“บัดซบ!”
ไป่อวี่เฉินเซเซถอยกลับเข้าห้อง ความโกรธที่เดือดพล่านในอกแทบกดไว้ไม่อยู่ ยกมือขึ้นโปรยถ้วยน้ำชากระเบื้องเขียวบนโต๊ะลงกระแทกพื้นอย่างแรง
เพี๊ยะ!
เศษกระเบื้องกระเด็นสุดสายตา น้ำชาร้อนผสมใบชาแหว่งกระจายเต็มพื้น
ใบหน้าเขาเขียวคล้ำดังเหล็ก กำหมัดแน่น ดวงตาเปล่งประกายฆ่าฟ้าถล่ม
เพิ่งจะได้น้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีมาจากมือผู้ทรงศักดิ์นั้นยากเย็นเพียงใด คิดว่าจะได้ใช้โอกาสนี้ฝ่าฟันขึ้นถึงชั้นที่สี่ของสวรรค์ลี้ลับ แล้วบดขยี้คนทั้งหมดในการประลองจัดอันดับ
แต่ใครจะคิดว่ากลางทางจะโผล่มารผ่าทางขึ้นมา ไม่เพียงทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส แม้แต่แหวนมิติที่ติดกายยังถูกชิงไปเสียด้วย!
“หลินเป่ยเฉิน.......”
ไป่อวี่เฉินขบฟันกรุบ กล่าวต่อหนึ่งคำต่อหนึ่งคำอย่างต่ำต้อยว่า “ถ้าคืนนี้เป็นฝีมือเจ้า ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่เกิดมาบนพิภพนี้!”
สูดลมหายใจลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลง
ความโกรธแก้ปัญหาอะไรไม่ได้
เขารีบคว้าหยกส่งใจอันหนึ่งจากอกเสื้อ ส่งเสียงส่งใจแน่นเร่งด่วนเข้าไป
ครู่หนึ่ง เสียงหญิงเย็นเยียบดั่งธารน้ำแข็งก็ดังขึ้นจากปลายอีกฟาก แฝงความเกียจคร้านที่แทบมองไม่เห็น “ดึกเช่นนี้แล้วหาข้า มีเรื่องอันใด?”
ไป่อวี่เฉินกดความเดือดในใจลง กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าเพิ่งถูกซุ่มโจมตีระหว่างทางกลับเรือนหลัง น้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีและแหวนมิติถูกชิงไปหมด”
ปลายอีกฟากเงียบงันชั่วขณะ เหมือนแม้แต่อากาศยังได้ยินเสียงผลึกน้ำแข็งกำลังก่อตัว
“คนไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว” เสียงหญิงยังคงเย็นเยียบ สังหรณ์ทั้งยินดียิ่งร้ายกลับมองไม่ออก “น้ำนมศักดิ์สิทธิ์ปฐพีข้ายังเหลืออยู่บ้าง พรุ่งนี้จะให้คนส่งไปให้”