เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นกำลังจะประชิดตัว
เด็กน้อยส่งเสียงเหอะ หยิบยันต์ไฟออกมา “ยังกล้าเข้ามาอีก?”
‘ตูม ตูม ตูม’
เปลวไฟสว่างวาบปะทุขึ้น คนกลุ่มนั้นถูกแรงระเบิดกระเด็นปลิวออกไป
ก้อนหินยักษ์ร่วงลงพื้น ทว่าไม่ถูกต้องตัวเด็กน้อยแม้แต่น้อยอย่างประหลาด
“ไอ้เด็ก…”
‘ฟู่—’
พูดยังไม่ทันจบ ควันดำก็พวยพุ่งออกจากปาก
หินเหนือศีรษะร่วงลงมา กระแทกเจ้าตัวสลบไปทันที
“ถัง…ถัง?”
เฉิงอินตาค้าง เด็กน้อย ‘ดุดันไม่เกรงใคร’ ที่อยู่ไกลออกไปนั่นคือ…ถังถัง?
หลินเฉิงพยายามเบียดตัวเข้าไปหลบด้านข้าง
เด็กคนนี้ประหลาดจริงๆ
สยงต้าและฟ่านถ่งยืนอึ้งอยู่ในหลุมลึก พลางหดคอ
“ตอนนี้ เอาตังค์ออกมาได้แล้วใช่ไหม?”
สยงต้ากัดฟัน “ไม่ ไม่ได้…”
อวิ๋นถังสูดจมูกฟุดฟิด บ่นพึมพำ “ทำไมเรื่องมากอย่างนี้?”
‘ครืน’
หลุมลึกเริ่มถล่มลงมา ก้อนหินไม่รู้มาจากไหนร่วงใส่หัวพวกเขาไม่หยุด
เด็กน้อยตรงหน้าแยกเขี้ยวยื่นเขี้ยวเล็กๆ ออกมา ‘ขึงขัง’ ขู่ “ถ้าไม่ยอมเอาออกมาอีก ฝังพวกเจ้าทั้งเป็นนะ!”
ฟ่านถ่งมองไปทางลูกน้องที่อยู่ไกลออกไป ต่างถูกยันต์ประหลาดนั่นระเบิดใส่จนสลบเรียบ
ปาดเลือดบนหน้าผาก กัดฟันตอบ “ให้พวกข้าออกไปก่อน…”
“ทำอย่างนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?”
ครู่หนึ่งต่อมา
อวิ๋นถังนั่งอยู่บนก้อนหินด้านหนึ่ง ขาเล็กๆ ห้อยห่างจากพื้น พลางแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี
อารมณ์เบิกบานยิ่งนัก
นางกำลังจะมีเงินแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องให้ท่านลุงขาเป๋ไปขายตัวช่วยใช้หนี้ให้นางอีก
รอให้ท่านแม่กลับมา บางทีนางอาจจะได้ไปอยู่ที่ไหนสักแห่งกับท่านแม่เสียที
ฟ่านถ่งและสยงต้าเพิ่งนับเงินที่เพิ่งได้มาจากตระกูลหลิน ยังไม่ทันอุ่นมือก็ต้องส่งคืน ใจนี้ราวกับเลือดหยดติ๋งๆ
เดินกระโผลกกระเผลกขึ้นไป ท้ายทอยยังปวดแปลบ
“คุณหนู ทั้งหมด อยู่ที่นี่แล้ว”
อวิ๋นถังตาเป็นประกาย วิ่งไปตรงหน้ากล่องที่เรียงเป็นแถวนั่น
ด้านในมีเงินทองและอัญมณีเรียงราย
“ท่านแม่ ข้าบอกแล้วว่าข้าเก่งที่สุด เพิ่งออกจากหุบเขาคนชั่วก็หาเงินก้อนโตได้แล้ว!”
เด็กน้อยนับเงินอย่างสุขใจ ละเมอพึมพำประโยคหนึ่ง
ฟ่านถ่งและสยงต้าทุกข์หนักในใจ
พวกเขาอยากขัดขืน แต่พอเห็นลูกน้องที่หนังเนื้อหลุดหายไปไม่น้อยก็ไม่กล้าขยับ
“พวกเจ้าถ้ากล้าขยับ ระวังไฟลามตัวล่ะ”
เด็กน้อยพูดขู่ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่าฟัง คนรอบข้างกลับไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้อีก
พูดจบ คิ้วก็ขมวดแน่นอีกครั้ง เงินมากมายขนาดนี้ ต้องหาคนมาช่วยขนย้าย
หยิบลูกแก้วเรียกมังกรออกมา
ท่านแม่พูดไม่ถูกเลย นางดึงสายมาแล้วสองครั้ง ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
‘ฟิ้ว—’
เดินมาถึงที่โล่งด้านนอก ชำนาญการดึงสายขึ้นอีกครั้ง
“หรือว่าคุณพ่อกับท่านลุงจะเสียชีวิตแล้ว?”
