“โจวซ่างหลง! ใครให้ความกล้าแก่เจ้า ถึงกับกล้าลงมือกับเสนาบดีเซี่ย!”
เสียงเย็นเยียบพลันดังมาจากหน้าประตูโถง ประหนึ่งก้อนน้ำแข็งตกลงในน้ำมันเดือด ทำลายบรรยากาศตึงเครียดภายในโถงในชั่วพริบตา เสียงนั้นชัดเจนจนทุกคนได้ยิน
ทุกคนหันกลับไปมองพร้อมกัน
ตรงหน้าประตูโถง ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งกำลังก้าวเข้ามา
เยาวชนสวมอาภรณ์สีดำสนิท ชุดคลุมที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกลยังมีคราบธุลีติดอยู่ ทว่าใบหน้ากลับไม่เผยความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งใต้บึงหนาวพันปี
“ท่านไท่จื่อ!”
ใครบางคนอดร้องอุทานออกมาไม่ได้ น้ำเสียงเจือความประหลาดใจและความคาดหวังเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
หลินเซียวเทียนบนเก้าอี้มังกรเห็นบุตรชาย ในดวงตาพลันฉายแววยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกความกังวลอย่างหนักเข้าครอบงำ
“โอ้ นี่ไม่ใช่ท่านไท่จื่อหรอกหรือ?”
โจวซ่างหลงชะงักไปก่อน จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น ถึงกับมีแววหยอกเย้าอย่างแมวจับหนู “เจ้าไม่อยู่เป็นศิษย์งานทั่วไปที่สำนักเมฆาเขียวดี ๆ กลับมาทำอะไรในท้องพระโรงเล่า?”
น้ำเสียงของเขาราวกับกำลังอบรมเด็กไม่รู้ความ ไม่มีความเคารพต่อรัชทายาทแม้แต่น้อย
ในสายตาของเขา หลินเป่ยเฉินเป็นเพียงขยะไร้รากวิญญาณ ต่อให้ไปสำนักเมฆาเขียว ก็เป็นได้แค่ศิษย์งานทั่วไปที่ใคร ๆ รังแกได้ ไม่มีทางสร้างผลงานใด ๆ ได้
ยิ่งไปกว่านั้น บุตรสาวของเขา โจวซูเหยา เป็นศิษย์ในสำนักเมฆาเขียว เพียงเอ่ยปากประโยคเดียว ก็ฆ่าหลินเป่ยเฉินได้อย่างง่ายดาย
หลินเป่ยเฉินไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเขา เดินตรงไปยังเก้าอี้มังกร สายตาจับจ้องใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของหลินเซียวเทียน ในดวงตาพลันมีประกายเย็นเยียบชวนหวาดหวั่นวาบผ่าน
“เสด็จพ่อ เหตุใดจึงถูกวางยาพิษ?”