ในขณะนี้ สีหน้าของสามฝ่ายคือหอกระบี่ไท่อี้ ลัทธิยมโลก และวังปิดดวงจันทร์ ย่อมเรียกได้ว่าหมอกคราบมืดที่ทึบหนาที่สุดในสังเวียนการประลองใหญ่แห่งดินแดนเหนือ
บนแท่นสูง ใบหน้าของฉีเหวินหลงเคร่งเครียดเป็นเงามืด แรงขุ่นเคืองในอกแทบจะพุ่งทะลุลำคอออกมา
เขาไม่ว่าคิดอย่างไรก็คลาดคลาดไม่ได้ ว่าสำนักเมฆาเขียวที่ตลอดร้อยปีมานี้ต้องต่อสู้ดิ้นรนอยู่ท้ายสุดของสี่สำนักใหญ่ จนเกือบจะถูกขับไล่ออกจากแถวหน้าของผู้ทรงอิทธิพล กลับก้าวขึ้นมาเหยียบย่ำสามสำนักใหญ่ให้จมอยู่ใต้ฝ่าเท้าด้วยชัยชนะอันเด็ดขาด
“สมุหาจักรามู้นี่ท่านเชี่ยวชาญวิชาอันแยบคายเสียจริง”
น้ำเสียงของฉีเหวินหลงเย็นเยียบประดุจมีดที่จุ่มน้ำแข็ง ทุกถ้อยคำล้วนแฝงความขมขื่นที่ขบกรามไว้ “ภายใต้ประตูสำนักกลับสามารถให้กำเนิดบุตรหลานที่ ‘เลิศเลอ’ เช่นนี้ถึงสามคน กลับเป็นหอกระบี่ไท่อี้ของข้าเองที่มองของผิด”
มู้จิ้นเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมสำราญใจ “สมุหาจักราฉีทูลเกินจริงเสียจนาที มิใช่ว่าศิษย์ในสำนักข้างข้าจะเลิศเลอสักเท่าใด หากแต่ศิษย์แห่งสำนักท่านต่างหากที่ดินโคลนซึ่งปั้นให้เป็นกำแพงก็ยังไม่ได้”
ถ้อยคำนี้ประหนึ่งเปาะเสียงดังฟาดเข้าใบหน้าฉีเหวินหลงอย่างไม่ไยดี
สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นคราบคล้ำในชั่วพริบตา พลังวิญญาณรอบกายแทบเสียการควบคุม
สีหน้าของล่าโชวชุ่ยและหลิงชางลานก็แย่จนมองได้ยากยิ่ง
เมื่อไม่นานมานี้นัก ทุกคราที่การประลองใหญ่สิ้นสุดลง พวกเขาล้วนแล้วแต่จ้องมองมู้จิ้นเยว่จากที่สูงเช่นนี้ ใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยหรือเวทนา มองดูสมุหาจักราหญิงแห่งสำนักเมฆาเขียวฝืนรักษาศักดิศรีอย่างฝืดเคือง
บัดนี้โชคชะตาหมุนเวียน ถึงตาพวกเขาต้องนั่งฟังถ้อยคำเย็นชา ความอัปยศนี้ยังทรมานยิ่งกว่าการแพ้การประลองใหญ่เสียอีก