ภายในหอดานพัง มียาเสียกองพูนเป็นภูเขา
ชินโม่มองกองยาสีดำทะมึนตรงหน้า ลมหายใจพลันหนักขึ้นหลายส่วน
จำนวนมากมายเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้
แต่เพียงยืนอยู่ครู่เดียว ศีรษะก็เริ่มหนักอึ้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือน
ฤทธิ์ยาถอนพิษประคองเขาจนถึงขีดจำกัดแล้ว ไม่อาจต้านพิษดานที่เข้มข้นหนาแน่นในที่แห่งนี้ได้เลย
ขณะที่กำลังคิดจะคว้ายาเสียส่ง ๆ สักสองสามกำมือแล้วรีบจากไป ตันเถียนก็พลันร้อนวูบ
แรงดูดอันหนักแน่นสายหนึ่งพลันผุดขึ้นจากส่วนลึกของตันเถียน กวาดไปทั่วเส้นชีพจรดุจน้ำวน
พิษดานที่แทรกซึมเข้าสู่เนื้อหนังจนทำให้เวียนศีรษะตาลายเหล่านั้น กลับถูกดึงออกจากเส้นชีพจรทีละสาย ไหลย้อนกลับไปตามปราณโลหิต ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในเตาอัคคายเซียนคุนจนหมดสิ้น
ผนังเตาสั่นสะเทือนเล็กน้อย พิษดานกลายเป็นควันสีเขียวหลายสาย ก่อนสลายหายไปจนเกลี้ยง
ชินโม่รู้สึกปลอดโปร่งไปทั้งร่าง ความปวดหน่วงอึดอัดในทุกส่วนของร่างกายพลันจางหาย อาการวิงเวียนเมื่อครู่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เตานี่...ยังกินพิษดานได้ด้วยหรือ?
เขาชะงักไปสองอึดใจ รูม่านตาหดวูบ ก่อนความยินดีอย่างบ้าคลั่งจะทะลักขึ้นในใจ
คนอื่นอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ต้องหนี แต่เขากลับอยู่ได้อย่างปลอดภัย
หอดานพังอะไรกัน นี่มันอ่างรวมสมบัติชัด ๆ!
ขอเพียงในเตาแปรสภาพมีปราณคุนมากพอ ยาเสียตรงหน้าเหล่านี้ก็ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นยาเม็ดสำเร็จรูปได้
แดนต้องห้ามที่เต็มไปด้วยพิษดาน ซึ่งคนอื่นหลีกหนีแทบไม่ทัน สำหรับเขากลับเป็นคลังสมบัติที่ไม่มีวันขุดจนหมด
ชินโม่สูดหายใจลึก ข่มความตื่นเต้นในใจแล้วเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว
อย่างแรก เขาต้องหาทางเป็นศิษย์เฝ้าหอดานพังให้ได้ เช่นนี้จึงจะหยิบยาเสียมาใช้ได้ทุกเมื่อ
อย่างที่สอง ต้องหาที่มาของปราณคุนให้พบด้วย
ขอเพียงจัดการสองเรื่องนี้ได้ ยังจะต้องกลัวว่าระดับบำเพ็ญจะไม่ก้าวหน้าหรือ?
รากวิญญาณปะปนห้าธาตุแล้วอย่างไร?
ข้ากินยาเม็ดเข้าไปก็ยังบำเพ็ญให้สูงขึ้นได้!
แต่ม่าคุน ไอ้หมาแก่ตัวนั้นคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ
ซุนฮู่ถูกทำลายการบำเพ็ญไปแล้ว แต่ศิษย์พี่หญิงสำนักในที่อยู่เบื้องหลังยังอยู่
การประลองศิษย์รับใช้ในคืนพรุ่งนี้ ผู้ที่ได้อันดับสุดท้ายจะถูกส่งมาเฝ้าหอดานพัง
ม่าคุนต้องหาทางให้คนลงมือเอาชีวิตเขาในระหว่างการประลองแน่
ยอมแพ้ไปเลยหรือ?
อย่าได้คิด ม่าคุนอยากให้เขาตายใจจะขาด
ต้องรีบยกระดับการบำเพ็ญให้เร็วที่สุด รอดชีวิตไปได้จึงค่อยว่ากัน
“น้องชิน เลือกเสร็จหรือยัง? ออกมาดื่มสักจอกสิ!”
