“อวี่เฉิน ข้าสั่งให้เชฟยาอาหารชั้นเลิศมาแล้ว บำรุงฮุดของข้านัก เจ้ามากับข้าหรับเติมบำเพ็ญที่วังเถอะ”
จี้เหมยอวิ๋นกระชากตัวไป่อวี่เฉินเข้ารั้งอกอย่างแรง
เรือนกายอ้วนกลมของนางเกือบกลืนร่างเขาทั้งคนไป เนื้อนวลตรงแขนยุบรวมเป็นก้อน เบื้องหน้าเปร่งรอยยิ้มทั้งอิ่มอิ่มทั้งโลภะ ความหลงใหลที่อยากครอบครองในแววตาแทบไม่เหลือแว่นใดซ่อนเร้น
ไป่อวี่เฉินหันไปชำเลืองมอง ท้องน้อยใหญ่แน่นพลิ้วขึ้นมาทันที แทบพุ่งเสบียงเก่าวันก่อนออกมาเสียอย่างไรก็ได้
ทว่าในที่สุดเขาก็เก็บมานะทั้งโทสะทั้งขยะแขยงไว้ได้ พยักหน้าลงอย่างฝืนเกร็ง เสียงแหบกร้าวราวถูกลวดสันดานเกัด: “ได้”
“ศิษย์พี่ไป่ ก็สบายใจกับพระกรุณาขององค์หนูไปเถิด ข้าฯ มาถึงนี่ขอลาก่อน”
หลินเป่ยเฉินขมิ้นใจกลั้นยิ้มไว้ ปากมุมขึ้นรูปเส้นโค้งเชิงแซว แล้วโบกมือลาไป่อวี่เฉิน จากนั้นหันหลังกลับไปกับหลี่ชิงเฉิง
เงาหลังอันอุ่นใจตามสบายของหลินเป่ยเฉินนั้น ทำให้ดวงตาไป่อวี่เฉินสะอ้านลุกวาวขึ้นด้วยฆาตกรรม ปานดาบประพาสยาพิษ
บัญชีนี้ เขาขีดไว้เรียบร้อยแล้ว!
ระหว่างทางลงภูเขา หลี่ชิงเฉิงหันข้างศรีษะขออ่านหลินเป่ยเฉิน คิ้วเส้นเว้าแฝงด้วยความวิตกไม่น้อย: “ศิษย์พี่หลิน ไป่อวี่เฉินนั้นดูช่างขุดครุ่นทางใจนัก เจ้ายั่วโมโหเขาให้เห็นอย่างนั้น กลัวจะก่อการล้างพึงสายเลือดที่บ้าระห่ำยิ่งขึ้น”
หลินเป่ยเฉินยกปากมุมขึ้นเล็กน้อย เสียงหัวเราะเบา ๆ: “เจ้าคิดว่าไม่ยั่วโมโหเขาแล้วเขาจะวางมือเรื่องแก้แค้นงั้นรึ ตั้งแต่เขาเล่นงานข้าทีละอย่างสองอย่างนั้นมา ระหว่างข้ากับเขาก็ไม่มีทางกันดีกันตายเหลืออยู่แล้ว”
หลี่ชิงเฉิงอึ้งตึงตังเล็กน้อย แล้วพยักหน้า: “พูดก็จริงอยู่”
สองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ เสียงฝีเท้าดังสะท้อนบนเส้นทางเงียบงัน ไม่นานก็ถึงเรือนสำราญราชวัง
พอมองเห็นทั้งคู่กลับมา ศิษย์และผู้อาวุโสของสำนักเมฆาเขียวก็รุมล้อมเข้ามาทันที สีหน้าอบอวลด้วยแววอิจฉา