ในคืนก่อนการทดสอบสำนัก
ภายในหอประธานแห่งเขาหยุนเซียว อากาศอึมครึม
เยียนชิงเซียวนั่งขัดสมาธิบนแท่นสูง หลับตาสนิท พยายามทำจิตใจให้สงบ
แต่ภวังค์ที่เมื่อก่อนเพียงชั่วลมหายใจก็เข้าถึงได้ บัดนี้กลับไกลเกินเอื้อม ราวกับมีม่านพลังล่องหนขวางกั้น
เทพญาณของเขารวมสมาธิไม่ติด ในสมองมีแต่ภาพของคนคนเดียววนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพของเซินเวยหลานบนเตียงหยกเยือกแข็ง เสื้อผ้าหลุดรุ่ย สารภาพรักต่อเขา
ภาพของนางในศาลาบรรยาย สายตาอ่อนโยน "จ้อง" ไปที่เงาร่างของกู้ฉางเฟิง
คำพูดที่เขากล่าวออกไปเองว่า "ตัดขาดความสัมพันธ์"
แต่เหตุใดเล่า ราวกับมีเพียงความผูกพันของนางเท่านั้นที่ขาดหาย ส่วนหัวใจของเขากลับถูกสี่คำนี้รัดแน่นยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
ศิษย์ทรยศผู้นั้น ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ราวกับเป็นคนละคน
ไม่ไล่ตาม ไม่เกาะติด แม้แต่สายตาเหลือบมองก็ยังไม่ยอมให้เขา
นางไปหอภักตริยกิจ ไปยอดเขายาตัน ไปยั่วโมโหกู้ฉางเฟิง ไปยั่วโมโหอุ๋นหวายจิ้น
เพียงแต่ลืมอาจารย์ผู้เฒ่าอย่างเขาสะอาดเกลี้ยงเกลา
ความรู้สึกถูกมองข้ามเช่นนี้ ยิ่งทำให้เยียนชิงเซียวกระวนกระวายใจยิ่งกว่าตอนนางเกาะแกะอย่างบ้าบิ่นเมื่อก่อนเสียอีก
โดยเฉพาะเมื่อเขาได้ยินว่านางรับภารกิจที่เทือกเขาฮั่วเยียน และยังไปต่อสู้กับงูยักษ์ตัวเดียวที่บ่อน้ำเย็น
ความกังวลและความหวาดกลัวที่ยากจะระงับ เกือบจะทะลุผ่านหน้ากากน้ำแข็งที่เขาเก็บรักษามานานหลายร้อยปี
บาดแผลของนาง... ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
แม้อุ๋นหวายจิ้นจะลงมือรักษา แต่พิษเยือกแข็งอันชั่วร้ายของงูยักษ์นั้นร้ายกาจยิ่งนัก จะให้หายขาดได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร