ไจ๋เยว่ตบหลังเสิ่นเจียวในอ้อมแขนเบา ๆ เขารู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเจียวต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายอันตรายเช่นนี้ จึงยากจะทำใจยอมรับได้ในทันที
เป็นความผิดของเขาที่ไม่ทันสังเกตล่วงหน้า ไม่คิดเลยว่าเซี่ยเป่ากั๋วะจะคอยหาโอกาสแก้แค้นอยู่ตลอด
เดิมทีแค่ไล่เซี่ยหรงหรงออกไปก็ถือว่าลงโทษสถานเบาแล้ว แต่เขากลับยังกล้าเก็บความแค้นไว้ในใจ
รู้อย่างนี้ตอนนั้นเขาคงไม่ฟังคำห้ามของจางเก๋า จัดการให้เด็ดขาดไปเลย แจ้งรายงานเรื่องอีกฝ่าย ทำลายเซี่ยเป่ากั๋วะให้สิ้นซาก จะได้ไม่ต้องปล่อยให้มันกลับมาก่อเรื่องอีก
“วางใจเถอะ ที่มันแก้แค้นเธอครั้งนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้มันได้อยู่อย่างสบายแน่” ไจ๋เยว่พูดด้วยแววตาเย็นชา
“ตำแหน่งระดับกองพันของมันไม่มีทางได้เลื่อนแล้ว รอจังหวะเหมาะ ๆ ก่อน ฉันจะทำให้มันเป็นหัวหน้าหน่วยพยาบาลต่อไปไม่ได้ สุดท้ายก็ไล่ทั้งครอบครัวของมันออกจากเขตทหารให้หมด”
เสิ่นเจียวฟังแล้วไม่ได้มีใจเมตตาแบบพระโพธิสัตว์มาขัดขวาง
คนอย่างเซี่ยเป่ากั๋วะเป็นพวก “หมาไม่เห่า” ครั้งนี้มันทำไม่สำเร็จ แต่วันหลังต้องแอบกัดเธออีกคำแน่
หอกที่เห็นยังพอหลบได้ แต่ลูกธนูที่ยิงมาจากที่ลับนั้นป้องกันยาก คนแบบนี้หายไปจากชีวิตเธออย่างเด็ดขาดจึงเป็นวิธีหลีกเลี่ยงปัญหาที่ดีที่สุด
“ก่อนจะจัดการมันให้สิ้นซาก เธอไม่ต้องกังวลมากนักหรอก อย่างเปิดเผยแล้วมันไม่กล้าปะทะกับเธอตรง ๆ ครั้งนี้มันยังต้องย้ายเธอออกไปก่อนถึงจะหาโอกาสเล่นงานได้ไม่ใช่หรือ” ไจ๋เยว่ปลอบอีกครั้ง
“ทางหน่วยพยาบาลมีอาจารย์คอยดูแลเธออยู่ ปกติก็ตามเขาฝึกปฏิบัติงาน ส่วนพยาบาลสาธารณสุขคนอื่นก็อย่าเข้าใกล้มากเกินไป โดยเฉพาะคนที่จงใจตีสนิทกับเธอ” ไจ๋เยว่เตือน