“หลินเป่ยเฉิน เจ้าจงรอให้ข้าดูสักวัน”
ไป่อวี่เฉินขบฟันกรามแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังไม่มีปลาย
“ศิษย์พี่ไป่ ขอให้เพลิดเพลินกับองค์หญิงลำดับ 19ซะนะ!” หลินเป่ยเฉินเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปาก
“พวกเราค่อยดูกัน!” เสียงของไป่อวี่เฉินเต็มไปด้วยความโกรธไม่มีที่สิ้นสุด
ช่วงนั้นเอง จี้เหมยอวิ๋นก็เดินเข้ามา รี่เข้าจับต้นแขนของไป่อวี่เฉินไว้ “ไป่อวี่เฉิน ไปกันเถอะ ไปยังตำหนักของเจ้าเมียจักรพรรดิ”
ไป่อวี่เฉินรู้สึกชีวาตายายเปลี่ยวเหงา แทบสำลักเลือดเก่าพุ่งออกมา แต่ก็ไม่กล้าขัดข้อง ที่นี่คือพระราชวัง หากทำให้ฝ่ายนางโกรธเคือง ย่อมไม่มีทางจบดี
ส่วนหลินเป่ยเฉินกับหลี่ชิงเฉิงนั้น ถูกขันทีนำทางคุ้มส่งออกนอกพระราชวัง
หลินเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบน แสงอาทิตย์ยามเย็นงดงามยิ่งนัก แต่หัวใจของเขากลับเหมือนถูกน้ำแข็งเยือกเย็นกลบกลืน เยือกเย็นไปทั้งดวงใจ
ต้องเข้มแข็งขึ้น
ต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้
เข้มแข็งจนสามารถฉีกพันธนาการทั้งปวงออกจากตัว เข้มแข็งจนปกป้องคนที่ใส่ใจได้ทุกคน เข้มแข็งจนไม่มีผู้ใดบีบบังคับให้เขาต้องทำสิ่งใดได้อีก!
“ศิษย์น้องเป่ยเฉิน เจ้าช่างร้ายกาจนัก!”
หลี่ชิงเฉิงเอามือปิดปากหัวเราะเบา ดวงตางามสะอาดใสโค้งเป็นรู้งพระจันทร์ ปลายตาแล่นไปด้วยรอยยิ้มขบขัน “คราวนี้ศิษย์พี่ไป่โดนเจ้าหลอกจนเจ็บตัวหนักหากราวนะ”
“ตานั่นวันหนึ่ง ๆ ไม่เคยหยุดคิดร้ายต่อข้า ข้าเพียงตอบแทนตามมารยาท สวนกลับไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” หลินเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เปิดเผยรอยยิ้มจาง ๆ แต่แฝงความเย็นชาไว้ในแววตา
เขารู้ดีว่า พระเจ้าแผ่นดินทรงสั่งหมั้นหมายองค์หญิงลำดับ 19ให้แก่เขาอย่างกะทันหันนั้น เบื้องหลังแทบเป็นแผนการที่ไป่อวี่เฉินกับฮองเฮาวางกลสวามิภักดิ์กัน
เพราะตั้งแต่เช้ามืดวันนี้ ไป่อวี่เฉินก็เคยพูดเสียดสีกับเขาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยมว่า ฝ่าบาทจะพระราชทานองค์หญิงลำดับ 19ให้แก่เขา