ชั่วขณะนั้นเอง ร่างของตงฟางมู่เสวี่ยกลับปลดปล่อยพลังกลิ่นอายอันทรงพลังออกมาอย่างกะทันหัน!
กลิ่นอายนั้นราวกับน้ำท่วมภูเขาเอ่อล้น แผ่ขยายออกจากตัวนางไปรอบทิศ ก่อให้เกิดพายุลมมืดมน ผ้าเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายถูกพัดจนพลิ้วไหวสั่นสะท้าน ม่านผ้าเบื่องหน้าต่างสะบัดพลิ้วรุนแรง!
ดวงตางดงามราวสวรรค์ของนางค่อยเปิดออก สายตาแหลมคมวาบผ่านพร่าผ่านไป แก้วหน้าผากมีรอบยิ้มสุขที่ซ่อนมิได้
นางสัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่า ยาพิษเย็นที่วนเวียนกัดกินร่างมานานหลายปีนั้น บัดนี้มั่นคงสงบลงโดยสิ้นเชิง
และที่ทำให้นางปลื้มปีติยิ่งกว่าก็คือ พิษเช่นนั้นถูกขจัดไปได้ถึงสามส่วนสิบ!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกเพียงไม่กี่ครั้ง พิษในร่างจะถูกกำจัดขาดถอนรากถอนโคน!
แต่สิ่งที่ทำให้นางเต้นระส่ำระสายที่สุดก็คือ ระดับขั้นของนางกลับทะลวงข้ามขั้นย่อยได้อย่างเป็นปาฏิหาริย์ ถึงขั้นถามมายาชั้นที่เก้า!
ตงฟางมู่เสวี่ยสูดลมหายใจลึก ๆ ระงับความดีใจล้นหัว สายตาเหลือบมองหลินเป่ยเฉินที่กำลังบำเพ็ญปิดตาอยู่โดยข้าง ๆ
หนุ่มน้อยนั่งกรมท่าสงบนิ่ง ใบหน้าสง่างามเย็นฉับ พลังวิญญาณไหลเวียนรอบกาย พลังบริสุทธิ์ยางเทือกเขาแผ่จ้านานในร่าง ราวกับถังแห่งเป่าวิเศษที่มิรู้จักแล้วแห้งขอด
สายตานางจึงประสานความรู้สึกอันซับซ้อนไว้
มีความประหลาดใจ มีความเห็นคุณค่า และหนึ่งความรู้สึกประหลาดที่บรรยายมิถูก
หนุ่มน้อยผู้นี้ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่นางคาดคะเน
มิใช่เพราะเพียงพลังบริสุทธิ์ยางอันกล้วยล้นในร่างเขาเท่านั้น ยังรวมถึงความเด็ดเดี่ยวของเขาเมื่อคืน และความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดที่ทำให้จิตวิญญาณนางสั่นไหว
แก้มของตงฟางมู่เสวี่ยมีสีขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะระงับจิตใจเสีย
นางลับลึกตกลงใจว่า ต้องเก็บหลินเป่ยเฉินไว้เทียบเคียงตนให้ได้