"หลินเป่ยเฉิน"
จี้เสวียนหยวนเปิดปากอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ห้ามขัดขืน "เนื่องจากเหมยยวนไม่รังเกียจที่เจ้าเป็นขันที วันนี้เราจึงจะหมั้นหมายนางให้แก่เจ้า หวังว่าต่อจากนี้ทั้งสองจะรักกันด้วยความจริงใจ คอยช่วยเหลือพึ่งพาซึ่งกันและกัน"
หลินเป่ยเฉินรู้สึกเหมือนม้าหญิงหมื่นตัววิ่งฝ่าใจกลางพรึบพร่า
รักกันด้วยความจริงใจ?
กับหญิงอ้วนคนนี้?
ล้อเล่นอะไรกันเล่า?
หลินเป่ยเฉินคิดได้เรื่องในกระเพื่อมเดียว พลันชี้ไปที่ไป่อวี่เฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ฝ่าบาทหญิง บุรุษในใต้ฟ้ามีมากมายเพียงไร ทำไมจึงต้องมาผูกพันกับขันทีคนเดียวอย่างข้าพเจ้าเล่า?"
"เสด็จลองดูศิษย์พี่ไป่ข้าพเจ้าสิ ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์หรือรูปโฉม ล้วนกดขี่ข้าพเจ้าขาด"
หลินเป่ยเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจเต็มเปี่ยม "ยิ่งกว่านั้น ครั้งก่อนสองท่านเคยผ่านคืนสวรรค์มาด้วยกัน ถือว่ารู้จักกันดีไม่มีปิดบัง"
"เลือกศิษย์พี่องค์ห้าของข้าพเจ้าเถิด เขาย่อมมอบความสุขตลอดชีวิตให้ท่านได้แน่!"
เมื่อถึงขั้นนี้ หลินเป่ยเฉินก็ไม่อาจคิดถึงอะไรอีกแล้ว ตายเพื่อนไม่ตายเรา จึงจำต้องผลักไป่อวี่เฉินออกไปรับมือ
อีกทั้งคนทั้งสองก็บาดหมางกันมาแล้ว ดังนั้นก็จงลากอีกฝ่ายลงน้ำไปด้วยกันเถิด
"เจ้านี่ หุบปากซะ!"
ไป่อวี่เฉินที่เดิมยืนอยู่ข้าง ๆ กินแตงมองไฟอย่างเยือกเย็น สีหน้าพลันมืดหม่นลงจนสุดชีวิต แววตาแทบพ่นเพลิงออกมา!
ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่คิดถึงว่า หลินเป่ยเฉินจะต่ำช้าเช่นนี้ ยกไฟเข้าเผาตนขึ้นมา!
ช่างเป็นการกะทกรกชีวิตเขาจริง ๆ!
เหตุการณ์ในวันนั้นจนถึงทุกวันนี้ยังทำให้เขาใจสั่นหวาดผวา ทุกครั้งที่นึกถึงแทบอยากคว้ากระบี่ฟันส่วนสำคัญของตนเองทิ้ง
เขาไม่ต้องการก่อกรรมกับจี้เหมยอวิ๋นหญิงอัปลักษณ์คนนี้อีกแล้ว!
ทว่าแววตาของจี้เหมยอวิ๋น ก็ได้ตกอยู่บนตัวเขาแล้ว