“ท่านเจ้าค่ะ พวกเราเพิ่งชนะศึกมาไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องเกณฑ์ทหารอีกเล่า?”
ผู้ใหญ่บ้านเจ้าเถียนเอ่ยถามด้วยความฉงนสนเท่ห์เต็มหน้า
“ที่ใดมีคำถามมากมาย พระดำรัสของท่านเจ้าเมืองคือราชโองการ พวกเจ้าเพียงทำตามคำสั่งก็พอ!”
นายอำเภอสูงส่งเสียงเข้ม ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง
“เจ้าค่ะ ๆ ทั้งหมดฟังท่านเจ้าเมือง”
ผู้ใหญ่บ้านไม่กล้าซักถามต่อไป ในเขตเหลียงโจวนี้ คำสั่งของเจ้าเมืองเหลียงโจวมีอานุภาพยิ่งกว่าราชโองการเสียอีก เขาย่อมไม่กล้าคัดค้าน
“ครั้งนี้เพราะมีสตรีที่กวาดต้อนมาเป็นจำนวนมาก ผู้ชายที่ยังไม่เคยมีภรรยา เลือกได้มากที่สุดสองคน อีกทั้งแถมข้าวอีกสองตันกับเงินอีกสองตำลึง!”
“ขอบอกไว้ก่อน เงินสองตำลึงนี้คือค่าครองชีพของพวกเจ้า หากภายในหนึ่งเดือนไม่มารายงานตัวที่เมือง ภรรยาก็จะถูกริบ ส่วนผู้ชายก็จะถูกประหาร!”
นายอำเภอสูงกวาดสายตามองชาวบ้านที่อยู่ ณ ที่นั้น แววตาเย็นชา
“ท่านเจ้าคะ พวกเราจะไปรายงานตัวที่เมืองให้ทันเวลาอย่างแน่นอน!”
ผู้ใหญ่บ้านเจ้าเถียนเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เอาล่ะ เจ้าจัดการให้พวกเขาเลือกเถอะ รีบหน่อย ข้ายังต้องเดินทางต่อไปยังหมู่บ้านถัดไป!”
นายอำเภอสูงโบกมือ
“ข้าน้อยรับคำ”
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าแล้วส่งสายตาให้เจ้าใหญ่ออกไปเลือกภรรยาก่อน
“หลี่ซาน ให้พวกมันเข้าแถวสี่แถว ให้พวกชาวนาเหล่านี้เลือก ส่วนข้าวคนละสองตัน!”
นายอำเภอสูงสั่งการเสร็จก็ทรุดตัวลงนั่งใต้ร่มไม้หลิว
“รับคำ!”
หลี่ซานสวมชุดเจ้าหน้าที่รับคำสั่ง รีบสั่งให้สตรีผมเผ้ากระเซอะกระเซิงกว่าหนึ่งร้อยคนเข้าแถวสี่แถวราบ เพื่อให้ชาวบ้านเลือก
“ข้าขอสองคนนี้!”
เจ้าใหญ่ดวงตาเป็นประกายกวาดตามองสตรีทั้งสี่แถว ในที่สุดก็เลือกสองคนที่รูปร่างแข็งแรง อกใหญ่สะโพกใหญ่ ดูเป็นคนมีลูกดก
ในยุคสงครามเช่นนี้ ผู้หญิงที่แข็งแรงมีลูกดกเป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านมากกว่าความสวยงามเสียอีก
“อู๋หู ถึงตาเจ้าแล้ว!”
ในไม่ช้า ผู้ชายในหมู่บ้านก็เลือกกันจนหมด เหลือผู้หญิงอีกสี่ห้าสิบคน และส่วนใหญ่เป็นพวกที่รูปร่างผอมบางระหง
“ภารกิจระบบ: ทุกครั้งที่เลือกคู่ครองหนึ่งคน จะได้รับค่าพลังแบบสุ่มหนึ่งจุด”
ได้ยินเสียงระบบในหัว อู๋หูก็อดไม่ได้ที่ดวงตาจะเป็นประกาย
ตอนล่าสัตว์ พลังที่ได้มานั้นสุ่มให้ และส่วนใหญ่ก็ไม่ได้อะไร
แต่ตอนนี้แค่เลือกภรรยาหนึ่งคนก็ได้ค่าพลังหนึ่งจุด ช่างเป็นของรางวัลจากฟ้าลงมาจริง ๆ!
