บนเวทีประลอง การต่อสู้ได้เข้าสู่ช่วงชิงชัยอย่างดุเดือด
เจียนเหนียนชือถูกหลี่ชิงเฉิงไล่บีบจนต้องถอยทีละก้าว ในใจร้อนรนอยู่ทุกขณะ จึงเทพลังงานทั้งหมดออกโจมตีอย่างบ้าคลั่ง หวังเปลี่ยนสถานการณ์
หากแต่หลี่ชิงเฉิงจับจุดอ่อนของนางได้พอดี ร่างพลิ้วเบนจากเดิมทันที ปรากฏตัวข้างหลังนางราวกับภูตผี!
“ชิ้ง!”
กระบี่ยาวแทงเข้าที่หลังของเจียนเหนียนชือเป๊ะ ปลายกระบี่ทะลุออกมาที่อก พร้อมรอยเลือดแดงเปล่งประกายจ้า
ร่างเจียนเหนียนชือชาแข็งทันที ค่อย ๆ ก้มศีรษะลง จ้องมองปลายกระบี่ที่ทะลุออกมาจากอกตนเองด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
นางเอื้อนปาก อยากจะพูดสิ่งใดสักอย่าง แต่กลับมีเพียงเลือดสดที่พ่นออกมา เปื้อนเป็นรอยแดงชะงุ้มบนชายเสื้อเบื้องหน้า
สุดท้ายร่างก็ถลาล้มลงสู่พื้น ไร้ซึ่งลมหายใจ
หลี่ชิงเฉิงกลับกระบี่ ร่างแลบหายลอดลงจากเวทีประลอง ชายผ้าพลิ้วไหวราวเซียนน้อยผู้ไร้มลทินที่เสด็จลงมาเยือนโลกา
เพียงแต่ใบหน้างดงามของนาง กลับเพิ่มความห้าวหาญเด็ดเดี่ยวในเชิงสังหารเข้าไปอีกส่วน
ทั้งที่ประชุมสั่นคลอนอีกครา!
“เจียนเหนียนชือก็ถูกสังหารแล้ว!”
“หลี่ชิงเฉิงสังหารธิดาเทวบุตรีแห่งวังปิดดวงจันทร์! ช่างน่าเกรงขามนัก!”
ล่าโชวชุ่ยผุดลุกจากเก้าอี้ด้วยความโกรธจัด ใบหน้าขาวซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำด้วยความตกตะลึงหนักหนา
เจียนเหนียนชือคือความหวังแห่งอนาคตของวังปิดดวงจันทร์ แท้ ๆ กลับถูกยัยสาวไร้ชื่อเสียงจากสำนักเมฆาเขียวสังหารลงได้ พูดได้ว่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าเหลือเชื่อ
มู้จิ้นเยว่ยังคงนั่งสงบบนเก้าอี้ มือที่ถือถ้วยชาเบี่ยงเบนเพียงเสี้ยววินาที แล้วยิ้มบาง ๆ ออกมา รอยยิ้มนั้นสดใสยิ่งขึ้น ดวงตาเปล่งรัศมีแห่งความชื่นชมใจ
ในการรบรอบถัดมา ทั้งไป่อวี่เฉินและมู่หรงเจี๋ยต่างแสดงพลังรบอันเกรียงไกรอย่างเต็มเปี่ยม