เหมิ่นต้าไห่ตะโกนเรียกจากด้านนอก
ชินโม่ได้สติ สายตากวาดมองภูเขายาเสียตรงหน้า
เขายื่นมือคว้าขึ้นมาหลายเม็ด ล้วนดำสนิท มีพิษดานพันอยู่ทั่วพื้นผิว จนแยกไม่ออกว่าเดิมทีเป็นยาอะไร
ตอนนี้คงไม่อาจใส่ใจมากแล้ว
เขาลงมือยัดพวกมันใส่ถุงเก็บของโดยตรง
ถุงเก็บของนี้เป็นของชั้นต่ำที่สุด พื้นที่ภายในมีจำกัดอยู่แล้ว อีกทั้งพิษดานจากยาเสียยังกัดกร่อนผนังถุงไม่หยุด
พอใส่ไปได้ราวหกสิบเม็ด ถุงเก็บของก็เริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย
หากยัดต่อไปอีก ถุงคงพังแน่
ชินโม่หยุดมือแล้วนับดู รวมทั้งหมดหกสิบสามเม็ด
เขาเก็บถุงเก็บของ ก่อนเงยหน้ามองเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา
เหนือหอดานพังหลายแห่งทางนั้นมีไอสีดำพวยพุ่งขึ้นฟ้า เข้มข้นกว่าที่นี่ไม่รู้กี่เท่า
ยาเสียขั้นสูงทั้งหมดอยู่ในนั้น
รอให้ข้าได้เป็นศิษย์เฝ้าที่นี่ก่อน หอดานหลายแห่งนั้นก็ต้องเป็นของข้าไม่ช้าก็เร็ว
ชินโม่ถอนสายตากลับมา หมุนตัวเดินออกจากหอดานพังแล้วลงกลอนประตูเหล็ก
เมื่อประตูปิดลง พิษดานก็ถูกค่ายกลผนึกวิญญาณกักไว้ด้านใน ด้านนอกเหลือเพียงไอสีดำสายเล็ก ๆ ซึมออกมา
“น้องชาย อย่าเอายาเสียไปมากนักล่ะ”
เหมิ่นต้าไห่กอดไหสุรา สีหน้าตึงเครียด “อีกสามวันก็ถึงเวรผลัดเปลี่ยนแล้ว หากมีคนตรวจพบว่าจำนวนขาดไป ข้าคงซวยแน่”
“พี่ใหญ่สบายใจเถิด ข้าเอาไปแค่นิดเดียว”
ชินโม่ยิ้มแล้วนั่งลงตรงข้าม “ถุงเก็บของพัง ๆ ของข้าใส่ได้ไม่กี่เม็ดหรอก”
“เช่นนั้นก็ดี”
เหมิ่นต้าไห่ถอนหายใจโล่งอก ก่อนยกสุราขึ้นดื่มอีกอึก
ชินโม่มองใบหน้าซูบตอบของเขาแล้วถามว่า “พี่ใหญ่ บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณระดับสาม แถมยังมียาถอนพิษ ยังต้านพิษดานที่นี่ไม่ไหวหรือ?”
เหมิ่นต้าไห่ยิ้มขื่น วางไหสุราลง “น้องชาย เจ้าไม่เคยอยู่ที่นี่ ย่อมไม่รู้หรอก”
“เมื่อครึ่งปีก่อน ตอนข้าเพิ่งมาที่นี่ ข้ากินข้าวได้มื้อละสามชาม ยกถังยาใบหนักร้อยชั่งได้เหมือนเล่นสนุก ลองดูข้าตอนนี้สิ”
เขายื่นมือออกมา เส้นเลือดหลังมือปูดโปน ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
“พิษดานกัดกร่อนร่างกายทุกวัน ยาถอนพิษต้านได้แค่ชั่วคราว ไม่อาจต้านไปตลอดชีวิต”
ชินโม่เงียบไปครู่หนึ่ง ทว่าความมั่นใจในใจก็ยิ่งแน่วแน่
คนอื่นจะถูกพิษดานกัดกร่อนจนร่างกายทะลุพรุน แต่เขาไม่เป็นเช่นนั้น
เตาแปรสภาพดูดกินพิษดานจนหมดจด สำหรับเขาแล้ว ที่แห่งนี้แทบเป็นถ้ำสวรรค์แดนสุขาวดี
“ฟ้ามืดแล้ว พรุ่งนี้ยังมีงานกองโตที่หอหลอมดาน”
ชินโม่ลุกขึ้นประสานมือ “พี่ใหญ่ ข้าขอตัวก่อน”
“ไปเถอะ ๆ”
เหมิ่นต้าไห่โบกมือ ดวงตาจับจ้องไหสุรา ราวกับอยากให้ชินโม่รีบไป จะได้ดื่มสุราดีไหนี้คนเดียว
ชินโม่จากหุบเขาไปโดยไม่กลับเรือนพักศิษย์รับใช้ แต่มุ่งตรงไปยังถ้ำลับบนเขาด้านหลัง แล้วนั่งขัดสมาธิลง
เขารอไม่ไหว รีบเรียกเตาอัคคายเซียนคุนออกมา ก่อนเทยาเสียหกสิบสามเม็ดออกจากถุงเก็บของ
เขาใส่เข้าไปก่อนหนึ่งเม็ด บนผนังเตาปรากฏอักษร “หนึ่ง”
ปราณคุนหนึ่งสาย แปรสภาพยาเสียได้หนึ่งเม็ด
เหมือนครั้งก่อน
แต่เขาไม่ได้เร่งให้เตาแปรสภาพทันที กลับโยนยาเข้าไปอีกเม็ด
เขาจ้องตัวเลขบนผนังเตาเขม็ง
“หนึ่ง”
ไม่เปลี่ยน
ดวงตาชินโม่เป็นประกาย เขาใส่เม็ดที่สาม เม็ดที่สี่... โยนเข้าไปทีละเม็ด
จนกระทั่งเม็ดที่สามสิบสี่ถูกใส่เข้าเตา ตัวเลขจึงเปลี่ยนเป็น “สอง”
เขาลองหยิบออกมาหนึ่งเม็ด ตัวเลขก็กลับมาเป็น “หนึ่ง” อีกครั้ง
“ปราณคุนหนึ่งสาย...แปรสภาพยาเสียได้สามสิบสามเม็ด?”
