เลิงหนิงชวงกัดริมฝีปากล่างแน่นจนแทบเลือดซึม ความไม่ยินยอมในใจพลุ่งพล่านดุจคลื่นน้ำ แทบจะกลืนกินนาง
แต่สติกลับเตือนนางไม่หยุด หลินเป่ยเฉินสามารถสังหารต้วนสุ่ยหลิวได้ในกระบี่เดียว ระดับขั้นของเขาเหนือกว่าที่นางคาดคิดไปมาก ตัวนางเองมิใช่คู่มือของเขา
หากท้าประลองโดยไม่ไตร่ตรองในตอนนี้ แล้วพลาดท่าพ่ายแพ้ นางก็จะสูญเสียสิทธิ์เข้าร่วมการประลองใหญ่แห่งดินแดนเหนือโดยสิ้นเชิง
การประลองใหญ่แห่งดินแดนเหนือคือโอกาสที่นางใฝ่ฝันถึง มิอาจปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบทำลายลงได้
หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดนางก็ข่มความขุ่นเคืองและความริษยาในใจเอาไว้ ก่อนทะยานกายขึ้นไปลงบนเวทีประลองอย่างแผ่วเบา
คราวนี้คู่ประลองที่นางเลือกคือจงหวั่นเถา ศิษย์แกนกลางอันดับสิบเอ็ด
บนเวทีประลอง ทั้งสองเข้าปะทะกันในทันที จงหวั่นเถาเชี่ยวชาญวิชาหมัดที่แข็งแกร่งดุดัน ทุกหมัดที่ปล่อยออกไปแหวกอากาศเกิดเสียงดัง ท่วงท่าดุดันน่าเกรงขาม
ส่วนเลิงหนิงชวงโดดเด่นด้านวิชาเคลื่อนร่างอันคล่องแคล่ว กระบี่ยาวในมือเคลื่อนไหวดุจงูวิเศษ คอยหาช่องโหว่ของคู่ต่อสู้อยู่ตลอดเวลา
ทั้งสองโต้ตอบกันไปมา เงาหมัดและแสงกระบี่ประสานสลับกัน การปะทะอันดุเดือดทำให้แสงจากค่ายกลรอบเวทีประลองวูบไหวไม่หยุด
เลิงหนิงชวงมีอันดับสูงกว่าอยู่แล้ว ทั้งระดับขั้นและประสบการณ์ต่อสู้จึงเหนือกว่าเล็กน้อย ในที่สุดนางก็อาศัยวิชากระบี่ที่แยบยลกว่าเอาชนะจงหวั่นเถาได้
แม้จะคว้าสิทธิ์หนึ่งในสิบอันดับแรกมาได้ แต่เลิงหนิงชวงกลับไม่รู้สึกยินดีกับชัยชนะเลยแม้แต่น้อย
นางเก็บกระบี่ยืนอยู่กับที่ สายตาอดเหลือบไปมองร่างของเด็กหนุ่มชุดขาวด้านล่างไม่ได้ แววตาสับสนยากหยั่งถึง ทั้งริษยา ทั้งไม่ยินยอม และยังมีความรู้สึกพ่ายแพ้อยู่เล็กน้อย
ด้านล่างปั้นประลอง อวิ๋นหวั่นชิง หลิ่วหงหวน ซูชิงไต้ และคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป
“ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าพลังต่อสู้ของหลินเป่ยเฉินจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้” หลิ่วหงหวนพึมพำกับตนเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ซูชิงไต้ขมวดคิ้ว แววตาฉายความหม่นหมองวูบหนึ่ง “เขาเพิ่งอยู่ขั้นปฐพีลี้ลับชั้นสาม เหตุใดจึงมีพลังระเบิดออกมาแข็งแกร่งเช่นนี้ได้”