“แต่ก็ไม่น่าใช่ เส้นสายสัมพันธ์ญาติยังอยู่เลย…”
หน้าเรือนตระกูลหลิน
อันซุ่นถอนหายใจ พวกเขามาไม่เจอใครอีกเช่นเคย
พวกเขาค้นไปทั่วสามรอบแล้วทั้งข้างหน้าข้างหลัง
จิ่งหงยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ จู่ๆ ปลายจมูกก็คันขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ฮัดเช้ย—’
อวิ๋นมู่ชิงจามออกมาทันที
จิ่งหงถอยหลังไปสองก้าวด้วยสีหน้ารังเกียจ
“ฝ่า ฝ่าบาท…”
อันซุ่นฝืนรวบรวมความกล้าเข้าไปกราบทูล “ฝ่าบาท บางที…พวกเราอาจจะหา…ผิดที่?”
‘ฟิ้ว!’
เสียงดังสนั่นบนฟากฟ้า หลังอันซุ่นเย็นวาบ
เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับพระพักตร์ดำทะมึนของจิ่งหง
“ฝ่า ฝ่าบาท?”
จิ่งหงตรัสอย่างกริ้วกราด “ยังมัวอึ้งอะไรอยู่! ไปดูเดี๋ยวนี้!”
อันซุ่นยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
นี่มันท่านทวดที่ไหนกันแน่
นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว
อวิ๋นถังกลับมาที่เหมืองถ้ำ คนที่ถูกจับมาที่นี่ต่างมีสีหน้าหวาดกลัว
“พวกเจ้าไม่ไปกันหรือ?”
นางเอียงศีรษะเล็กๆ ถามด้วยความสงสัย
“ไป?”
บนตัวพวกเขามีโซ่เหล็กล่ามไว้ ถูกขังที่นี่ให้ตีเหล็กมานานแล้ว
“ใช่แล้ว ตอนนี้ที่นี่เป็นเขตของข้าแล้ว รีบๆ ไปกันให้หมด!”
เด็กน้อยโบกมือเล็กๆ เอ่ยขึ้นอย่างใจป้ำ
สยงต้าและฟ่านถ่งสบตากัน แล้วก็เตรียมจะจากไป
“พวกเจ้าสองคน ห้ามไป! ปล่อยพวกเขาซะ!”
ฟ่านถ่งชะงักคาอยู่กับที่ อยากจะตบหน้าตัวเองเสียสองฉาด ตอนนั้นเอาเด็กนี่กลับมาทำไมกัน?
ถึงพวกเขาจะหนีไป หากท่านอ๋องรู้ว่าที่นี่ถูกทำลายลงเป็นเช่นนี้ ชีวิตเขาก็ไม่รอดเหมือนกัน
“คุณ คุณหนู… ไม่ใช่ๆ ท่านเซียนน้อย ปล่อยหมดแล้ว อีกอย่าง พวกข้าไม่มีเงินติดตัวแล้ว…”
“ก็ไม่ได้อยู่ดี” เด็กน้อยขว้างยันต์ออกไปผืนหนึ่ง ตรึงคนไว้กับที่
“หยุดนะ!”
หลินเฉิงแอบย่องๆ จะหลบหนี ถูกอวิ๋นถังตะโกนเรียกไว้
เด็กน้อยกระฟัดกระเฟียดปีนลงจากก้อนหิน
หลังหลินเฉิงเย็นวาบ เสียงสั่นเครือ “เจ้า เจ้าจะทำอะไร?”
เสียงเด็กใสปนเปี่ยมด้วยความโกรธ “เจ้าทำร้ายข้า!”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา นางก็คงไม่ถูกพามาที่นี่
หลินเฉิง “!”
“เจ้านั่นแหละทำเรื่องใหญ่ของข้าพัง!”
ถ้าไม่ใช่นาง เขาก็ไม่ต้องแอบส่งข่าวให้คนพวกนี้
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเฉิงอินก็เปลี่ยนไป “เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก ตอนที่มาสู่ขอข้า เจ้ารับปากกับบิดาข้าไว้อย่างไร? ยังกล้าวางยาพิษข้าอีก!”
เด็กน้อยถลกแขนเสื้อขึ้น กระโดดถีบเขาไปทีหนึ่ง
“เฉิงอี๋ อย่ามัวพูดมากกับเขา ตีมันให้ตาย!”
“พวกเจ้ากล้า—”
‘โครม—’
หลินเฉิงกล่าวยังไม่ทันขาดคำ ร่างก็ล้มลงกับพื้นอย่างไม่รู้ตัว
เฉิงอินกัดฟัน ปรี่เข้าไปฟาดหน้าเขาสิบกว่าฉาด
พวกที่ถูกแรงระเบิดกระเด็นไปแต่แรกเห็นความดุดันของทั้งสองคนนี้ ก็รีบล้มหมอบลงกับพื้นอีกครั้ง
ตัดสินใจแกล้งตาย
หลังจากทุบตีหลินเฉิงเรียบร้อย ตอนนี้จิตใจเฉิงอินก็ปลอดโปร่งเป็นที่สุด
“เสี่ยวถังถัง ไม่สู้ เจ้ากลับเรือนพ่อแม่ของข้าด้วยกันไหม?”
อวิ๋นถังส่ายหน้าจุ๊กจิ๊ก “ไม่ได้หรอก ท่านอาเฉิง ข้ายังต้องรอคุณพ่อกับท่านลุงอยู่”
ท่านแม่ของนางให้นางไปรอที่เรือนของคุณพ่อ
เฉิงอินรู้สึกเศร้าสร้อย “แต่เจ้าอยู่คนเดียว…”
“ท่านอาเฉิงไม่ต้องกังวล พวกมันสู้ข้าไม่ได้หรอก”
“เช่นนั้นก็แล้วไป หากวันหน้ามีเรื่องอะไร ก็มาหาข้าที่เจียงหนาน”
นึกถึงความสามารถของเด็กน้อยแล้ว เฉิงอินมองหลินเฉิงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไปอย่างไม่หันหลังกลับ
อวิ๋นถังขีดวงกลมบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย พลางลูบท้อง
หิวแล้ว
พอดีออกไปสูดอากาศข้างนอก
ในป่าศิลา
หมาป่าขาวข้างหนึ่งหน้าบวมช้ำ ชูอุ้งเท้ายื่นผลไม้สองผลให้ด้วยสีหน้าเอาใจ
เด็กน้อยพยักหน้าอย่างพอใจ
“ทำดีมาก เจ้าไปได้แล้ว”
พ้นยามอู่ (11.00-13.00 น.) ไปแล้ว
นางลุกขึ้นลูบท้องเล็กๆ ที่ตุงขึ้นนิดหน่อย แล้วเดินย้อนกลับทางเดิม
ทว่ากลับต้องอึ้งงันเมื่อมองไปยังป่าศิลาเบื้องหน้า
ครั้งนี้ จิ่งหงและคณะเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง เพียงชั่วยามเดียวก็มาถึงหุบเขา
เพียงแต่…สถานการณ์ในถ้ำนั้น…
อันซุ่นตกใจจนไม่กล้ากระทั่งหายใจแรง
“นี่ นี่คืออาวุธหรือ?”
ใบหน้าอวิ๋นมู่ชิงก็เครียดลงเช่นกัน “ยังมีคนบังอาจมาขุดเหมืองเถื่อน หลอมอาวุธอีก!”
นึกถึงจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่ “แล้วคนล่ะ?”
ออกค้นหาอยู่รอบหนึ่ง ก็ยังหาไม่พบ
‘เพล้ง—’
จิ่งหงเตะก้อนหินกองตรงหน้าอย่างแรง
“ดี ดีจริงๆ! ครั้งที่สามแล้ว!”
ไม่ใช่จิ่งหรงแน่นอน!
จิ่งหรงจะเล่นตลกกับพวกเขาเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ฝ่า ฝ่าบาท คนของเราค้นได้เงินเก้าหมื่นตำลึงกว่า ยังมีอาวุธอีกไม่น้อย เพียงแต่ไม่พบ…องค์หญิงน้อย…”
“นำกลับไป ให้ยึดเข้าราชสำนักทั้งหมด!”
ส่วนพวกคนที่อยู่ไกลออกไปนั่น
กำลังมีโทสะไม่มีที่ระบาย ดันบังอาจมาขุดเหมืองเถื่อน ผลที่ตามมา ก็รับไปเสียเถิด!
กว่าจะวกวนกลับมาได้ ตกค่ำเสียแล้ว
มองดูภายในถ้ำโล่งว่างเปล่า เด็กน้อยตาแดงก่ำ
“เงินของข้าล่ะ! ใครขโมยเงินของข้าไป!”