ใต้เวที บรรยากาศพลันแปรเปลี่ยนเป็นคลุมเครือและตึงเครียด
ผู้คนจากขุมอำนาจต่าง ๆ พากันทอดสายตามายังบริเวณที่สำนักเมฆาเขียวตั้งอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและโลภมากอย่างไม่ปิดบัง ดุจหมาป่าหิวโหยที่จ้องลูกแกะรอถูกเชือด
เหล่าศิษย์หอกระบี่ไท่อี้แสยะยิ้มเย็นชา กระซิบกระซาบกันพลางเหลือบมองทางสำนักเมฆาเขียวอย่างท้าทายเป็นครั้งคราว
แววตาของเหล่าศิษย์ลัทธิยมโลกวูบไหวด้วยประกายเย็นเยียบ ราวกับกำลังมองกลุ่มคนที่ใกล้ตาย
แม้ศิษย์วังปิดดวงจันทร์ส่วนใหญ่จะเป็นสตรี แต่ยามนี้สายตาที่มองสำนักเมฆาเขียวก็เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเจตนาร้ายไม่ต่างกัน
เห็นได้ชัดว่าทั้งสามสำนักตกลงกันอย่างไม่ต้องเอ่ยปากแล้ว
เมื่อเข้าสู่ห้วงลับ สำนักเมฆาเขียวย่อมกลายเป็นเป้าหมายของทุกฝ่าย!
ใครใช้ให้สำนักเมฆาเขียวเป็นฝ่ายที่อ่อนแอที่สุดในตอนนี้เล่า?
บนโลกนี้ ความอ่อนแอคือบาปต้นกำเนิด
อ่อนแอ ก็สมควรถูกรังแก
อ่อนแอ ก็สมควรถูกคัดออก
นี่คือกฎการอยู่รอดของโลกใบนี้
เมื่อคนสำนักเมฆาเขียวสัมผัสได้ถึงสายตาไม่หวังดีที่จับจ้องมา สีหน้าของพวกเขาก็พลันย่ำแย่
ผู้อาวุโสหลายคนขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวยิ่งนั่งไม่ติด บ้างหน้าซีดเผือด บ้างกำหมัดแน่น บ้างกัดริมฝีปาก
มีเพียงหลินเป่ยเฉินที่ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย
เขานั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน เผชิญหน้ากับสายตาโหดเหี้ยม เหยียดหยาม และมุ่งร้ายเหล่านั้น มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย็นชา
หัวเราะไปเถอะ
หัวเราะกันให้เต็มที่
พอเข้าไปในห้วงลับแล้ว ค่อยดูกันว่าใครจะยังหัวเราะออกมาได้อีก!
หลินเป่ยเฉินค่อย ๆ หลุบตาลง ซ่อนประกายเย็นเยียบที่วาบผ่านดวงตา
ในเวลานี้เอง จี้จ้านเทียนก้าวออกมาอย่างช้า ๆ แล้วหยิบคมดาบดำลึกลับเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ
คมดาบดำสนิททั้งเล่ม บนใบดาบสลักอักขระวิเศษอันซับซ้อน เอิบอาบด้วยแสงเย็นเยียบจาง ๆ