ยามรุ่งสาง ขอบฟ้าเริ่มเปื้อนสีขาวดังเนื้อปลา แสงอรุณจาง ๆ ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ร่างแสงเงาสลัวทอดลงบนพื้นเป็นลายมัวหมอง
ทั้งสองพากันพิงกันอย่างเงียบสงบ ห่มผ้าบาง ๆ ทับกาย ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอบอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง
“ระดับขั้นของเจ้ารุ่งเรืองเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร เพิ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ทั้งที่จากขั้นปฐพีลี้ลับชั้นห้า ก้าวขึ้นถึงชั้นเจ็ดแล้ว”
มู้จิ้นเยว่พิงอกหลินเป่ยเฉิน ปลายนิ้วลาดวงวาดวงกลมเบา ๆ บนแผ่นอกแกร่งของเขา ดวงตางามเจือรอยสงสัยเล็กน้อย
“ข้าได้รับน้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีจากเหตุบังเอิญ จึงอาศัยพลังของเซียนยานั้น แล้วโชคดีบุกทะลุขั้นย่อยได้ถึงสองชั้น”
หลินเป่ยเฉินหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยแววคับขัน
“น้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีหรือ?” ดวงตามู้จิ้นเยว่เปล่งประกายตื่นตระหนก นางเงยหน้ามองเขา “สิ่งนี้เป็นเซียนยาสวรรค์หายากอันล้ำค่านัก เจ้าไปหามาจากที่ใดกัน?”
หลินเป่ยเฉินยิ้ม กล่าวเลี่ยง ๆ “เรื่องนี้นะหรอ ยาวนัก ว่าไปก็ถือว่าได้มาโดยบังเอิญ”
เขาย่อมไม่อาจบอกได้ว่าชิงมาจากไป่อวี่เฉิน
เพราะไป่อวี่เฉินเป็นศิษย์ของมู้จิ้นเยว่ และยังเป็นศิษย์พี่ในนามของเขา หากเล่าออกไปก็คงไม่เหมาะนัก
มู้จิ้นเยว่ถลกตามองเขาอย่างแคลงใจ แต่เห็นว่าเขาไม่ประสงค์จะพูดละเอียด นางจึงไม่ซักไซ้ต่อ โอบกายพิงอกเขาดังเดิม เอ่ยเบา ๆ “บัดนี้เจ้าบุกทะลุมาถึงขั้นปฐพีลี้ลับชั้นเจ็ดแล้ว การประลองจัดอันดับรายบุคคลคราวนี้ อาจได้ชื่อยอดที่มิใช่ธรรมดาก็เป็นได้”
หลินเป่ยเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามขึ้นมา “อาจารย์ หากข้าได้ชื่อยอดสูงเกินไป จะก่อภัยที่มิควรเกิดขึ้นหรือไม่”
ต้นไม้ใหญ่ที่โด่งเด่นกว่าป่า ลมย่อมพัดพังมาก่อน
หลักธรรมเช่นนี้ เขาย่อมรู้ดี
“หากเจ้าชนะได้ถ้วยชนะเลิศ ย่อมก่อความระแวงแก่ราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียนเป็นแน่ ด้วยวิถีการกระทำของพวกเขา เป็นได้ว่าจะลอบทำร้ายเจ้า กระทั่งสังหารเจ้าเสียตั้งแต่ยังไม่ทันเติบใหญ่”