"ดี ไหนๆ เจ้าก็ตั้งใจเช่นนี้ ตกลงราคาเดียว สิบตำลึงเงิน นางก็เป็นของเจ้า!"
นายอำเภอสูงแย้มยิ้มมุมปากเอ่ย
"ท่านนายอำเภอ ขอลดสักหน่อยได้หรือไม่ ชาวบ้านยากจนเช่นข้า เอาเงินสิบตำลึงไม่ออกจริงๆ"
อู๋หูทำหน้ารันทดเอ่ย
"ว่าสิบตำลึงก็สิบตำลึง ขาดแม้แต่ว่_one ก็ไม่ได้!"
นายอำเภอสูงเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ได้ สิบตำลึงก็สิบตำลึง!"
อู๋หูกัดฟันแน่น ย่อกายลง มือทั้งสองล้วงขยับอยู่ที่ส้นเท้าอยู่นาน ก่อนจะล้วงเศษเงินสิบตำลึงออกมาจากชายกางเกง
"หนูน้อย เจ้านี่กล้าหาญนัก ข้าขออวยพรให้เจ้าสองคนครองรักกันยืนยาว!"
"พวกเราไปกัน!"
นายอำเภอสูงส่งสัญญาณให้ขุนนางรับเศษเงินจากมืออู๋หู จากนั้นก็พาขุนนางสิบกว่าคนพร้อมกับหญิงสาวที่เหลือและเกวียนเสบียง มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านถัดไป
"อู๋หู เจ้าช่างโง่นัก ผู้หญิงที่ผอมเหมือนต้นไม้แห้งเช่นนี้ ไหนเลยจะคุ้มค่าเงินสิบตำลึง!"
กำนันเจ้าเถียนเห็นขุนนางเดินจากไปไกลแล้ว จึงกระทืบเท้าอย่างแรงเอ่ย
"ฮ่าๆ เงินพันตำลึงก็ซื้อความพอใจของข้าไม่ได้!"
"แม่ทั้งหลาย ตามสามีกลับบ้านกันเถอะ!"
อู๋หูทำท่าโอหัง สร้างประกายบางอย่างที่แววตาของเซียวจิ้นจือ
"พี่หญิง รีบตามสามีไปกันเถอะ!"
เซียวจิ้นเยว่ดึงแขนเสื้อเซียวจิ้นจือ แล้วรีบตามก้าวเท้าอู๋หูไปทันที
"พ่อ อู๋หูผู้นี้ช่างทำหน้าใหญ่เกินตัว เลือกเมียทีห้าคน ข้าไม่เห็นว่าเขาจะเลี้ยงไหว!"
เจ้าใหญ่มองหญิงสาวห้าคนที่เดินโยกเยกตามหลังอู๋หู ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาเอ่ย
"ด้วยฝีมือของอู๋หู อยากเลี้ยงเมียห้าคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่เขากำลังจะไปเป็นทหารอยู่ร่อมร่อ ปล่อยเมียที่งามเหมือนดอกไม้ห้าคนไว้ในบ้าน มิหนำซ้ำจะมีคนคิดเอาถึงได้"
กำนันเจ้าเถียนเอ่ยด้วยแววตาลี้ลับ
ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมของเขา พอจะมองออกว่าผู้หญิงห้าคนที่อู๋หูเลือกมานั้น ล้วนไม่เลว โดยเฉพาะพี่ใหญ่ในหมู่สามพี่น้อง ยิ่งเป็นสาวงามที่หายากยิ่งนัก!
เพียงแต่เซียวจิ้นจือแฝงตัวได้ดีเกินไป เกือบจะหลอกเขาได้สำเร็จ!
หากไม่ใช่นายอำเภอสูงเกิดต้องการตัวขึ้นมากะทันหัน เขาคงไม่พบความพิเศษของเซียวจิ้นจือ
รูปร่างอ้อนแอ้น ท่าทีงดงาม ดวงตาคู่หนึ่งคมประหนึ่งน้ำค้างในฤดูใบไม้ร่วง มองใกล้ๆ แล้วช่างเป็นคุณหนูใหญ่จากตระกูลร่ำรวยเสียจริงๆ!
"พ่อ ข้าไม่อยากไปเมืองหลัก ยิ่งไม่อยากขึ้นสนามรบ"
เจ้าใหญ่เอ่ยด้วยแววตาเต็มไปด้วยความกังวล
"วางใจได้ ข้าจะให้ลุงรองเจ้าหาทาง หาทางไม่ให้เจ้าไปเมืองหลักให้ได้ เจ้าก็เร่งสืบสกุลให้ตระกูลเจ้าใหญ่ของข้าซะเร็วๆ!"
