"พอแล้ว"
เสียงของมู้จิ้นเยว่ดังขึ้น ทำลายความเงียบอึดอัดที่บีบคั้นหัวใจ สายตากวาดผ่านหวั่นชิงและพวกนาง น้ำเสียงเคร่งเครียดและเย็นชา
"เรื่องนี้จบเพียงเท่านี้"
นางหยุดชั่วอึดใจ แล้วเอ่ยทีละคำว่า "อาจารย์หวังว่าพวกเจ้าจะอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ต่อจากนี้อย่าให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก"
สายตาของมู้จิ้นเยว่ตกอยู่ที่หวั่นชิงและพวก แฝงแววเตือนสติเบา ๆ "หากยังกล้าแผลงฤทธิ์ใส่เป่ยเฉินอีก อาจารย์จะไม่ให้อภัยเด็ดขาด"
หวั่นชิงกับพวกอดรู้สึกขนลุกไม่ได้ รีบก้มหน้าตอบรับ "ศิษย์เข้าใจแล้ว"
แต่ในใจของพวกนางกลับเต็มเปี่ยมด้วยความขัดเคืองและโกรธแค้น
ด้วยเหตุใด?
พวกนางต่างหากที่ติดตามอาจารย์มาหลายปีในฐานะศิษย์สายตรง ทำไมอาจารย์ถึงเอนเอียงให้คนใหม่ที่เพิ่งมาถึงคนนั้นนัก?
แต่พวกนางไม่กลางปรากฏมันออกมา
ทำได้เพียงกดดวงไฟโทสะทั้งหมดลงฝังไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ
มู้จิ้นเยว่มองท่าทางของพวกนาง ก็หลั่นลมหายใจอย่างรู้สึกผิดเงียบ ๆ
นางรู้ว่าช่วงนี้ตนเองทะนุถนอมหลินเป่ยเฉินมากกว่าจริง
แต่นางก็ทำอย่างอื่นไม่ได้
หลินเป่ยเฉินคือผู้ชายของนาง
จะให้นางวางใจใช้มาตรฐานเดียวกันกับทุกคนได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลินเป่ยเฉิน สักวันหนึ่งย่อมเปิดเผยเป็นไม่ช้าก็เร็ว
นางย่อมไม่ปรารถนาให้ศิษย์ของตนแสดงความไม่เคารพต่อผู้ชายของตน
"ทุกคนไปเถิด"
มู้จิ้นเยว่โบกมือ
ทั้งหกคนกราบลาอย่างเคารพ แล้วหันหลังออกจากโถงข้าง
หลินเป่ยเฉินเดินอยู่ท้ายสุด ก่อนก้าวออกประตู ก็หันกลับมามองมู้จิ้นเยว่หนึ่งครั้ง
สายตาทั้งสองประสานกัน
มู้จิ้นเยว่พยักหน้าเบา ๆ แววตาสะท้อนความอ่อนหวานผ่านขึ้นมาแวบหนึ่ง
งานเลี้ยงกลางวันครึกครื้นนัก
ลานกลางเรือนวางโต๊ะอาหารเรียงราย ศิษย์และผู้อาวุโสแห่งสำนักเมฆาเขียวนั่งล้อมวงกัน ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแห่งตื่นต้น