“คุณชายถูกใจผลเทพจิตผลนี้หรือขอรับ?”
หญิงรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เดินเข้ามาถามด้วยรอยยิ้มเคารพบนใบหน้า
“ใช่แล้ว ผลเทพจิตผลนี้ราคาเท่าไร?”
หลินเป่ยเฉินถามอย่างเรียบเฉย สีหน้าไม่แสดงอารมณ์
“ผลเทพจิตผลนี้เป็นผลไม้ที่ช่วยเสริมการบำเพ็ญ อีกทั้งยังช่วยบรรเทาบาดแผลทางวิญญาณได้ในระดับหนึ่งด้วยเจ้าค่ะ”
หญิงรับใช้ยิ้มพลางแนะนำอย่างกระตือรือร้น “หากคุณชายต้องการ จ่ายหินวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อนก็รับไปได้เลยเจ้าค่ะ”
“หินวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อนหรือ?”
หลินเป่ยเฉินส่ายหน้า หัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ราคานี้เกินจริงไปหน่อยแล้ว แม้ผลเทพจิตจะช่วยเสริมการบำเพ็ญและช่วยบรรเทาบาดแผลทางวิญญาณได้ แต่หินวิญญาณหนึ่งหมื่นก้อนก็แพงเกินไปจริง ๆ”
หญิงรับใช้รีบเอ่ยขึ้น ยังคงรักษารอยยิ้มแบบมืออาชีพไว้ “คุณชาย ลองเสนอราคามาก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะไปถามผู้ดูแลให้ หอการค้าสวรรค์ลี้ลับของเราทำการค้าอย่างยุติธรรมที่สุด หากราคาเหมาะสม ทุกอย่างก็เจรจากันได้เจ้าค่ะ”
หลินเป่ยเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนชูนิ้วทั้งห้า “ห้าพันหินวิญญาณ ข้าให้ได้เท่านี้”
“ห้าพันหรือ?” หญิงรับใช้มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “คุณชาย ต่อราคาเช่นนี้โหดเกินไปหน่อยหรือไม่เจ้าคะ?”
“ผลเทพจิตก็มีราคาตลาดเท่านี้” หลินเป่ยเฉินตัดบท น้ำเสียงเรียบสงบแต่หนักแน่น “หากเจ้ายอมขาย ข้าก็จะซื้อ หากไม่ยอม ก็ช่างเถิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหญิงรับใช้ก็ฉายแววลังเล
ผลเทพจิตผลนี้วางขายอยู่ที่นี่มาสิบกว่าวันแล้ว
แม้ผลเทพจิตจะล้ำค่า แต่การใช้งานค่อนข้างเฉพาะทาง คนที่ใช้มันได้มีไม่มาก ส่วนคนที่ซื้อไหวก็ยิ่งน้อยกว่า