“ช่วงนี้เจ้าก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว อาจารย์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง”
มู้จิ้นเยว่ยกจอกสุราขึ้น แววตาจับจ้องหลินเป่ยเฉิน เผยความอ่อนโยนที่หาได้ยากในยามปกติ “คืนนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ มาอยู่ดื่มเป็นเพื่อนอาจารย์สักสองสามจอกเถอะ”
“ล้วนเป็นเพราะอาจารย์ชี้แนะได้ดี ศิษย์ถึงก้าวหน้าได้รวดเร็วเช่นนี้!” หลินเป่ยเฉินรีบยกจอกสุราขึ้น ค้อมกายคารวะมู้จิ้นเยว่หนึ่งจอกอย่างนอบน้อม
มู้จิ้นเยว่จิบสุราเล็กน้อย มุมปากยกยิ้ม “ไม่ใช่เพราะคำชี้แนะของอาจารย์ทั้งหมดหรอก ที่สำคัญคือเจ้ามีพรสวรรค์ดี ทั้งยังขยันขันแข็งมากพอ”
นางกล่าวจากใจจริง
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ร่วมกันทั้งวันทั้งคืน นางได้เห็นกับตาว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ฝึกฝนจนลืมกินลืมนอนเช่นไร ฝืนกัดฟันอดทนระหว่างประลองฝีมือครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นไร และทำความเข้าใจเคล็ดวิถีที่นางอธิบายให้ได้อย่างถ่องแท้ทุกประโยคเช่นไร
สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจที่สุดคือ พรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของหลินเป่ยเฉินเหนือความคาดหมายของนางอย่างยิ่ง ทั้งที่ระดับขั้นของเขามีเพียงขั้นปฐพีลี้ลับ แต่เมื่อใช้เคล็ดกระบี่สังหารเซียน พลังต่อสู้กลับทัดเทียมกับผู้บำเพ็ญขั้นปฐพีลี้ลับระดับสูงสุด
ทว่าสิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ หลินเป่ยเฉินยังเก็บไพ่ตายเอาไว้
หากใช้วิชากระบี่เหนือเมฆที่ฟงจิ่วเกอถ่ายทอดให้ พลังต่อสู้ของเขาย่อมเทียบได้กับผู้บำเพ็ญขั้นสวรรค์ลี้ลับระยะแรกทั่วไป
เพียงแต่วิชาดาบชุดนี้เป็นไม้ตายของเขา หากไม่ถึงคราวคับขัน เขาจะไม่ใช้มันง่าย ๆ
อาจารย์กับศิษย์ทั้งสองดื่มสุราพลางพูดคุยกัน หัวข้อสนทนายังคงวนเวียนอยู่กับการบำเพ็ญ
มู้จิ้นเยว่คอยตอบข้อสงสัยของหลินเป่ยเฉินอย่างอดทน ส่วนหลินเป่ยเฉินก็ตั้งใจฟังและพยักหน้าเป็นครั้งคราว
ค่ำคืนเช่นนี้สงบและอบอุ่นยิ่งนัก
สายลมยามค่ำพัดแผ่วเบา นำพากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของบุปผาไร้นามในลานเรือนมาให้ ทั้งยังพากลิ่นหอมจาง ๆ ที่หลงเหลือจากการอาบน้ำของมู้จิ้นเยว่มาด้วย