เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งหลายมองฉากตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ไม่มีใครคาดคิดว่าสมุหาจักราจะโปรดปรานหลินเป่ยเฉินถึงเพียงนี้
มิใช่แค่โปรดปรานเท่านั้น เรียกได้ว่าปกป้องลูกนกในรังอย่างเต็มที่!
เพียงเพื่อเขา ถึงกับยอมล่วงเกินสองสำนักใหญ่ ทั้งวังปิดดวงจันทร์และลัทธิยมโลก!
โดยเฉพาะไป่อวี่เฉินที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่ยินยอม กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
ในอดีต สายตาของอาจารย์มักจับจ้องอยู่ที่เขาเสมอ
เขาเป็นศิษย์คนแรกที่อาจารย์รับไว้ เป็นผู้มีพรสวรรค์สูงที่สุดในบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้อง และเป็นแขนขาขวาที่อาจารย์ไว้วางใจมากที่สุด
อาจารย์ทุ่มเทอบรมสั่งสอนเขามากกว่าศิษย์พี่หญิงคนอื่น ๆ อย่างเทียบไม่ติด
เขาเคยคิดว่า ขอเพียงตนขยันหมั่นเพียรและยอดเยี่ยมพอ สักวันหนึ่งย่อมได้เป็นคนสำคัญที่สุดในใจอาจารย์
แต่ตั้งแต่หลินเป่ยเฉินปรากฏตัว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
อาจารย์ทุ่มสายตาทั้งหมดไปยังเด็กหนุ่มคนนั้น ความห่วงใยที่มีต่อเขาลดน้อยลงกว่าแต่ก่อนมาก แม้แต่เวลาที่ใช้สั่งสอนเขาก็ยังน้อยลงไปไม่น้อย
เหตุใดกัน?
เจ้าคนไร้ค่าที่มีชาติกำเนิดเป็นศิษย์งานทั่วไปนั่น มีสิทธิ์อะไรได้รับความโปรดปรานจากอาจารย์ถึงเพียงนี้?
ไป่อวี่เฉินกัดฟัน แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอม
“หลินเป่ยเฉิน การประลองใหญ่ครั้งนี้ ข้าจะพิสูจน์ให้อาจารย์เห็นว่าใครกันแน่คือศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของนาง
“ข้าจะทำให้นางเห็นชัด ๆ ว่าใครเท่านั้นที่คู่ควรยืนเคียงข้างนาง”
ไป่อวี่เฉินลอบสาบานในใจ ก่อนหมุนตัวจากไป แผ่นหลังแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบเด็ดเดี่ยว
หลินเป่ยเฉินเดินตามมู้จิ้นเยว่มาจนถึงหน้าห้องของนาง
มู้จิ้นเยว่ผลักประตูเข้าไป ร่างในชุดขาวพลันหายลับไปหลังบานประตู