“ถ้อยแถลงของฮองเฮาแล้วไม่ถูกต้องนัก”
จี้เสวียนหยวนทอดมือโบกช้า ๆ น้ำเสียงกลบุญหนักแน่น “ความผูกพันย่อมสร้างสะสมกันได้ช้า ๆ การให้ทั้งสองคนแต่งงานกัน ยิ่งเป็นการกระชับสายสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์กับสำนักเมฆาเขียวให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น”
สายตาของเขากวาดมองทั้งสามคนหน้าพระที่นั่งอย่างหนักหน่วง แม้ในเบื้องลึกของดวงตากลับซ่อนแสงวิเศษที่คาดเดาได้ยาก
ต่ออัจฉริยะที่ผุดขึ้นมาจากไหนแต่ปลายอย่างหลินเป่ยเฉินกับไป่อวี่เฉินทั้งสอง ความหวาดระแวงในใจของเขายอดสะสมจนถึงจุดวิกฤตเสียแล้ว
อยู่เพียงขั้นปฐพีลี้ลับชั้น 7 กลับสามารถฟันฝ่าขั้นสวรรค์ลี้ลับชั้น 5 อย่างตรงหน้า ความสามารถที่ท้าทายข้ามระดับเช่นนี้ อย่าว่าแต่เมื่อมองทั่วราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน แม้ค้นจนถึงบันทึกประวัติศาสตร์ทั้งดินแดนเหนือ ก็ไม่มีตัวอย่างใดมาก่อนเลย
ส่วนไป่อวี่เฉินแม้เหลือเชื่ออีกนิดหน่อย แต่อนาคตของเขาก็มิใช่สิ่งที่วัดค่าได้ง่ายนัก
หนุ่มน้อยทั้งสองรายนี้ ถ้าปล่อยให้เติบโตอย่างอิสระ มิแน่อาจกลายเป็นเงื่อนไขคุกคามอำนาจราชวงศ์ในกาลต่อมา
วิธีที่ดีที่สุด คือบีบทั้งคู่ไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นหนาเสียก่อน
ให้ไป่อวี่เฉินสมรสกับองค์หญิงลำดับ 19คือจี้เหมยอวิ๋น ทั้งจะได้ใช้ข้อผูกพันอันนี้เป็นโซ่ล่ามเขาไว้กับเรือแห่งราชวงศ์ และยังจะอาศัยอารมณ์ดื้อรั้นรุนแรงของจี้เหมยอวิ๋นบดขยี้จิตบำเพ็ญของเขาไปทีละน้อย
อัจฉริยะที่ถูกทรมานจนเหี่ยวแห้งดังไม้ตาย เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเคียดแค้น อนาคตก็มีขีดจำกัดในตัวเองอยู่แล้ว
ส่วนหลินเป่ยเฉินนั้น
เด็กหนุ่มรายนี้ฉลาดเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก ยังไม่ต้องรีบ ปล่อยให้เขาเย่อหยิ่งไปสักพัก จากนี้มีโอกาสจัดการอย่างใจเย็น ๆ อีกเท่าไรก็ได้
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ตงฟางมู่เสวี่ยสะบัดคิ้วงอนนิดเดียวที่แทบมองไม่เห็น แม้เบื้องลึกในดวงตามีแสงมืดหม่นพาดผ่าน รวดเร็วจนจับต้องไม่ได้
แต่สุดท้ายนางก็ไม่แสดงความเห็นเพิ่ม เพียงหลับหนังตาลงเบา ๆ ขนตายาวปิดสังหารตาในดวงตาไว้มิดชิดราวกับกำแพง
ไป่อวี่เฉินเป็นคนที่นางเลือกไว้ด้วยตนเอง