“งั้น...”
มู้จิ้นเยว่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตางามจับจ้องหลินเป่ยเฉิน มือหยกขาวของนางโอบรอบคอเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
“เจ้าอยากได้อาจารย์กลับคืนมาอีกครั้งหรือ?”
น้ำเสียงของนางนุ่มนวลดุจเส้นไหม แววตาแฝงเสน่ห์เย้ายวน เรียวปากแดงงดงามชุ่มฉ่ำอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
ตูม...
ในสมองของหลินเป่ยเฉินราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้น
“อยาก!”
เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นรัวดุจเสียงกลองศึก เขาพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย
“แล้วเจ้ายังมัวอึ้งอยู่ทำไม?”
มู้จิ้นเยว่โน้มเข้าไปกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นผะแผ่วผ่านติ่งหู น้ำเสียงเจือแววท้าทาย “หรือยังอยากให้อาจารย์เป็นฝ่ายเริ่มก่อนอีกครั้ง?”
บ้าน่า!
ไฟในใจของหลินเป่ยเฉินลุกโชนขึ้นในพริบตา!
เขาควบคุมตนเองไม่ไหวอีกต่อไป ก้มหน้าประกบเรียวปากแดงอันงดงามชุ่มฉ่ำของนางอย่างบ้าคลั่ง!
ชั่วขณะที่ริมฝีปากทั้งสี่สัมผัสกัน ร่างของทั้งสองพลันสั่นสะท้านพร้อมกัน
สัมผัสที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ความนุ่มนวลชวนให้ลุ่มหลง กลิ่นอายหวานละมุนที่อบอวล...
ความอดกลั้นและแรงกดข่มทั้งหมดพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้
ริมฝีปากของทั้งสองบดเบียดกันอย่างเร่าร้อน จากการหยั่งเชิงอย่างอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นการช่วงชิงอย่างบ้าคลั่ง บรรยากาศพลันลุกโชนขึ้น
ทั้งสองโอบรัดกันแน่น มือฉุดทึ้งอาภรณ์ของกันและกัน ราวกับต้องการหลอมรวมอีกฝ่ายให้เป็นหนึ่งเดียวกับร่างตน
กลิ่นอายคลุมเครืออบอวลในอากาศ เข้มข้นขึ้นทุกขณะ
อาภรณ์ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงพื้น เสียงเสียดสีกระซิบแผ่ว หนึ่งชิ้น สองชิ้น สามชิ้น...
เพียงไม่นาน ร่างของทั้งสองก็เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด