「ติ๊ง! สังหารมนุษย์หน้ากากผีสำเร็จ 2 ตัว คะแนนเพิ่ม 200 แต้ม โฮสต์สู้ ๆ นะ สะสมครบ 1,000 แต้มก็สุ่มรางวัลได้แล้ว」
ตอนจ้าวคงเฉิงมาถึง เหลือเพียงศพมนุษย์หน้ากากผีนอนเกลื่อนพื้น
เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองศพสัตว์ประหลาดบนพื้น ล้วงวิทยุสื่อสารออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน จุดบุหรี่แล้วสูดเข้าไปเต็มปอด ก่อนพูดว่า「มนุษย์หน้ากากผีสองตัวที่หลบหนีถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว ให้ฝ่ายสนับสนุนมาเก็บกวาดที่นี่ด้วย」
จ้าวคงเฉิงมองเด็กหนุ่มสาวสองคนตรงหน้า ทั้งสามต่างจ้องตากันไปมา ก่อนจะเงียบกริบ...
「เอ่อ คุณลุง พวกเรากลับได้หรือยังครับ?」
หลินชีเย่มองจ้าวคงเฉิงอย่างระแวดระวัง หากเขาฟังไม่ผิด เมื่อครู่นี้อีกฝ่ายกำลังสั่งให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนมาจัดการที่เกิดเหตุ
หมายความว่าพวกเขามีองค์กรอยู่เบื้องหลัง!
จากประสบการณ์วันนี้ หลินชีเย่สัมผัสถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ได้อย่างง่ายดาย
ถ้าไม่มีเด็กสาวข้างกาย วันนี้เขาอาจเอาตัวรอดกลับไปอย่างปลอดภัยไม่ได้ด้วยซ้ำ
จ้าวคงเฉิงเกาศีรษะ เด็กสมัยนี้ระแวดระวังกันขนาดนี้เลยเหรอ?
「ผมไม่ใช่คนร้ายนะ...」
…………
「ผมชื่อจ้าวคงเฉิง มาจากหน่วยงานรัฐ มีตำแหน่งประจำด้วยนะ!」
「เอาอย่างนี้ ที่นี่ไม่เหมาะจะคุยกัน เปลี่ยนที่กันเถอะ แล้วค่อยคุยกันดี ๆ」
หลินชีเย่ขยิบตาให้เสิ่นหลี เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย 「ฉันเชื่อคุณค่ะ รอพวกเราอยู่ตรงนี้นะ พวกเราจะไปเอากระเป๋านักเรียนก่อน เอกสารเรียนยังอยู่ในนั้น」
เสิ่นหลีพยักหน้าอย่างว่าง่ายเช่นกัน 「อืม ไปเอากระเป๋า」
「ไปเถอะ ๆ...」
จ้าวคงเฉิงโบกมือ เดินไปนั่งบนขอบทางเท้าข้าง ๆ ด้วยความหงุดหงิดใจอยู่บ้าง
ถ้าเป็นคนธรรมดามาเจอเรื่องแบบนี้ คงขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว แต่เด็กสองคนนี้กลับยังคิดจะไปเอาเอกสารเรียน...
จ้าวคงเฉิงนั่งริมถนนอย่างหมดมาด คาบบุหรี่ไว้พลางเหม่อลอย
อืม เหม่ออยู่!
หืม?
คนล่ะ? เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล!
จ้าวคงเฉิงได้สติกลับมาในฉับพลัน ใช้เวลาครึ่งวินาทีทำความเข้าใจ ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว...
จะเหลือเงาของสองคนนั้นได้ยังไง! จ้าวคงเฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่กว่าสิบวินาที อ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองเพิ่งเจอกับอะไรมา
หนีไปแล้ว หนีไปต่อหน้าต่อตาเขาเลย!
…………
พอพ้นหัวมุม หลินชีเย่ก็คว้าเสิ่นหลีแล้วออกวิ่งสุดฝีเท้า อ่า หลินชีเย่ ไม่คิดเลยว่านายจะมีน้ำใจขนาดนี้นะ!
