รอจนทุกคนกินข้าวเสร็จ อู๋กุ้ยเซียงพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหิ้วกล่องข้าวกลับบ้าน
พอถึงบ้าน เธอก็กินข้าวไปพลาง เล่าเรื่องที่ไจ๋จิ่งเฉินเจอผู้หญิงที่ชอบให้สามีฟังไปพลาง แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า
“คราวนี้ไจ๋เยว่ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว ดูตอนเขาไปสิ กำชับแล้วกำชับอีก กลัวเหลือเกินว่าเจ้าสาวที่ได้มาแล้วจะหลุดมือไป”
จางเจิ้นกั๋วะกลับรู้สึกแปลกใจ จึงถามว่า
“ตอนบ่ายฉันก็ไปเยี่ยมเขานะ ทำไมเขาไม่บอกฉันว่ามีคนที่ชอบแล้วล่ะ?”
“จะมีอะไรให้คุยกับผู้ชายอย่างแกด้วยล่ะ? อีกอย่าง แกคงไม่ได้ไปคนเดียว เรื่องส่วนตัวแบบนี้จะพูดต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง” อู๋กุ้ยเซียงว่า
ได้ยินดังนั้น จางเจิ้นกั๋วะก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ อู๋กุ้ยเซียงเล่าต่อว่า
“ดูท่าเขาคงตั้งใจจะรอให้ตามจีบติดก่อนแล้วค่อยบอกพวกเรา พอดีตอนฉันเดินไปได้ยินพวกเขาคุยเรื่องนี้กันเข้า เลยบังเอิญรู้พอดี”
“ฉันถามไจ๋จิ่งเฉินว่าผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไร เขายังไม่ยอมบอกเลย บอกว่ารอจีบติดก่อนค่อยเล่า รอบคอบชะมัด”
“เรื่องที่ยังไม่มีเค้าเลยสักนิดแบบนี้ ไม่พูดถึงก่อนก็ดีแล้ว เผื่อไม่สำเร็จขึ้นมาล่ะ?” จางเจิ้นกั๋วะว่า
“จะไม่สำเร็จได้ยังไง? หน้าตาก็มี ฐานะครอบครัวก็มี ผู้หญิงคนไหนบ้างที่เขาจะจีบไม่ติด” อู๋กุ้ยเซียงพูด
จางเจิ้นกั๋วะฟังแล้วก็คิดว่าคำพูดนี้ไม่ผิดนัก จริง ๆ แล้วถ้าไจ๋จิ่งเฉินตั้งใจจะจีบใคร เขาก็มีข้อได้เปรียบมากกว่าคนอื่นตั้งเยอะ
“ไม่รู้ว่าวันนี้เขาไปเจอใครมา กลับมาก็ชอบพยาบาลสาธารณสุขคนหนึ่งเข้าแล้ว” จางเจิ้นกั๋วะพูดพลางจุปาก
เขารู้สึกว่าความรักของคนหนุ่มสาวช่างมาเร็วราวกับน้ำป่าไหลหลาก