“จี้จ้านเทียน เจ้าแพ้แล้ว”
เสียงของมู้จิ้นเยว่เรียบนิ่งไร้คลื่นลม แต่แววตากลับเย็นเยียบมองจี้จ้านเทียนที่นอนอยู่ใต้ตีน
จี้จ้านเทียนเบิกตากว้าง ริมฝีปากสั่นระริก แววตาเต็มไปด้วยความขัดใจและความไม่อาจเชื่อสายตา
ขณะนี้ที่มุมปากยังคาติดคราบเลือด ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ บาดแผลที่ถูกทะลุทรวงยังพรั่งพรูเลือดออกไม่หยุด จนเปื้อนแดงพื้นดินเบื้องใต้ตัว ทั้งทั้งคนดูสภาพพินาศยิ่งกว่าจรจัด
เขาไม่อาจยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ได้จริง ๆ
ตนเองช่างเป็นถึงอ๋องติ้งหยวนแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน พลังยอดเป็นรองเพียงฝ่าบาทกับฮองเฮา ทั่วทั้งดินแดนเหนือยังถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งชั้นแนวหน้า
ก่อนมา เขาเข้าใจว่านี่เป็นเพียงการบดขยี้ที่ไร้แม้แต่ความน่าตื่นเต้น จึงแอบซ่อนอยู่ในความมืดอย่างสบายอารมณ์ เฝ้าชมเรื่องราวไปวัน ๆ
จวบจนมู้จิ้นเยว่ใช้วิชาอันราวดั่งฟ้าผ่าเอาชนะผู้แข็งแกร่งของสามสำนักใหญ่ เขาจึงยอมปรากฏตัวออกมาอย่างใจไม่เต็มบาก
เดิมทีคิดว่าด้วยระดับพลังของตน จะหักหลังมู้จิ้นเยว่ได้โดยง่าย
หากไม่เคยคิดเลยว่าพลังของมู้จิ้นเยว่จะยอดเยี่ยมไม่แพ้เขาเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไม่คิดว่าหลินเป่ยเฉินจะแข็งแกร่งเช่นนี้ ยังครอบครองพลังโจมตีดวงวิญญาณอันลี้ลับอีกด้วย นี่จึงเป็นเหตุให้เขาต้องจบลงด้วยการเสียทีในที่สุด
สมรภูมิเงียบงันราวดินสุสาน
บรรดาศิษย์สำนักเมฆาเขียวจ้องมองอ๋องติ้งหยวนที่ถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ตีน แรกทีเดียวต่างเบิกตากว้าง แววตาเขียนความไม่อาจเชื่อเต็มใบหน้า แล้วจึงระเบิดเสียงเชียร์อันก้องฟ้าก้องปฐพี!
“ชนะ! พวกเราชนะแล้ว!”
“สมุหาจักราทรงอานุภาพ! ศิษย์พี่หลินทรงอานุภาพ!”
เสียงโห่ร้องดังกึกก้องถึงเมฆา อารมณ์ที่กดดันมานานระเบิดออกมาอย่างสิ้นซากในบัดนี้!
ฝ่ายทหารที่พ่ายแพ้ของสามสำนักใหญ่กลับหน้าซีดเถื่อนดั่งหน้าคนตาย ขาอ่อนยวบ ล้มลงนั่งแน่นิ่งบนพื้น แม้แรงหนีก็ไม่เหลือ ดวงตามีเพียงความสิ้นหวัง