แดนเทพหลิวอวิ๋น ภายในถ้ำบำเพ็ญลึกลับแห่งหนึ่ง
บนแท่นหยกหนาว เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น จิตสังหารไร้รูปร่างพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่าง
สตรีนางหนึ่งสวมอาภรณ์กระโปรงยาวสีขาวหิมะ รูปโฉมงดงามเลิศล้ำ มีเสน่ห์เหนือผู้ใด ใบหน้าประณีตไร้ที่ติแม้แต่น้อย
“เป็นไปได้อย่างไร กายเต๋าของท้าทีถึงกับรักบุรุษผู้หนึ่งได้?”
ริมฝีปากแดงชาดของนางขยับเอื้อนเอ่ย น้ำเสียงเย็นชาใสราวหยกกระทบกัน ทว่ากลับแฝงความสั่นไหวบางเบาที่แม้แต่นางเองก็ไม่ทันสังเกต
ในฐานะผู้แข็งแกร่งเลื่องชื่อแห่งแดนเทพ สิ่งที่นางชื่นชอบมาตลอดคือสตรี ไม่เคยสนใจบุรุษแม้แต่น้อย
เพราะเหตุนี้ คราวที่หลอมกายเต๋าขึ้นเพื่อกลับชาติมาเกิดและฝึกฝน นางจึงจงใจฝังเจตจำนงอันฝังรากลึกนี้ลงไป เพื่อให้กายเต๋ามุ่งมั่นในมหาวิถี ไม่แปดเปื้อนความรักใคร่ทางโลกีย์
แต่เรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามปรารถนา กายเต๋าที่นางฝากความหวังไว้สูงยิ่ง ไม่เพียงเกิดความรักใคร่ทางโลกีย์ ยังถึงกับรักบุรุษผู้หนึ่ง และเพราะบุรุษผู้นั้น กายเต๋าจึงต้องพบจุดจบด้วยการสิ้นชีพ!
สิ่งที่ทำให้นางยากจะทนรับได้ยิ่งกว่าคือ เพราะถูกกายเต๋าที่กลับชาติมาเกิดนั้นพัวพัน ร่างหลักของนางกลับเกิดความรู้สึกอันละเอียดอ่อนต่อเด็กหนุ่มที่ไม่เคยพบหน้าผู้นั้นขึ้นมาเช่นกัน
ความรู้สึกนี้คล้ายเถาวัลย์ค่อย ๆ พันเกี่ยวหัวใจ ทำให้นางผู้ตัดขาดจากกิเลสตัณหาทั้งปวงเป็นครั้งแรกเกิดระลอกคลื่นแห่งความหงุดหงิดในใจ
“เจ้าสารเลวเอ๋ย!” นิ้วเรียวขาวของสตรีกำแน่นฉับพลัน ขอบแท่นหยกหนาวพลันจับตัวเป็นชั้นน้ำแข็งบาง ๆ “อย่าให้ท้าทีได้พบเจ้า มิฉะนั้นท้าทีจะบดขยี้กระดูกเจ้าให้เป็นผุยผง ระบายความแค้นในใจให้สาสม!”
ห้าวันต่อมา ประตูเมืองหลวงของจักรวรรดิหานเยว่ก็ค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตา
หลังจากเดินทางฝ่าลมฝุ่นมาห้าวัน ในที่สุดหลินเป่ยเฉินกับเซี่ยเหยี่ยนหรานก็มาถึงจุดหมาย
บนหลังอินทรี เซี่ยเหยี่ยนหรานรวบเส้นผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งให้เข้าที่ พลางมองกำแพงเมืองอันคุ้นตาเบื้องล่าง แววตาปรากฏความอบอุ่นยามหวนคืนบ้านเกิด