“ฉันก็อาศัยอยู่ที่นี่มาพักหนึ่งแล้ว รอได้เงินเดือนแล้วจะจ่ายค่าเช่าให้คุณ ขอบคุณที่ให้ฉันอาศัยอยู่ด้วยมาตลอด” เสิ่นเจียวพูดอีกครั้ง
“คุณไม่ต้องย้ายออก ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าด้วย หอพักที่ไหนจะกว้างขวางเท่าที่นี่ อยู่ที่นี่ต่ออย่างสบายใจเถอะ” ไจ๋เยว่กล่าว
“คุณจำเป็นต้องให้ฉันพูดให้ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นเจียวมองเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเจือความอ่อนล้า
“คุณปฏิเสธฉันไปแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
“ฉันทำเหมือนอย่างคุณไม่ได้ ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะใจแคบ จะปล่อยวางไม่ได้ก็แล้วแต่คุณจะคิด”
ไจ๋เยว่ฟังเหตุผลของเธอแล้วนิ่งงันไปชั่วขณะ ได้แต่มองหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ
เขาเองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้เช่นกัน เขาไม่ใช่คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องเสียหน่อย...
“ถ้าผู้บัญชาการไจ๋ไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับได้เลย ขอบคุณที่อุตส่าห์มาไกลเพื่อช่วยฉันแก้ปัญหา” เสิ่นเจียวกล่าวอีกครั้ง พร้อมพยักหน้าให้เป็นการขอบคุณ สีหน้าเรียบเฉย
พูดจบ เสิ่นเจียวก็จะปิดประตู ทว่าไจ๋เยว่ยังออกแรงดันไว้ เธอจึงปิดประตูไม่ลง
“เสิ่นเจียว คุณไม่จำเป็นต้องย้ายไปหอพักจริง ๆ ต่อไปฉันจะไม่มาอีก คุณอยู่ที่นี่ต่อก็ได้” ไจ๋เยว่เกลี้ยกล่อมอีกครั้ง
เสิ่นเจียวมองเขา เมื่อครู่นี้เธอก็บอกเหตุผลที่ไม่อยากอยู่ที่นี่ไปแล้ว
ต่อให้ไจ๋เยว่ไม่มาอีก แต่ทุกครั้งที่เธอก้าวเข้ามาในลานบ้านแห่งนี้ หรือนอนอยู่บนเตียง ทุกซอกทุกมุมก็เหมือนสลักชื่อของไจ๋เยว่เอาไว้
ที่นี่เป็นอาณาเขตของไจ๋เยว่ แล้วจะให้เธออยู่ต่ออย่างสบายใจได้อย่างไร?