ร่างเตาหลอม: โดนเซียนสาวทุกสำนักแย่งชิง

ตอนที่ 177 ความสงสัยของจี้เสวียนหยวน

8 นาที· 1.9K คำ

ลมราตรีพัดหวือ ประดุจมีดเล่มน้อยนับพันนับหมื่น ผ่าอากาศแลบแก้มมาด้วยความเย็นเจ็บจนทะลุถึงกระดูก

หลินเป่ยเฉินถูกชายคนชุดดำอุ้มขึ้นในอ้อมแขน ทัศนียภาพสองข้างทางถอยหลังด้วยความเร็วน่าตกตะลึง สิ่งรอบตัวล้วนกลายเป็นแสงเลือนราง ชั่วเดียวทำเอาตาลายเวียนศีรษะ

เขาเงยหน้าขึ้นโดยพลัน สบตาชายผ้าสีดำที่บังหน้าชายผู้นั้น

มองเห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เย็นชาดั่งบึงน้ำแข็งกลางเดือนธันวาคม ไร้คลื่นลมแม้แต่น้อย แต่กลับก่อความรู้สึกคุ้นเคยลึกล้ำ ราวกับเคยพบเคยเห็นที่ใดสักแห่ง

ชายชุดดำอุ้มเขาพุ่งทะยานท่ามกลางราตรียาม ทะลุตรอกซอกซอยรอบแล้วรอบเล่า ก้าวข้ามกำแพงสูงชลๆ ร่างกายประหนึ่งมารผี ว่องไวจนน่าทึ่ง

เนิ่นนามเพียงครู่เดียว ทัศนียภาพรอบด้านก็ค่อยๆ คุ้นตา

หลินเป่ยเฉินรูหนองขนตาหดแคบ—เส้นทางนี้คือหนทางสู่พระราชวังชัดแจ้ง!

ร่างชายชุดดำแลบกายอีกครา เป็นเงาดำกระโจนข้ามกำแพงวังสูงสุดสายตา ผ่านเฉลียงลำน้ำนับชั้นได้อย่างคุ้นชิน มุ่งหน้าสู่ห้วงลึกแห่งเข้าในวัง

ทหารลาดตระเวนเรียงไปตามทาง ขันทีหลับใหลข้างตะเกียง แทบไม่มีผู้ใดล่ำรู้เลย

ไม่ช้า ชายชุดดำก็หยุดยืนตรงหน้าองค์ปราสาทหลังหนึ่งที่คุ้นแก่ตา

พระราชวังฟงอี้

ที่ประทับแห่งฮองเฮา

หลินเป่ยเฉินหลงเหมือนเสียสติ ความคาใจแห่งความสงสัยนับพันนับหมื่นเบ่งบานขึ้นในจิต

ชายชุดดำอุ้มเขาดันประตูวิหารเปิดออก แล้วสะบัดมือปิดประตูเบาๆ ตัดเสียงปริ่นแห่งลมนอกหน้าต่างออกจางหาย

ภายในวิหารเพียงแสงเทียนมัวหมอง จุดโคมวังสองสามดวง บดบังทุกสิ่งให้จางเลือนอยู่ในรัศมีแสงอบอุ่น สงบเงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจหอบของทั้งสองคน

ชายชุดดำจึงคลายมือลง วางเขาลงบนเก้าอี้ไม้จันทน์แดงต้นหนึ่ง แล้วค่อยๆ แผลงผ้าคลุมหน้าออกจากหน้า

ภายใต้แสงเทียน ใบหน้างามสะท้านกรุงกรุงหันสู่ดวงตาหลินเป่ยเฉิน—กลับเป็นตงฟางมู่เสวี่ยต่างหาก!

นางสวมชุดแน่นพลิ้วสีดำสำหรับเดินราตรี เนื้อผ้าต้อนรับร่างงามระหงส์ตระการตา ความอิ่มบริบูรณ์แห่งแรงคู่ประดังจะพรากออกมา สะโดกบางราวไม่อาจถนัดมือ ขายาวระหงส์กราบร้อยสายชัดเจนใต้ข้างกางเกง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป