วันเปิดการทดสอบสำนัก จัตุรัสภูเขาหลักของสำนักหยุนเซียวครึกครื้นไปด้วยผู้คน
บนแท่นหินลอยขนาดใหญ่ใจกลาง รอยแยกของมิติถูกฉีกออกด้วยแรงอันมหาศาล แสงสีน้ำเงินเข้มหมุนวนช้าๆ แผ่กลิ่นอายโบราณและอันตราย นั่นคือทางเข้าของแดนพิศวงหมื่นวิญญาณ
ลู่เหยายืนอยู่ด้านหน้าฝูงชน วันนี้นางแต่งตัวประณีต ใบหน้าซีดเผือดกับชุดกระโปรงสีเขียวอ่อน ยิ่งทำให้ดูน่าเวทนา
ข้างกายนางคือร่างสูงใหญ่ของจางเถิง สายตาที่เขามองลู่เหยาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรักอย่างเปิดเผย
“น้องหญิงเหยา อย่ากลัวเลย เข้าไปในแดนพิศวง ข้าจะคุ้มครองเจ้าเอง”
ลู่เหยาส่ายหน้าอย่างอ่อนแอ ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย “ศิษย์พี่จาง แดนพิศวงอันตราย ท่านดูแลตัวเองเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
ท่าทางเช่นนี้ของนางทำให้ศิษย์ชายหนุ่มรอบข้างเกิดความรู้สึกอยากปกป้อง ต่างพากันถามไถ่ด้วยความห่วงใย
ลู่เหยาเพลิดเพลินกับความสนใจของคนรอบข้าง แต่หางตากลับชำเลืองไปมองอีกฝั่งที่จี้หมิงอวี้ยืนอยู่
จี้หมิงอวี้กำลังยืนอยู่ลำพังในแถวของศิษย์กระบี่ นิ้วที่กำด้ามกระบี่ค่อยๆ เกร็งขึ้น สายตากวาดมองไปทั่วฝูงชนอย่างกระวนกระวาย ราวกับกำลังหาบางสิ่ง
สีหน้าลู่เหยาหม่นลงเล็กน้อย
แต่ก่อน สายตาของศิษย์พี่จี้ ล้วนวนเวียนอยู่ที่นาง
บนแท่นสูง ผู้ใหญ่ของสำนักยืนเรียงรายอยู่ด้วยกัน
เยียนชิงเซียวก้มมองจัตุรัสเบื้องล่าง สีหน้าเย็นชาเช่นเคย เว้นแต่เมื่อร่างที่มาช้าเกินไปปรากฏขึ้น พลังวิญญาณที่รายล้อมกายเขาพลันหยุดชะงักไปชั่วขณะจนแทบไม่มีใครสังเกต