พอออกจากปากตรอกและเห็นแสงไฟด้านนอก หลินชีเย่ก็ปล่อยข้อมือเสิ่นหลีทันที แล้วเปลี่ยนมาจับต้นแขนเธอแทน ก่อนตวาดเสียงต่ำว่า「วิ่ง!」
เงาของทั้งคู่หายลับไปตรงหัวมุมถนนอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงจ้าวคงเฉิงที่ยืนลูบตอหนวดอยู่ในตรอกด้วยสีหน้าเหม่อลอย
เสิ่นหลีกลับถึงบ้านในโลกนี้ พอก้าวเข้าประตู เธอก็สะบัดประตูปิดตามหลัง ไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าให้เรียบร้อย
กลิ่นคาวเหม็นประหลาดบนตัวเกาะติดเสื้อผ้าและผิวหนังแน่นหนึบ สลัดเท่าไรก็ไม่หลุด จนขมับเธอเต้นตุบ ๆ
ความหงุดหงิดและคลื่นไส้สุดขีดจากโรครักความสะอาดเข้าครอบงำเธอในพริบตา เสิ่นหลีไม่ลังเลสักนิด มุ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที
เธอยกมือถอดชุดนักเรียนที่เปื้อนเลือดดำออกอย่างรวดเร็ว แล้วโยนลงตะกร้าผ้าแบบปิดฝา ไม่อยากเหลือบมองแม้แต่วินาทีเดียว
น้ำร้อนไหลซู่ลงมา สายน้ำร้อนจัดชะล้างผิวกาย
เธอขัดแขน ลำคอ และปลายนิ้วทุกส่วนที่เปื้อนเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ออกแรงจนผิวแทบแดง
สายน้ำชะคราบเลือดบนผิวออกไปได้ แต่ชะความทรงจำเรื่องกลิ่นเหม็นที่ยังติดอยู่ในประสาทสัมผัสเมื่อครู่นี้ไม่ออก
「อ้วก ทำไมยังเหม็นขนาดนี้ กลิ่นซึมเข้าเนื้อไปหมดแล้ว น่าขยะแขยงชะมัด กลิ่นเหมือนไข่เน่าเลย」
「ฮือ...ในที่สุดก็ขัดออกหมดแล้ว ผิวแทบหลุดไปชั้นหนึ่งแน่ะ เฮ้อ อาบสะอาดแล้วก็กลับมาเป็นสาวน้อยน่ารักตัวหอมนุ่มนิ่มอีกครั้ง!」
เสิ่นหลีเปลี่ยนเป็นชุดนอนหูกระต่าย ขี้เกียจรักษาท่าทางให้เรียบร้อยแม้แต่น้อย จึงทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจ เอนตัวบิดไปบิดมา เอวด้านหลังจมลงไป มือเท้าเหยียดออกอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอหนุนหัวลงบนหมอนอิงกองหนึ่งอย่างลวก ๆ ร่างทั้งร่างอ่อนยวบเหมือนน้ำที่ละลาย จะนอนท่าไหนสบายก็ท่านั้น
【โฮสต์คิดจะทำอะไรต่อ? ภารกิจหลักของเราคือฟันเทพ จะเข้าร่วมกับผู้พิทักษ์รัตติกาลไหม?】
「ถ้าพวกเขาชวน ฉันก็ไปสิ ยังไงอยู่กับกลุ่มใหญ่ถึงจะมีของกิน ในโลกของคนธรรมดาแทบไม่เจอเรื่องลึกลับเลย แล้วฉันจะไปฟาร์มเหรียญทองจากไหนล่ะ」
นอน...
