“อะไรนะ? ท่านไท่จื่อยอมไปเป็นศิษย์งานทั่วไปที่สำนักเมฆาเขียว มากกว่าจะอยู่ในจักรวรรดิอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าไปรู้อะไรมา! ศิษย์งานทั่วไปของสำนักเมฆาเขียวหาใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเราจะเทียบได้ ได้ยินว่าศิษย์งานทั่วไปแต่ละเดือนจะได้รับหินวิญญาณอย่างน้อยหนึ่งก้อน นี่เป็นของที่จักรวรรดิหานเยว่ของพวกเราไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง!”
ฝูงชนโดยรอบพลันฮือฮาขึ้นอีกครั้ง ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
ผู้คนมิได้ดูแคลนหลินเป่ยเฉินเพราะเขาจะไปเป็นศิษย์งานทั่วไป กลับยิ่งรู้สึกอิจฉาเพิ่มขึ้นหลายส่วน
เพราะนั่นคือสำนักบำเพ็ญเซียนในตำนาน ต่อให้เป็นเพียงศิษย์งานทั่วไป ก็หมายถึงการได้ก้าวเข้าใกล้เส้นทางเทพขึ้นอีกก้าวหนึ่ง
ขณะนั้นเอง หนานกงหว่านก็ก้าวตรงไปหาหลินเซียวเทียน สายตาคมกริบดุจคมมีด ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “หลินเซียวเทียน ข้าได้ยินว่าโจวซูเหยามีสัญญาหมั้นหมายกับหลินเป่ยหาน บุตรชายคนที่สามของเจ้า ใช่หรือไม่?”
หัวใจของหลินเซียวเทียนพลันสั่นไหว เขารีบค้อมกายตอบว่า “เรียนท่านเซียน ซูเหยากับเป่ยหานบุตรชายของข้าได้หมั้นหมายกันไว้นานแล้ว”
แววตาของหนานกงหว่านเย็นเยียบ น้ำเสียงแฝงความกดดันอันมิอาจโต้แย้ง “บัดนี้ซูเหยาได้เป็นศิษย์ของท้าทีแล้ว อนาคตย่อมได้ก้าวสู่เส้นทางเทพ หนทางเบื้องหน้าของนางไร้ขีดจำกัด หลินเป่ยหาน บุตรชายคนที่สามของเจ้า ตันเถียนถูกทำลายไปนานแล้ว เป็นคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง จะคู่ควรกับนางได้อย่างไร? วันนี้ท้าทีจะถอนหมั้นแทนนางเสีย เจ้ามีความเห็นเป็นอื่นหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเซียวเทียนก็ขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว
ก่อนหน้านี้โจวซูเหยาเพิ่งถอนหมั้นกับหลินเป่ยเฉิน บัดนี้ยังจะยกเลิกการหมั้นหมายกับหลินเป่ยหานอีก กลับกลอกเช่นนี้ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว
แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงผู้อาวุโสองค์ที่สิบแห่งสำนักเมฆาเขียว พลังลึกล้ำยากหยั่งถึง มิใช่คนที่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิในโลกมนุษย์อย่างเขาจะล่วงเกินได้
เมื่อเห็นหลินเซียวเทียนลังเลไม่กล่าววาจา สีหน้าของหนานกงหว่านก็เย็นชาลงกว่าเดิม นางแค่นเสียงเย็นชา “ท้าทีพูดอยู่ เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”