กาลเวลาผ่านไปราวม้าขาวลอดช่อง เพียงพริบตาเดียวก็ล่วงเลยมาหนึ่งเดือนครึ่งแล้ว
ตลอดหนึ่งเดือนครึ่งนี้ หลินเป่ยเฉินอยู่เคียงข้างมู้จิ้นเยว่เสมอมา ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างแน่วแน่
มู้จิ้นเยว่เอาใจใส่เขาเป็นอย่างยิ่ง ไม่เพียงถ่ายทอดวิชายุทธ์อันลึกล้ำมากมายให้โดยไม่ปิดบัง ทั้งยังชี้แนะเขาทีละอย่าง นางยังเสาะหาทรัพยากรบำเพ็ญเพียรหายากจำนวนไม่น้อยมาช่วยให้เขาวางรากฐานการบำเพ็ญให้มั่นคง และทะลวงคอขวด
เพื่อให้หลินเป่ยเฉินยกระดับความสามารถในการต่อสู้จริงได้รวดเร็วยิ่งขึ้น นางถึงกับกดระดับขั้นของตนลงอยู่บ่อยครั้ง แล้วประลองประชิดกับเขา คอยสอนวิชายุทธ์และเคล็ดลับอันแยบคาย รวมถึงวิธีรับมือสถานการณ์ต่าง ๆ ด้วยตนเอง
เดิมทีหลินเป่ยเฉินก็มีพรสวรรค์โดดเด่น ความเข้าใจเหนือกว่าผู้บำเพ็ญรุ่นเดียวกันมากอยู่แล้ว เมื่อได้รับคำชี้แนะอย่างเอาใจใส่จากมู้จิ้นเยว่ ความก้าวหน้าของเขาจึงยิ่งรวดเร็วดุจวันละพันลี้
วิชาเคลื่อนร่างของเขาพลิ้วไหวคล่องแคล่วยิ่งขึ้น การใช้วิชายุทธ์ก็ชำนาญและแยบยลกว่าเดิม ระดับขั้นยังทะลวงขึ้นอย่างราบรื่น จนยืนหยัดอยู่ในขั้นปฐพีลี้ลับชั้นที่สามได้อย่างมั่นคง
เมื่ออยู่ร่วมกันวันแล้ววันเล่า ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ทั้งสองก็ค่อย ๆ ใกล้ชิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แรกเริ่มนั้น หลินเป่ยเฉินเต็มไปด้วยความยำเกรงและซาบซึ้งในบุญคุณของมู้จิ้นเยว่
ทว่าเมื่อได้อยู่เคียงข้างกันทั้งเช้าค่ำ และเห็นนางบางคราเข้มงวดชี้แนะ บางคราก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ในใจของหลินเป่ยเฉินก็ค่อย ๆ เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ราวกับเถาวัลย์ในฤดูใบไม้ผลิที่แผ่ขยายเงียบ ๆ อยู่ในส่วนลึกของหัวใจ
เย็นวันนั้น แสงอาทิตย์อัสดงฉาบเขาเมฆาเขียวให้เป็นขอบสีทองอบอุ่น อาจารย์กับศิษย์กำลังประลองฝึกฝนกันอยู่บนลานโล่งบนยอดเขา