บนแท่นสูง ดวงตาของมู้จิ้นเยว่ยังคงหยุดอยู่ที่หลินเป่ยเฉินตลอดเวลา ดวงตาที่เย็นชาเสมอมา ณ บัดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ ความองอาจ และรอยอ่อนหวานเล็ก ๆ ที่แอบแฝงอยู่
นางรู้ว่าหนุ่มน้อยผู้นี้มีพรสวรรค์เหนือธรรมดา สามารถปะทะข้ามขั้นวรรณะได้ แต่ไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะอาศัยแรงกายเพียงหนึ่งเดียว พลิกชะตากรรมของทั้งสำนักไปได้
ใครมีความสุข ย่อมมีใครเป็นทุกข์
ที่ที่นั่งของวังปิดดวงจันทร์ ใบหน้างดงามทั้งหลายซีดขาวราวกระดาษ
การสูญเสียเมืองถึง 5 เมือง สำหรับพวกนางย่อมเป็นบาดแผลสาหัสยิ่งนัก
ล่าโชวชุ่ยหน้าเขียวคล้ำ ดวงตางามจ้องตรึงแต่งร่างเสื้อครามบนแท่นสูงนั้น ปรารถนาให้สายตาเพียงอย่างเดียวลงทัณฑ์เขาเป็นชิ้น ๆ อยู่ในใจ
ที่ยิ่งทำให้นางพิโรธยิ่งกว่า คือสายตาที่ส่งมารอบด้าน ทั้งสมเพช เยาะเย้ย และดีใจในความทุกข์ของผู้อื่น — โดยห้วงเวลาไหนกัน วังปิดดวงจันทร์จะเคยต้องรับความอัปยศเช่นนี้?
ฉีเหวินหลงหน้ามืดครึ้ม พลังอาฆาตคมกริบแผ่ซ่านรอบกาย
หลิงชางลานก็เช่นกัน สีหน้าไม่อาจสวยงานได้ ดวงตากลืนกินหลินเป่ยเฉินไม่วางตา เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
และเมื่อถึงคราวนี้ ผู้ที่สีหน้าอาฆาตที่สุด หาได้ใช่ผู้ใดอื่น คือไป่อวี่เฉิน
เขายืนอยู่บนแท่นสูง ห่างจากหลินเป่ยเฉินเพียงไม่กี่จว้า แต่สายตา เสียงสรรเสริญ และการเคารพนบนอบทั้งปวง ล้วนตกอยู่แก่อีกฝ่ายทั้งสิ้น
ทั้งที่เขาต่างหากคือผู้อัจฉริยะที่เลิศเลอที่สุดแห่งสำนักเมฆาเขียว ผู้สมควรเป็นศูนย์กลางแห่งสายตามหาชน ผู้สมควรนำสำนักสู่ความรุ่งโรจน์
แต่บัดนี้ เขากลับเปรียบดั่งเครื่องประดับที่มีหรือไม่มีก็ได้ ถูกทุกสายตาลืมเลือนทิ้งไว้ในหัวมุม
หมัดของไป่อวี่เฉินค่อย ๆ บีบแน่น เล็บปักลึกลงในฝ่ามือ ดวงตาเรียวยาวแลบประกายเยือกเย็น แผนการสังหารหมุนเวียนแอบแฝงอยู่ภายใน
“หลินเป่ยเฉิน เจ้าขโมยแสงสุกทองของข้า พรากเกียรติภูมิของข้าไป เดือนหนี้นี้ ข้าบันทึกไว้แล้ว”
ไป่อวี่เฉินตั้งจิตอธิษฐานอยู่ในใจ วันหนึ่งในอนาคต มิต้องกำจัดหลินเป่ยเฉินตาขวางทางนี้ให้จงได้