“ไอ้ของต่ำต้อย!”
จี้จ้านเทียนตวาดเสียงลั่น มองหลินเป่ยเฉินด้วยแววตาเมืองเย็น “ด้วยร่างเนื้อตัวเท่านี้ ยังอยากให้เราทั้งชีวิตโค้งคำนับเจ้า? เจ้ามันเป็นฝั่งเป็นต่ำอะไรกัน?”
“ถูกต้อง! หลินเป่ยเฉิน เราหวังดีขอให้เจ้าปล่อยพวกเราเสีย ไม่เช่นราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนจะไม่ยกโทษให้เจ้าเป็นแน่!”
ล่าโชวชุ่ยก็กำหนิดใจกลอกตาโตมองหลินเป่ยเฉิน เสียงแหลมคมราวมีดกรีด “ตอนนั้นถึงเวลา สำนักเมฆาเขียวทั้งสำนักจะต้องถูกฝังศพไปกับพวกเรา!”
“ดูเหมือนว่าถ้าไม่ทำให้เจ้าพวกเจ้าลิ้นย้อนคอหอยบ้าง เจ้าพวกนี้คงถือว่าเราเป็นพระอรหันต์ใจบุญแล้วกระมัง!”
มุมปากหลินเป่ยเฉินดึงยิ้มโหดเหี้ยมขึ้นมา
จากนั้นนางชายหนุ่มเหลือบมองด้านหลังไปยังชายฉกรรจ์แข็งแกร่งอยู่ไม่กี่คน “เอาแรงกันให้มันสมใจ ให้มันได้ลิ้มรสว่าอะไรคือความอยากตายยังไม่ทันตายกัน”
ชายฉกรรจจ์ทั้งหลายสบตากัน แววตาเบิกบานด้วยความตื่นเต้น ขยี้มือเดินตรงเข้าไปยังห้องขังของจี้จ้านเทียน
“เ...เจ้าจะทำอะไร?!”
จี้จ้านเทียนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ในดวงตาแวบผ่านความหวาดกลัวที่ปิดบังไม่มิด สัญชาตญาณสั่งให้อยากหลบหนี แต่มือทั้งสองถูกมัดไว้แน่น ไม่อาจหนีรอดไปได้เลย
อ๋องติ้งหยวนเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ครองแสนสามัคคีในดินแดนเหนือมาเป็นเวลานานแสนนาน แต่บัดนี้กลายเป็นแกะสามัคคีที่ตื่นตระหนก เสียงสั่นเกรียว แม้ลมหายใจก็หอบถี่มากขึ้น
“วางใจเถิด พวกมันนิ่มนวลดี ขอให้มันมีความสุขเถอะ”
หลินเป่ยเฉินยิ้มอย่างไม่มีพิษภัยแขวนอยู่บนใบหน้า แต่แววตากลับเยือกเย็นจนคนเห็นรู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ ราวกับลมหนาวจากนรกเก้าขุมพัดผ่าน พาความเย็นยะเยียบแทรกเข้ากระดูก
มู้จิ้นเยว่กับหลี่ชิงเฉิงสบตากัน ต่างสีหน้าลำบากใจ หันหลังรีบก้าวเท้าออกจากคุกใต้ดินไปทันที
ภาพเช่นนี้ นางทั้งสองไม่มีความกล้าจะมองซ้ำอีกสักครั้ง เพียงแค่คิดก็ทำให้หนังศีรษะชาไปทั้งหัวแล้ว
“ห้าม! พวกเจ้าห้ามทำอะไรตามใจ!”
จี้จ้านเทียนตกใจจนหน้าซีดขาวราวกระดาษ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก ไหลรินลงตามแก้ม หยดลงบนอกเสื้อที่เปื้อนคราบเลือด