กำนันเจ้าเถียนมองหญิงสาวสองคนที่อยู่ด้านหลังเจ้าใหญ่ซึ่งแววตาดูเหมือนคนเลื่อนลอย ก็พบว่าเจ้าใหญ่เลือกเมียไม่เป็นเสียเลย หากมีลูกจริง เกรงว่าจะเป็นคนโง่
...
กลับมาถึงลานบ้าน อู๋หูนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ มองหญิงสาวทั้งห้าที่ยืนเรียงเป็นแถวตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "พวกเจ้าไปตักน้ำก่อน ล้างหน้าสกปรกให้สะอาด!"
"เจ้าค่ะ สามี"
หญิงสาวสองคนที่มีรูปร่างยั่วยวน อาสาไปตักน้ำที่บ่อกลางลานบ้าน ใช้กะละมังไม้ที่มีอยู่ล้างคราบเลือดบนใบหน้า
"เหตุใดพวกเจ้าสามคนไม่ไปล่ะ?"
อู๋หูมองสามพี่น้องตรงหน้าเอ่ย
"ขอบคุณท่านที่ช่วยข้าไว้ เงินสิบตำลึงข้าจะใช้คืนให้ท่านภายหลัง"
เซียวจิ้นจือเอ่ยปาก
"เจ้าจะเอาอะไรมาคืน? และจงระวังฐานะของเจ้าในตอนนี้ จงเรียกข้าว่าสามีหรือท่านพี่!"
อู๋หูสีหน้าไม่พอใจ คิดว่าควรจะปราบหญิงหยิ่งผู้นี้ให้เข้าที่เข้าทางเสียหน่อย
"พี่หญิง สามีเป็นคนดี หากไม่ใช่เขา พี่หญิงคงถูกจับไปเป็นนางโลงจริงๆ"
เซียวจิ้นเยว่ใช้มือดึงแขนเสื้อเซียวจิ้นจือเบาๆ เอ่ย
เรื่องแบบนี้ พวกนางพบเห็นมาบนถนนมากมายนัก หากไม่โชคดี สามพี่น้องคงไปไม่ถึงเมืองชิงผิง
"พี่หญิง ตระกูลเราไม่มีแล้ว กลับไปเป่ยหลี่ไม่ได้อีกแล้ว จงอยู่ที่นี่ปรนนิบัติสามีเถิด"
เซียวจิ้นชูก็เอ่ยด้วยแววตาหวาดหวั่น
"เป็นความผิดของจิ้นจือเอง ขอท่านพี่อย่าได้ถือสา"
เซียวจิ้นจือถอนหายใจเอ่ย ก้มกายคำนับ แววตาสลับซับซ้อนยิ่งนัก
"แค่นี้ก็ยังพอฟังได้ พวกเจ้าจงไปชำระล้างตัว ในครัวยังมีเนื้อเค็มกับข้าวกล้องอยู่ พวกเจ้าหาเองได้ก็ทำกินเถิด!"
อู๋หูได้ยินเสียงท้องร้องจากหญิงสาวทั้งสาม มุมปากก็ยกยิ้มเล็กน้อยเอ่ย
"ขอบคุณสามี!"
เซียวจิ้นจือในยามนี้ยอมรับอู๋หูเป็นสามีด้วยใจจริง พาเซียวจิ้นเยว่และเซียวจิ้นชูไปชำระล้างที่บ่อน้ำ
ไม่นาน หญิงสาวทั้งห้าที่ชำระล้างเสร็จแล้ว ก็มายืนอยู่ตรงหน้าอู๋หูอีกครั้ง ทำให้อู๋หูต้องอ้าปากค้าง
"ภรรยาทั้งห้า งามสมดังดอกไม้จริงๆ ดูท่าโอวอู๋หูเลือกพวกเจ้าไม่ผิด!"
อู๋หูมองใบหน้าอันประณีตที่ต่างกันไปของทั้งห้า ใจก็เบิกบานเป็นที่สุด หญิงสาวทั้งห้างามยิ่งกว่ากันไปคนละแบบ
โดยเฉพาะเซียวจิ้นจือ รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน ใบหน้ารูปไข่งามปานดวงจันทร์บดบังดอกไม้ เรียกว่างามล่มเมืองได้อย่างไม่เกินจริง
ผมดำยาวสามพันเส้นสยายถึงเอว แม้สวมเพียงชุดหยาบกร้าน ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนกลิ่นอายความสง่างามสูงศักดิ์ที่แผ่ออกจากตัวนาง
ดวงตาคมลึกดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ดูเหมือนยังแฝงความไม่ยินยอมและความอัปยศไว้เล็กน้อย ทำเอาอู๋หูขำอยู่ในใจ
ส่วนเซียวจิ้นเยว่กับเซียวจิ้นชู กลับเป็นฝาแฝดกัน ใบหน้าเล็กๆ ประณีตไร้ที่ติ รูปร่างบอบบางระหง อายุดูเหมือนสิบเจ็ดสิบแปด ปีเต็มเปี่ยมด้วยพลังความสดใสของวัยสาว
ส่วนหญิงสาวอีกสองคนนั้น ไม่เพียงแต่รูปร่างยั่วยวน หน้าก็งามสะพรั่งเป็นพิเศษ ถึงแม้ไม่แต่งแต้มสิ่งใด สองนางก็เป็นสาวงามที่หาดูได้ยากในหมื่นคน
"ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าเคยเป็นใครมาก่อน แต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าทั้งห้าคือหญิงของอู๋หูข้า ต่างจงบอกชื่อและอายุของตนมา!"