เมืองชางหนาน อาคารสูงแห่งหนึ่ง
เอี๊ยด ประตูถูกผลักเปิดเบา ๆ ร่างห่อเหี่ยวของจ้าวคงเฉิงปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่
「เฒ่าจ้าว เป็นอะไรไปน่ะ?」
คนห้าคนที่นั่งอยู่ในห้องเห็นสภาพของจ้าวคงเฉิงแล้วถามอย่างแปลกใจว่า「ทำไมมาคนเดียวล่ะ? ตัวแทนเทพสองคนนั้นอยู่ไหน?」
ทั้งห้าคนพากันคาดเดาคนละไม้คนละมือ หลังผ่านไปครู่ใหญ่ จ้าวคงเฉิงที่เงียบมาตลอดก็ถอนหายใจแผ่วเบา
「ฉันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย??」
…………
「พวกเขาหนีไปแล้ว...」จ้าวคงเฉิงเอ่ยเสียงเนือย 「พวกเขาบอกว่าจะไปเอากระเป๋านักเรียน แล้วก็ฉวยโอกาสตอนฉันเหม่อหนีไป」
...ทุกคนพูดไม่ออก
「ยังไงก็ต้องพาสองคนนั้นกลับมาให้ได้」อู๋เซียงหนานหันไปมองจ้าวคงเฉิง 「ต้องพาตัวแทนเทวทูตสวรรค์และตัวแทนของเทพที่ไม่ทราบชื่อกลับมาให้ได้ พวกเธอมีศักยภาพสูงมาก ห้ามปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของลัทธิบูชาเทพโบราณเด็ดขาด! ในแง่หนึ่ง เรื่องนี้สำคัญกว่าการกวาดล้างราชันหน้ากากผีเสียอีก!」
จ้าวคงเฉิงยืดอกทันที 「เรื่องนี้ยกให้ผม ผมจะจับตัวแทนทั้งสองกลับมาด้วยตัวเองให้ได้!」
「พวกเธอหนีไปแล้ว นายจะหาเจอเหรอ?」
「พวกเธอใส่ชุดนักเรียนมัธยมต้นหมายเลขสอง เดี๋ยวผมไปดักหน้าประตูโรงเรียน ไม่เชื่อก็ลองดูว่าจะจับไม่ได้!」
มุมปากของจ้าวคงเฉิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ
…………
เช้าวันถัดมา แสงแรกของวันเพิ่งเริ่มสาดส่อง
เสิ่นหลีนั่งรถโดยสารไปโรงเรียน พอลงจากรถก็เห็นร่างที่สะดุดตาเป็นพิเศษตรงประตูโรงเรียนอยู่ไกล ๆ ชายคนนั้นสวมเสื้อหนังสีดำ คาบบุหรี่ยืนเฝ้าประตูโรงเรียนราวกับเทพพิทักษ์ประตู พลางกวาดตามองนักเรียนทุกคนที่เดินเข้าไป ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนดี【ที่จริงแล้วเป็นคนดีสุด ๆ】 นักเรียนที่เดินผ่านต่างมองเขาด้วยสายตาสงสัย แล้วกระซิบกระซาบชี้มือชี้ไม้
เสิ่นหลีละสายตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางประตูหลังของอาคารเรียน เธอไม่คิดจะไปเจอผู้พิทักษ์รัตติกาลคนนี้ตั้งแต่เช้าตรู่หรอก
กลางคืน
บนขอบทางเท้าฝั่งตรงข้ามประตูโรงเรียน มีชายผู้โดดเดี่ยวนั่งอยู่ลำพัง ข้างตัวเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ เงาหลังใต้แสงไฟถนนช่างดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน
ไอ้เด็กแสบสองคนนั่นหนีไปไหนกันแน่
จ้าวคงเฉิงสะบัดบุหรี่ในมือ เขาคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
เขานั่งดักตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงสี่ทุ่ม โดนแดดเผาจนเบลอไปหมด แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กแสบสองคนนั่น
ทั้งที่เมื่อคืนเห็นชัด ๆ ว่าใส่ชุดนักเรียนมัธยมต้นหมายเลขสอง!
หรือว่าเด็กนั่นเดาออกว่าเขาจะมาดัก เลยไม่มาโรงเรียนซะเลย?
โธ่เอ๊ย...นั่งจนก้นชาไปหมดแล้ว
กลางคืน เสิ่นหลีกินมื้อดึกเสร็จพอดี เธอสะพายกระเป๋านักเรียนเดินกลับบ้าน
เสียงฝีเท้ากระทบกระเบื้องดังตึก ๆ ต่อเนื่องกัน
อืม วิ่งไต่หลังคา! ฉากเด็ดมาแล้ว!
น้องสาวหลินร่วงลงมาจากฟ้า ฮิ ๆ ๆ!
หลินชีเย่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เท้าพลาดเหยียบอากาศ ร่างทั้งร่างร่วงลงจากขอบดาดฟ้าไปตรง ๆ
เสิ่นหลีรีบวิ่งตามไปชะโงกดู โชคดีที่เนื้อเรื่องเข้าทาง หลินชีเย่ตกลงไปในอ้อมแขนของใครบางคนพอดิบพอดี
「(⊙o⊙)ว้าว น้องหลิน นั่นนายเหรอ?」เสิ่นหลีนอนพาดอยู่ตรงปากตรอก เป่าปากแซวคนทั้งคู่
ใบหน้าหลินชีเย่มืดครึ้มลงทันที จ้าวคงเฉิงคว้าตัวเขาพาดบ่าแล้วเดินออกไป 「อยากได้หลินชีเย่ก็ตามฉันมา」
พูดจบก็หันหลังแบกเขาเดินจากไปเลย