“หลินเป่ยเฉิน องค์หญิงลำดับ 19 จี้เหมยอวิ๋น หลงรักเจ้าตั้งแต่แรกพบ ทูลขอพระราชโองการต่อเราหลายครั้ง ปรารถนาจะสมรสเป็นภรรยาของเจ้า”
“เราเห็นว่านางมีใจจริงแน่วแน่ อีกทั้งเจ้าก็มีความสามารถเลิศล้ำ บุรุษมีฝีมือสตรีงามพริ้ง เหมาะสมกันดี จึงอนุมัติการสมรสครั้งนี้”
จี้เสวียนหยวนมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า แต่ทั่วร่างกลับแผ่ความกดดันอันแข็งแกร่งออกมา
อะไรนะ?
รูม่านตาของหลินเป่ยเฉินหดแคบลงอย่างฉับพลัน แทบไม่เชื่อหูตัวเอง!
จี้เหมยอวิ๋น?
องค์หญิงลำดับ 19 ที่หัวโตหูใหญ่ หน้าเต็มไปด้วยเนื้อเหลือ ฟันเหยินเต็มปาก นิสัยบิดเบี้ยววิปริตคนนั้นน่ะหรือ?!
นางมารที่ชอบทรมานบุรุษเป็นความสำราญ ทำให้บุรุษนับไม่ถ้วนขวัญหนีดีฝ่อ เอ่ยถึงก็หน้าซีดคนนั้นน่ะหรือ?!
จักรพรรดิจะพระราชทานสมรสให้เขากับหญิงผู้นั้นน่ะหรือ?!
หลินเป่ยเฉินหันขวับ กวาดสายตาไปยังจี้เหมยอวิ๋นที่ยืนอยู่ในแถวขององค์ชายและองค์หญิง
เห็นเพียงหญิงอ้วนผู้นั้นกำลังมองเขาด้วยสีหน้าเขินอาย ริมฝีปากหนาเตอะยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันเหยินซี่ไม่เป็นระเบียบเต็มปาก แววตาเปล่งประกายแห่งความโลภและความได้ใจ มองแล้วหนังศีรษะชา
หลินเป่ยเฉินรู้สึกเพียงความเย็นเยียบพุ่งจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่กระหม่อม ในท้องปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์ เกือบจะอาเจียนออกมาตรงนั้น
บ้าเอ๊ย!
นี่มันน่าขยะแขยงชัด ๆ มิใช่หรือ?
เขาแทบอยากชักกระบี่สังหารเซียนออกมาตรงนั้น ฟันหญิงน่าสะอิดสะเอียนนี้เป็นสองซีก!
แต่เขาทำไม่ได้
ที่นี่คือพระราชวัง เป็นใจกลางแดนของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เป่ยเสวียน
จักรพรรดิอยู่ตรงหน้า รอบกายยังมีผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนที่ระดับขั้นลึกล้ำหยั่งไม่ถึง ผู้ใดผู้หนึ่งลงมือก็บีบเขาตายได้ง่าย ๆ
เขาสูดลมหายใจลึก ข่มเพลิงโทสะที่ท่วมใจกับความขยะแขยงลงอย่างฝืนใจ พยายามให้น้ำเสียงของตนสงบนิ่ง