หลังจากเสิ่นเจียวไปเยี่ยมพลจ่ายเจิ้งที่โรงพยาบาลกลางแล้วกลับมา อารมณ์ของเธอก็ดีมาก
เพราะเรื่องครั้งนี้จบลงด้วยดี แถมยังได้รับผลตอบแทนที่ไม่เลวอีกด้วย
เธอไม่ต้องออกจากหน่วยพยาบาล เฉินเห่ากับจ้าวเหมยก็ไม่ถูกเธอทำให้เดือดร้อน ทั้งสามคนได้รับหนังสือชมเชยจากกองบัญชาการกรม ซึ่งประกาศให้ทุกคนทราบทั่วกัน แถมยังได้รับเหรียญเกียรติยศอีกด้วย
ทางไจ๋เยว่เองก็สร้างคุณูปการครั้งใหญ่ เพราะไม่เพียงจับสายลับตัวฉกาจได้สำเร็จ ยังช่วยชีวิตพลจ่ายเจิ้งไว้ได้ด้วย จึงได้รับการประกาศชมเชยไปทั่วทั้งกองทัพ
ส่วนทางเซี่ยเป่ากั๋วะ เสิ่นเจียวไม่ได้สนใจ อย่างไรเสียปกติเธอก็แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใครอยู่แล้ว
ต่อให้อีกฝ่ายอยากหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เพราะมีไจ๋เยว่กับอาจารย์คอยปกป้องเธอ
ภายหลังเธอได้ยินจากอาจารย์ว่า เหตุที่เซี่ยเป่ากั๋วยืนกรานไม่ยอมปล่อยพวกเธอไป และคิดจะตั้งข้อหาพวกเธอนั้น
เป็นเพราะความเคียดแค้นและความต้องการแก้แค้นเธอกับไจ๋เยว่ อีกทั้งยังอยากดึงเซี่ยหรงหรงกลับมาด้วย
ก่อนหน้านี้เสิ่นเจียวก็เคยคาดเดาเรื่องนี้ไว้แล้ว เธอรู้สึกว่าครั้งนี้เซี่ยเป่ากั๋วะจงใจแก้แค้นเธอ ไม่อย่างนั้นจะ “หวังดี” ส่งพยาบาลสาธารณสุขที่ยังไม่ได้บรรจุเป็นเจ้าหน้าที่ประจำอย่างเธอไปกับทีมกู้ภัยทำไม
ภายนอกทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นโอกาสที่เซี่ยเป่ากั๋วะมอบให้เธอ หากคว้าไว้ได้ก็จะได้รับการยกย่องเชิดชูและคำชม แต่ความจริงแล้วทั้งหมดเป็นเพียงหลุมพรางที่ขุดเตรียมไว้ให้เธอตกลงไป
โอกาสที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นย่อมมาพร้อมความเสี่ยง เพราะที่นั่นไม่ใช่หน่วยพยาบาลซึ่งมีงานประจำเป็นแบบแผนจนแทบหาเรื่องจับผิดไม่ได้ ต่อให้เขาอยากกลั่นแกล้งเธอก็ยังทำได้ยาก