อู๋หูนั่งท่าเทวดาบนเก้าอี้ไม้ไผ่ สีหน้าไม่โกรธแต่มีอำนาจเอ่ย
"สามี หม่อมฉันชื่อลู่หยานเอ๋อร์ ปีนี้ยี่สิบสอง สามีเรียกหม่อมฉันว่าหยานเอ๋อร์ก็พอ"
ลู่หยานเอ๋อร์ผู้มีไฝแดงที่มุมปาก ผมมวยขึ้น เอ่ยเป็นคนแรก
"สามี หม่อมฉันชื่อเหลียงซือซือ ปีนี้ยี่สิบเอ็ด สามีเรียกหม่อมฉันว่าซือซือก็พอ"
เหลียงซือซือผู้มีใบหน้าหวานแย้มก็เอ่ยขึ้น
"ข้าชื่อเซียวจิ้นจือ อายุยี่สิบสาม"
เซียวจิ้นจือเอ่ยด้วยสีหน้าอันงามสง่าเรียบเฉย
"สามีอย่าได้ถือสาพี่หญิง พี่หญิงเดิมทีกำลังจะออกเรือน ไม่คิดว่าจะถูกจับมายังราชวงศ์เฉียน ชั่วขณะหนึ่งยังปรับใจไม่ได้"
เซียวจิ้นเยว่เห็นอู๋หูสีหน้าไม่พอใจ จึงรีบแก้ต่างให้เซียวจิ้นจือทันที
"โอ้ เดิมทียังเป็นเจ้าสาวน้อย!"
อู๋หูลุกขึ้นยืน แขนซ้ายกอดเอวบางของเซียวจิ้นจือ มือขวาจับคางขาวราวหิมะของนาง แล้วจูบลงไปอย่างหนัก
"อือๆๆ—"
จนกระทั่งเซียวจิ้นจือแทบจะหายใจไม่ทัน อู๋หูจึงค่อยปล่อยร่างนางด้วยความพอใจ ทำเอาหญิงสาวทั้งสี่ที่อยู่รอบข้างตื่นตะลึงและเขินอาย
"เจ้า—"
เซียวจิ้นจือถูกอู๋หูจูบอย่างหนัก จนทั้งอับอายและโกรธ ใบหูแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยคลอด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจ
"ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับใครมาก่อน เจ้าจำไว้เพียงอย่างเดียว อู๋หูข้าต่างหากคือผู้ชายของเจ้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"
อู๋หูเอ่ยด้วยสายตาอำมหิตยิ่งนัก
"ถึงท่านจะได้ตัวข้า ข้าก็ไม่มีวันได้ใจข้า"
เซียวจิ้นจือเอ่ยด้วยแววตาโศกเศร้าอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่ายังคงมีความรู้สึกต่ออดีตคู่หมั้นอยู่บ้าง
"ข้าไม่ต้องการหัวใจของเจ้า ข้าเพียงต้องการให้เจ้าแพร่พันธุ์ให้ตระกูลอู๋ของข้าเท่านั้น!"
อู๋หูหัวเราะเย็นเยียบ หญิงที่ซื้อมาด้วยเงินสิบตำลึง เขาจะปล่อยให้ไร้ประโยชน์ได้อย่างไร!
"สามีอย่าโกรธไปเลย พวกเราเป็นฝาแฝดกัน ข้าชื่อเซียวจิ้นเยว่ นางชื่อเซียวจิ้นชู อายุสิบแปดทั้งคู่ พวกเราจะปรนนิบัติสามีอย่างดี"
เซียวจิ้นเยว่ทำหน้าออดอ้อนกอดแขนอู๋หูพลางแกว่งเบาๆ เอ่ย
"ยังเป็นพวกเจ้าสองพี่น้องที่รู้ใจ!"
อู๋หูใช้ปลายนิ้วหยอกลงบนจมูกโด่งของเซียวจิ้นเยว่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเอ่ย