หลินเป่ยเฉินมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทางเอาอกเอาใจของจี้อู๋เต้า ในใจพลันเกิดความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
แม้จะรู้ว่ามู้จิ้นเยว่เพียงทำตามมารยาทจึงเดินตามไป แต่เมื่อเห็นชายอื่นเอาอกเอาใจนางถึงเพียงนี้ ในใจเขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย มู้จิ้นเยว่ก็เป็นสตรีของเขา เขาย่อมไม่ปรารถนาให้ชายอื่นหมายปองนาง
หลินเป่ยเฉินสูดลมหายใจลึก บังคับตนเองให้ข่มคลื่นอารมณ์ในใจลง
ด้วยพลังในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่อาจต่อกรกับจี้อู๋เต้าได้
อีกฝ่ายคือไท่จื่อแห่งราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน เป็นคนหนุ่มผู้ทรงอำนาจที่สุดในดินแดนเหนือ ไม่เพียงมีระดับขั้นลึกล้ำยากหยั่งถึง อีกทั้งยังมีภูมิหลังแข็งแกร่ง
แม้จะไม่ยินยอมเพียงใด ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้ชั่วคราว
หลินเป่ยเฉินกำหมัดแน่นเงียบ ๆ
สักวันหนึ่ง เขาจะเข้มแข็งมากพอ มากพอให้ทุกคนไม่กล้าหมายปองนางอีก และเข้มแข็งมากพอที่จะคุ้มครองนางจากลมฝน ปกป้องนางให้ปลอดภัย
“เอาละ ทุกคนตามข้ามา หาที่นั่งกันเถิด”
เสียงของซือถูหนานดังขึ้นได้จังหวะ ตัดความคิดของหลินเป่ยเฉิน
เขาพาทุกคนจากสำนักเมฆาเขียวไปยังพื้นที่ด้านซ้ายของลานประลอง แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งพักรออยู่ที่นี่
ทุกคนทยอยนั่งลง สายตากวาดมองศิษย์จากสำนักอื่นรอบข้างเป็นระยะ บรรยากาศคุกรุ่นราวกับมีควันสงครามไร้รูปร่างลอยอบอวล ต่างเฝ้ารอการประลองใหญ่เริ่มต้นอย่างเงียบงัน
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป บรรยากาศในบริเวณนั้นก็ยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ
ศิษย์จากสำนักใหญ่ต่างทยอยมาถึงจนครบ ส่วนผู้ชมบนอัฒจันทร์ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ เสียงผู้คนดังอื้ออึงกึกก้อง แทบจะพลิกลานประลองทั้งผืนให้คว่ำ
หลินเป่ยเฉินนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน กวาดตามองรอบด้านอย่างเงียบเชียบ
ศิษย์จากหอกระบี่ไท่อี้แต่ละคนแผ่กลิ่นอายคมกริบ แววตาเฉียบคมดุจกระบี่ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนวิถีกระบี่มานานหลายปี