ชินโม่อึ้งงันไปทั้งร่าง ก่อนความเสียดายจะทะลักขึ้นมาในใจ
ครั้งก่อนเขาใช้ปราณคุนหนึ่งสายแปรสภาพยาเม็ดรวมปราณได้แค่เม็ดเดียว
ขาดทุนยับเยิน
นั่นเป็นปราณคุนที่เขาอุตส่าห์สะสมมาอย่างยากลำบาก
เขากัดฟันแน่น ไม่ลังเลอีกต่อไป
“แปรสภาพ!”
เมื่อความคิดวูบผ่าน ปราณคุนสายหนึ่งก็ทะลักออกมา หลอมรวมกับยาเสียสามสิบสามเม็ดภายในเตา
แสงวิญญาณบนเตาอัคคายเซียนคุนเจิดจ้าขึ้น กลิ่นหอมเข้มข้นของยาเม็ดแผ่กระจายออกมาจากปากเตา
ครู่ต่อมา เตาก็กลับคืนสู่ความสงบ
บนผนังเตาปรากฏตัวอักษรหลายบรรทัด:
ยาเม็ดรวมปราณ ขั้นเก้าระดับล่าง 8 เม็ด
ยาเม็ดหลอมกาย ขั้นเก้าระดับสูง 3 เม็ด
ยาเม็ดบำรุงต้นกำเนิด ขั้นเก้าระดับล่าง 2 เม็ด
ยาเม็ดบำรุงปราณ ขั้นเก้าระดับล่าง 5 เม็ด
ยาเม็ดคงโฉม ขั้นเก้าระดับล่าง 2 เม็ด
……
ล้วนเป็นยาเม็ดขั้นเก้า ทั้งหมดอยู่ในระดับต่ำที่สุด ไม่มีแม้แต่เม็ดเดียวที่เป็นขั้นแปด
แม้จะไม่ได้ยาเม็ดคุณภาพสูงออกมา มือของชินโม่ก็ยังสั่นไม่หยุดอย่างห้ามไม่อยู่
ยาเม็ดขั้นเก้าระดับล่างหนึ่งเม็ด ขายในตลาดได้ถึงสองสามร้อยหินวิญญาณระดับต่ำ
หลอมออกมาได้หนึ่งเตาเช่นนี้ เขาจะยังเป็นคนจนได้อย่างไร?
เขาเปิดฝาเตา ยาเม็ดสามสิบสามเม็ดหลากสีสันนอนนิ่งอยู่ก้นเตา กลิ่นหอมของยาโชยปะทะจมูก
เขายังเหลือปราณคุนอีกสิบสามสาย
สิบสามสาย แต่ละสายแปรสภาพได้สามสิบสามเม็ด
ยาเม็ดขั้นเก้าสี่ร้อยยี่สิบเก้าเม็ด
แค่ชินโม่ลองคำนวณ นิ้วมือก็สั่นระริกแล้ว
เขาไม่ลังเลอีก เทยาเสียที่เหลืออีกสามสิบเม็ดเข้าเตาอัคคายเซียนคุนทั้งหมด
“แปรสภาพ!”
ปราณคุนพลันทะลักออกมาอีกครั้ง ปกคลุมยาเสียไว้
ชินโม่จ้องเตาอัคคายเซียนคุนที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงวิญญาณ หน้าอกพลุ่งพล่านร้อนระอุ
ซูชิงอี้ เจ้าเคยบอกว่ารากวิญญาณปะปนห้าธาตุของข้า ชาตินี้ไร้วาสนาจะบรรลุอมตะ
เจ้าเตะข้าออกมา แล้วไล่ให้ข้าไปทำนาแต่งงานในโลกปุถุชน
ชินโม่กำหมัดแน่น
รอให้ข้าเปิดเตารอบนี้เสร็จเมื่อไร ข้าจะกินยาเม็ดเพิ่มพูนการบำเพ็ญทันที