ภายในลานเรือนพลันตกอยู่ในความเงียบสงัด
มีเพียงสายลมยามค่ำที่พัดผ่านแผ่วเบา โบกใบไม้ให้เกิดเสียงซ่าเบา ๆ กับเสียงลมหายใจนุ่มนวลของคนทั้งสองที่ประสานกัน
เมื่อทอดสายตาผ่านคอเสื้ออันแคบไปยังเนินอกอวบอิ่มชวนหลงใหล หลินเป่ยเฉินรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นเร็วเสียจนแทบกระเด็นออกมาจากลำคอ
ส่วนโค้งอวบอิ่ม ร่องอกที่เผยให้เห็นรำไร และความนุ่มนวลที่สั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ ล้วนผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบกลืนกินสติสัมปชัญญะ
หลายครั้งที่เขาอดใจไม่ไหว คิดจะสอดมือเข้าไปทางคอเสื้อ
แค่ครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวเท่านั้น.......
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในสมองราวกับงูพิษ คอยล่อลวงและชักจูงเขาอยู่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายหลินเป่ยเฉินก็ยังยับยั้งตนเองไว้ได้
เรื่องอัปยศผิดศีลธรรมเช่นนี้ เขาทำไม่ลง
นางคืออาจารย์ของเขา เป็นผู้ที่เขาเคารพที่สุด
นางเชื่อใจเขา จึงยอมให้เขาเข้าใกล้ และยอมถอดความระแวดระวังต่อหน้าเขา
เขาไม่อาจทรยศต่อความไว้วางใจนี้ได้
แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ตระหนักอย่างชัดเจนว่า ตนมีความรู้สึกบางอย่างต่ออาจารย์ที่ก้าวข้ามความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกเช่นนี้กำลังงอกงามและแผ่ขยายไม่หยุด ท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัดและการแนบชิดกันในยามนี้ ราวกับเถาวัลย์ที่พันรัดหัวใจ ยิ่งนานยิ่งแน่นขึ้น
“หลินเป่ยเฉิน นางเป็นอาจารย์ของเจ้านะ! ไฉนเจ้าจึงต่ำช้าเช่นนี้?”
เขาด่าตัวเองอย่างรุนแรงในใจ บังคับตนเองให้ละสายตาจากบริเวณอันตรายนั้น
แต่ไม่นานนัก สายตาของเขาก็ลอยกลับไปโดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกราวกับกำลังตกอยู่ในวังวนอันหอมหวาน ทั้งที่รู้ว่าอันตราย แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจะหลุดพ้น
ในตอนนั้นเอง ลมหายใจของมู้จิ้นเยว่ค่อย ๆ สงบลง น้ำหนักของร่างนางเอนพิงเขามากขึ้น
นางหลับไปแล้ว
หลินเป่ยเฉินชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ ผ่อนการเคลื่อนไหวของมือ ก่อนจะหยุดลงอย่างแผ่วเบา
เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน