ตลอดเวลาสองวันถัดมา หลินเป่ยเฉินปรนนิบัติอยู่เคียงข้างตงฟางมู่เสวี่ยเหมือนขันทีธรรมดาคนหนึ่ง
ถวายชา ถวายน้ำ จัดทรงเครื่องให้ ตามหลังอยู่ติดกันทุกฝีก้าว
ในสายตาคนภายนอก ชายหนุ่มผู้นี้เป็นเพียงขันทีใหม่ที่ตั้งใจรับใช้ฮองเฮาอย่างสุดความสามารถ ไม่มีใครเหลียวมองแม้แต่ครั้งเดียว
แต่เมื่อยามค่ำมาถึง
ประตูวังปิดสนิท แสงเทียนส่องไสว
ทั้งสองจะพากันร่วมรักไม่รู้จบในวิหารงามสง่าหลังนี้ เหงื่อและเสียงหอบจับปนเปกันจนขอบฟ้าส่องขาว
ทุกครั้งของการเสพสมครอง พลังวิญญาณในกายหลินเป่ยเฉินยิ่งแน่นหนาขึ้น ขณะที่พิษหยินในกายตงฟางมู่เสวี่ยก็ค่อย ๆ ละลายหายไปทีละน้อย
คืนวันหนึ่ง ตงฟางมู่เสวี่ยเพิ่งจะปลดฉลองเสวี่ยออกจากกาย หลินเป่ยเฉินกลับยื่นมือคว้าข้อมือนางไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวก่อน!”
หลินเป่ยเฉินมองฉลองเสวี่ยงามสง่าบนร่างนาง แววตาประกายพิเศษ “ว่าแต่...คืนนี้ขอให้ใส่ชุดนี้ไว้ได้ไหม...”
“ใส่เสื้อผ้าไว้?” ตงฟางมู่เสวี่ยยขมวดคิ้วเรียวงาม แววตาเต็มไปด้วยข้อสงสัย
ฉลองเสวี่ยชุดนี้ซ้อนทับหลายชั้น หนาหนักเกินกว่าจะทำกิจอะไรได้สะดวก
“เจ้าใส่ชุดนี้ ข้ารู้สึกยิ่งกว่าเดิม!” หลินเป่ยเฉินยิ้มมุมปาก สายตาหลุดพรายประกายชื่นชม
หญิงงามเบื้องหน้าช่างงดงามเกินจะหาได้ยาก เมื่อสวมฉลองเสวี่ย ความหรูหราและอำนาจวงศ์สกุลอันเป็นมาแต่กำเนิดยิ่งผสานเป็นเสน่ห์พิเศษ จนหัวใจของเขาสั่นคลอนคลื่นพิศวง
ยิ่งนึกถึงความจริงที่ว่านางคือฮองเฮาของจี้เสวียนหยวน บัดนี้กลับเผยท่าทีเช่นนี้ต่อหน้าเขา ความรู้สึกลึกล้ำที่บรรยายไม่ถูกจึงแผ่ขยายขึ้นในใจ
“ใส่อย่างนี้ เจ้าจะสะดวกจริงหรือ?” ตงฟางมู่เสวี่ยถลึกตาใส่หนึ่งครั้ง น้ำเสียงหวานอ่อนพราวเสน่ห์