ลมราตรีพัดหวือ ประดุจมีดเล่มน้อยนับพันนับหมื่น ผ่าอากาศแลบแก้มมาด้วยความเย็นเจ็บจนทะลุถึงกระดูก
หลินเป่ยเฉินถูกชายคนชุดดำอุ้มขึ้นในอ้อมแขน ทัศนียภาพสองข้างทางถอยหลังด้วยความเร็วน่าตกตะลึง สิ่งรอบตัวล้วนกลายเป็นแสงเลือนราง ชั่วเดียวทำเอาตาลายเวียนศีรษะ
เขาเงยหน้าขึ้นโดยพลัน สบตาชายผ้าสีดำที่บังหน้าชายผู้นั้น
มองเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เย็นชาดั่งบึงน้ำแข็งกลางเดือนธันวาคม ไร้คลื่นลมแม้แต่น้อย แต่กลับก่อความรู้สึกคุ้นเคยลึกล้ำ ราวกับเคยพบเคยเห็นที่ใดสักแห่ง
ชายชุดดำอุ้มเขาพุ่งทะยานท่ามกลางราตรียาม ทะลุตรอกซอกซอยรอบแล้วรอบเล่า ก้าวข้ามกำแพงสูงชลๆ ร่างกายประหนึ่งมารผี ว่องไวจนน่าทึ่ง
เนิ่นนามเพียงครู่เดียว ทัศนียภาพรอบด้านก็ค่อยๆ คุ้นตา
หลินเป่ยเฉินรูหนองขนตาหดแคบ—เส้นทางนี้คือหนทางสู่พระราชวังชัดแจ้ง!
ร่างชายชุดดำแลบกายอีกครา เป็นเงาดำกระโจนข้ามกำแพงวังสูงสุดสายตา ผ่านเฉลียงลำน้ำนับชั้นได้อย่างคุ้นชิน มุ่งหน้าสู่ห้วงลึกแห่งเข้าในวัง
ทหารลาดตระเวนเรียงไปตามทาง ขันทีหลับใหลข้างตะเกียง แทบไม่มีผู้ใดล่ำรู้เลย
ไม่ช้า ชายชุดดำก็หยุดยืนตรงหน้าองค์ปราสาทหลังหนึ่งที่คุ้นแก่ตา
พระราชวังฟงอี้
ที่ประทับแห่งฮองเฮา
หลินเป่ยเฉินหลงเหมือนเสียสติ ความคาใจแห่งความสงสัยนับพันนับหมื่นเบ่งบานขึ้นในจิต
ชายชุดดำอุ้มเขาดันประตูวิหารเปิดออก แล้วสะบัดมือปิดประตูเบาๆ ตัดเสียงปริ่นแห่งลมนอกหน้าต่างออกจางหาย
ภายในวิหารเพียงแสงเทียนมัวหมอง จุดโคมวังสองสามดวง บดบังทุกสิ่งให้จางเลือนอยู่ในรัศมีแสงอบอุ่น สงบเงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจหอบของทั้งสองคน
ชายชุดดำจึงคลายมือลง วางเขาลงบนเก้าอี้ไม้จันทน์แดงต้นหนึ่ง แล้วค่อยๆ แผลงผ้าคลุมหน้าออกจากหน้า
ภายใต้แสงเทียน ใบหน้างามสะท้านกรุงกรุงหันสู่ดวงตาหลินเป่ยเฉิน—กลับเป็นตงฟางมู่เสวี่ยต่างหาก!
นางสวมชุดแน่นพลิ้วสีดำสำหรับเดินราตรี เนื้อผ้าต้อนรับร่างงามระหงส์ตระการตา ความอิ่มบริบูรณ์แห่งแรงคู่ประดังจะพรากออกมา สะโดกบางราวไม่อาจถนัดมือ ขายาวระหงส์กราบร้อยสายชัดเจนใต้ข้างกางเกง