เสิ่นเจียวกลับเข้าห้อง นั่งอยู่หน้าโต๊ะ สายตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย
เธอคิดว่าบ่ายวันนั้นทั้งคู่ต่างเผยใจให้กันแล้ว จึงโกรธที่วันรุ่งขึ้นไจ๋เยว่กลับ “ไม่ยอมรับ” เธอ คิดว่าไจ๋เยว่เป็นเต่าหัวหดที่เอาแต่หลบหนี
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับเป็นเพียงความเข้าใจผิด ตั้งแต่ต้นจนจบมีแค่เธอที่หลงจมอยู่ในละครรักข้างเดียว
เสิ่นเจียวหลับตาลง เธอนี่ช่างทำตัวขายหน้าจนหมดสิ้นแล้วจริง ๆ...
ไม่นานนัก เสียงของหวังฮุ่ยก็ดังขึ้นนอกประตู เสิ่นเจียวลุกขึ้นออกไป
ก่อนเปิดประตู เธอลังเลอยู่ชั่ววินาทีแล้วถามว่า “มาคนเดียวหรือ?”
“ใช่สิ ไม่อย่างนั้นจะมีใครอีกล่ะ?” หวังