"เริ่มได้แล้ว"
น้ำเสียงของหลี่ชิงเฉิงสั่นเครือเล็กน้อย สองมือกอดอกไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าตึงเครียดจนถึงขีดสุด
นางรู้สึกได้ว่าหัวใจตนเองเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมาจากอก แก้มร้อนผ่าวจนเอาไข่มาวางก็คงสุก
"ศิษย์พี่ชิงเฉิง เจ้ากลืนยาเม็ดลงไปก่อน"
หลินเป่ยเฉินยื่นโอสถทลายข้อห้ามไปตรงหน้านาง น้ำเสียงจริงจัง เตือนว่า "อีกสักครู่อย่าได้ตึงเครียดเป็นอันขาด พยายามผ่อนร่างกายกับสายพรหมทาตุให้คลายลง ยิ่งตึงเครียด สายพรหมทาตุก็ยิ่งหดรัด ผลของเข็มก็จะหย่อนลง"
"อือ!"
หลี่ชิงเฉิงรับยาเม็ดส่งเข้าปาก พยักหน้าเบา ๆ แล้วหลับตาลง พยายามบังคับตนเองให้ผ่อนคลาย
หลินเป่ยเฉินรวมจิตสงบลมหายใจ ค่อย ๆ นั่งลงด้านหลังนางอย่างระมัดระวัง
มือขวาหยิบเข็มทองขึ้นหนึ่งเล่ม หมุนเบา ๆ ระหว่างปลายนิ้ว กะจุดลมปราณให้แม่น แล้วปักลงอย่างมั่นคง
เข็มแรกลงที่จุดหลิงไถกลางหลัง ชั่วขณะที่ปลายเข็มจมลงในจุด ร่างของหลี่ชิงเฉิงสะท้านเล็กน้อย แล้วก็กลับคืนสู่ความสงบ
นิ้วของหลินเป่ยเฉินหนักแน่นมั่นคง บิดหางเข็มเบา ๆ พลังวิญญาณอุ่น ๆ สายหนึ่งไหลตามปลายเข็มซึมเข้าสู่ร่างของนางอย่างช้า ๆ
เข็มที่สอง เข็มที่สาม เข็มที่สี่.......
เข็มทองเล่มแล้วเล่มเล่าปักลงบนจุดลมปราณสำคัญตามแผ่นหลังของนางอย่างแม่นยำ เรียงรายเป็นระเบียบ ราวหมู่ดาวประดับฟากฟ้า
ภายใต้ฤทธิ์ของยาเม็ด ผนึกที่กดระดับขั้นในร่างหลี่ชิงเฉิงเริ่มปริร้าวขึ้นทีละน้อย พลังวิญญาณบางเบาไหลซึมออกมาจากรอยร้าวเป็นสาย ๆ
คลื่นพลังวิญญาณจาง ๆ ค่อย ๆ แผ่คลุมรอบกายนาง
ตอนแรกหลี่ชิงเฉิงยังตึงเครียดอยู่บ้าง ร่างเกร็งขึ้นเล็กน้อย ทว่าเมื่อกระแสอุ่นไหลผ่านจากปลายเข็มเข้ามาทีละสาย ความตึงเครียดและความเขินอายในใจนางก็ค่อย ๆ จางหายไป