"ไป่....... อวี่....... เฉิน.......!"
จี้เหมยอวิ๋นพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธกรุนราวกับเพลิงพรายมหาสมุทร "เจ้าจงจำไว้เถิด! หากข้ามิได้บดขั้วเจ้าจนสิ้นลมหายใจ ข้ายอมสืบสกุลตามเจ้าเสีย!"
ปล่อยคำขู่ทิ้งไว้เพียงเท่านี้ นางก็ทำสติเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ผละจากยอดเขาเสวียนอู่ราวกับหนีตาย
ขณะนั้นเอง ภายนอกกระจกมายา เงียบกริบราวกับสุสาน
คนนับหมื่นนับแสนจ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ ทุกคนดูราวกับถูกปล่อยเวทมนตร์กั้นร่าง เสียงซุบซิบเยาะเย้ยที่เดือดคึกครื่นเมื่อครู่หายไปพรากตายโดยไม่มีเศษเหลือ
หลังจากผ่านไปครึ่งสบายเต็มที จึงมีคนกลืนน้ำลายลดคอด้วยความยากลำบาก ก่อนเอ่ยปากทำนองอึ้งตะลึง "บ้าน่า... เด็กหนุ่มคนนี้มันโหดกระโจนเกินมนุษย์ไปแล้ว!"
"ใช่แล้ว! มันกล้าซุ่มโจมตีองค์หญิงลำดับ 19! ยังทุบศีรษะคนแทบแหลกละเอียดอีก!"
"โหดร้ายนัก! นี่แท้ที่มันลงมือเลือดเย็นเหลือเกิน!"
"เมื่อกี้ข้ายังคิดว่ามันเป็นกระดูกงอกที่ไม่มีความสามารถ ไม่คิดราวว่ามันแสดงละครกันมาตลอด! ท่วงท่าการแสดงพรรค์นี้ หรูหราเหลือประมาณ!"
"ยอดยิ่ง! ทแกล้วยิ่ง! เล่นกับองค์หญิงลำดับ 19ให้เดินเป็นลิงตัวแสนรู้ กริ้วเสียจนต้องยกนิ้วให้!"
สายตาของทุกคนที่มองไปยังแรงกายสีขาวในกระจกมายา ล้วนเปลี่ยนจากความรังเกียจดูหมิ่น กลับเป็นความตกใจ ความสยบยำเกรง และความกังวลที่แทรกลึก
แต่บรรดาเชื้อพระวงศ์แห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน ทุกคนต่างหน้าเคริ้มเครีย จนเหงื่อแห้งไหลเป็นหยด ร่างทั้งร่างแผ่ความเย็นเจ็บของอาวรณ์
ตลอดหลายปีในเงาของการประลองใหญ่แห่งดินแดนเหนือ ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าสังหารองค์หญิงของราชสำนักด้วยวิธีบ้าคลั่งเช่นนี้!
นี่มิใช่เพียงการเผาตบข้างกายโดยไม่ปิดบังเท่านั้น แต่ยังเป็นการเรียกร้องสิทธิเหนือสถานะสูงสุดของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนโดยตรง!
บนแพเสวียนสูง บรรดาผู้อาวุโสแห่งราชสำนักหลายคนเขมินสายตาราวดาบคม กดคำสาปต่อว่าร่างของหลินเป่ยเฉินในกระจกมายาไว้จนแน่นหนา แววตาหนักอึ้งยิ่งกว่าดาบคมไร้แรงธรรม
อาการของทั้งร่างเตือนพวกเขาว่า เยาวชนผู้นี้ไม่ง่ายดายเลย