รุ่งเช้าวันถัดมา ขณะที่ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ภายในจวนไท่จื่อก็จุดโคมไฟสว่างไสวแล้ว
หลินเป่ยเฉินสวมชุดคลุมแพรสีม่วงชุดใหม่เอี่ยม เส้นผมดำขลับยาวสลวยถูกรวบสูงด้วยปิ่นหยก ทำให้ทั้งร่างดูสง่างามผึ่งผาย เปี่ยมด้วยบุคลิกอันโดดเด่น
ซูชิงเสวี่ยเองก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเช่นกัน นางเปลี่ยนมาสวมชุดสีขาวหลวมสบาย เส้นผมถูกรวบเก็บไว้ด้านหลังอย่างประณีต เหลือเพียงปอยผมสองปอยห้อยลงข้างขมับ ยิ่งขับให้บุคลิกของนางดูเลื่อนลอยเหนือโลก ราวกับเซียนผู้ถูกเนรเทศลงมาจากใต้แสงจันทร์
เวลานี้ นอกประตูจวนไท่จื่อมีเหล่าสมาชิกราชวงศ์ที่มาส่งเดินทางยืนอยู่เต็มไปหมดแล้ว
แม้แต่องค์ชายหลายคนที่เคยต่อสู้ชิงดีชิงเด่นกับหลินเป่ยเฉินอย่างลับ ๆ ก็ยังมาด้วยตนเอง สีหน้าแต่ละคนซับซ้อนจนยากจะคาดเดา
สถานการณ์ของราชวงศ์ในยามนี้ช่างละเอียดอ่อน อนาคตของจักรวรรดิหานเยว่จะสงบมั่นคงต่อไปได้หรือไม่ ส่วนใหญ่ย่อมขึ้นอยู่กับความก้าวหน้าของหลินเป่ยเฉินและซูชิงเสวี่ยในสำนักเมฆาเขียว
หลินเซียวเทียนพาซูหว่านโหรวเดินเคียงข้าง พร้อมกับไปส่งหลินเป่ยเฉินและซูชิงเสวี่ยถึงนอกเมืองด้วยตนเอง ด้านหลังมีขบวนราชวงศ์ติดตามมาอย่างเอิกเกริก
ระหว่างทาง ดวงตาของซูหว่านโหรวแดงเรื่ออยู่ตลอด นางจับมือทั้งสองคนไว้พลางพร่ำกำชับไม่หยุด ตั้งแต่เรื่องเสื้อผ้าควรเพิ่มหรือลด ไปจนถึงอาหารการกินและการพักผ่อน ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
หลินเป่ยเฉินกับซูชิงเสวี่ยรับฟังอย่างอดทน คอยพยักหน้ารับเป็นระยะ ภายในใจของทั้งสองอบอุ่นยิ่งนัก
ขบวนของพวกเขาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านถนนในนครหลวง ชาวเมืองจำนวนไม่น้อยที่ได้ยินข่าวต่างพากันมายืนส่งอยู่ข้างทางด้วยความสมัครใจ
ในใจของชาวบ้าน หลินเป่ยเฉินคือวีรบุรุษหนุ่มผู้ขับไล่จักรวรรดิตงหลิวและปกป้องบ้านเมือง บัดนี้เขากำลังจะเดินทางไกลไปยังสำนักเซียน ทุกคนจึงอยากเห็นบุคลิกสง่างามของท่านไท่จื่ออีกสักครั้ง
“ขอให้ท่านไท่จื่อเดินทางโดยสวัสดิภาพ!”