“ท่านเจ้าข้า หากข้าไม่เอาเงินสองตำลึง ขอเลือกภรรยาเพิ่มได้หรือไม่?”
อู๋หูเอ่ยถามนายอำเภอสูงอย่างลองเชิง
“เจ้าอยากได้เมียกี่คน ร่างกายจะไหวหรือ?”
นายอำเภอสูงกวาดตามองร่างกายผ่ายผอมของอู๋หู แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขารู้ไม่ว่าอู๋หูเป็นพวกใส่เสื้อผ้าแล้วดูผอม แต่ถอดเสื้อแล้วมีกล้ามเนื้อ
ทั่วทั้งอานเล่อชุน หาผู้ชายที่ร่างกายแข็งแกร่งกว่าอู๋หูไม่ได้แล้ว มิเช่นนั้นอู๋หูคงไม่ถูกพวกแม่ม่ายสาวในหมู่บ้านจ้องเขม็งทุกวัน!
“ข้าวข้าขอแค่สองตัน แต่ภรรยาข้าขอเพิ่มสักสองสามคน เร็ว ๆ นี้ก็ต้องออกรบแล้ว ข้าน้อยอยากพยายามสืบสกุลให้วงศ์ตระกูล”
อู๋หูเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงใจ
“เห็นแก่ที่เจ้ามีจิตกตัญญู อนุญาตให้เจ้าเลือกเพิ่มได้ แต่ห้ามเกินห้าคนเด็ดขาด!”
นายอำเภอสูงประมาณจำนวนผู้หญิงที่เหลืออยู่ แล้วในที่สุดก็พยักหน้า
“ขอบพระคุณท่าน!”
อู๋หูดีใจแทบระเบิด รีบประสานมือคำนับ ผู้หญิงห้าคนก็คือค่าพลังห้าจุด เทียบเท่ากับที่เขาล่าสัตว์เป็นสิบตัวเชียว!
“ข้าขอเลือกสามคนนี้!”
อู๋หูค่อย ๆ เดินไปยังกลุ่มผู้หญิงที่ถูกเลือกเหลืออยู่ แล้วชี้ไปที่สามคนด้วยน้ำเสียงดัง
สามนางแม้เสื้อผ้าจะเรียบง่าย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง รูปร่างดูธรรมดา แต่ด้วยประสบการณ์สองชาติ อู๋หูมองออกทันทีว่าทั้งสามนางกำลังแสร้งทำเป็นกระจอก
โดยเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ทางขวามือ รูปร่างสูงระหง หน้าอกดูแบนราบ แต่ควรจะใช้ผ้าพันอกไว้ และเสื้อคลุมตัวกว้าง ๆ นั้น เห็นได้ชัดว่าจงใจปกปิดรูปร่างที่น่ามองของตัวเอง
แน่นอน สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดคือดวงตาที่ลุ่มลึกและงดงามของนาง แต่เพราะนางจงใจก้มหน้าตลอดเวลา จึงไม่มีใครสังเกตเห็น
มุกซ่อนในฝุ่น นางจงใจซ่อนตัวเองอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่รอดไปจากดวงตาที่แหลมคมของเขา
อีกสองนาง รูปร่างบางระหง แม้จะเปื้อนโคลนเหมือนกัน แต่ดวงตาที่เปี่ยมปัญญาทั้งสองคู่นั้น เผยให้เห็นถึงความไม่ธรรมดา
จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าเล็กประณีต ต่อให้หน้าตาเปื้อนฝุ่นดิน ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนความงามอันเลอเลิศของทั้งสองนางได้
“ท่านพี่ ข้าทั้งสองยินดีเป็นภรรยาท่าน!”
เห็นอู๋หูมีสายตากว้างไกลเลือกสามพี่น้องสกุลเซียว หญิงสาวหนึ่งนางรูปร่างยั่วยวน ใบหน้าเปื้อนเลือดเอ่ยด้วยเสียงหวาน
“โอ้? พวกเจ้ายินดีติดตามข้ารึ?”
อู๋หูพิจารณาหญิงสาวทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน พบว่าดวงตาของทั้งสองนางอ่อนโยนราวกับสายน้ำ ลึก ๆ ดูเต็มไปด้วยเสน่ห์เหลือคณา
“ข้าทั้งสองยินดีติดตามท่านพี่ ไม่ทอดทิ้งกัน!”
ทั้งสองนางเอ่ยพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
“ดี งั้นก็สองคนนี้ล่ะ!”
อู๋หูพยักหน้า
“เลือกเสร็จแล้วหรือ?”
เห็นอู๋หูเลือกเสร็จ นายอำเภอสูงก็ลุกขึ้นยืน
“ท่านเจ้าคะ เลือกเสร็จแล้ว!”
อู๋หูประสานมือคำนับ
“สี่คนนี้เจ้าพาไปได้ แต่คนนี้ไม่ได้!”
นายอำเภอสูงชี้ไปที่หญิงสาวรูปร่างสูงระหง ดวงตาลุ่มลึก
“ข้ายินดีติดตามเขา!”
หญิงสาวรูปร่างสูงเห็นสายตาหื่นกระหายในแววตาของนายอำเภอสูง ร่างกายสั่นเทิ้มเอ่ยขึ้น
“ข้าบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ ถ้าเถียงอีก ข้าจะโยนเจ้าเข้าค่ายทหารให้เป็นหญิงบริการ!”
นายอำเภอสูงขมวดคิ้วตวาด
“ท่านพี่ ช่วยพี่สาวข้าด้วยเถิด ข้าทั้งสองยอมเป็นวัวเป็นควายให้ท่าน!”
หญิงสาวทั้งสองร่างน้อย เมื่อเห็นนายอำเภอสูงไม่ยอมปล่อยคน ก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้าอู๋หู
“จิ้นเยว่ จิ้นชู พวกเจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ต้องห่วงพี่สาว”
เซียวจิ้นจือดึงเซียวจิ้นเยว่กับเซียวจิ้นชูให้ลุกขึ้น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา
“พานางไป! คืนนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้เข็ด เกือบปล่อยนางรอดไปได้!”
นายอำเภอสูงก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนตัวเซียวจิ้นจือแล้ว ยิ้มเย็นเยียบ
“ท่านเจ้าคะ โปรดรอสักครู่!”
อู๋หูเห็นเจ้าหน้าที่สองคนร่างยักษ์เดินเข้ามา ก็เอ่ยขึ้นในที่สุด
“ยังไง? เจ้าจะขัดขืนคำสั่งหรือ?”
นายอำเภอสูงหันขวับ มือขวากุมด้ามดาบ สายตาเต็มไปด้วยสังหาร
“ข้าน้อยไม่กล้า เพียงอยากจะเสนอการค้าขายกับท่านเท่านั้น”
ใบหน้าค่อนข้างสะอาดของอู๋หูเผยรอยยิ้มเขินอาย
“โอ้? ค้าขายแบบไหนเล่า?”
นายอำเภอสูงสายตาเย้ยหยัน เขาไม่เชื่อว่าคนบ้านนอกอย่างอู๋หูจะมีของดีอะไรมาแลกกับเขา
“ข้าน้อยขอข้าวสองตันแลกนางได้หรือไม่?”
แววตาอู๋หูแสดงความกังวลเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าคิดว่าข้าขาดแคลนข้าวสองตันหรืออย่างไร?”
นายอำเภอสูงหัวเราะเยาะ
“งั้นข้าน้อยขอเพิ่มอีกห้าตำลึง!”
อู๋หูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือขวาชูห้านิ้ว
ห้าตำลึงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย พอให้ครอบครัวสี่คนอยู่ได้สามเดือน
“โอ้ ไม่เลว เจ้าดูจะติดใจนางจริง ๆ ถึงกับยอมควักห้าตำลึงให้?”
นายอำเภอสูงแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย
“ข้าน้อยเพียงไม่อยากเห็นพี่น้องต้องพลัดพรากจากกัน จึงยอมทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดที่มีเพื่อซื้อนาง!”
อู๋หูเอ่ยด้วยสีหน้าเกรงกลัว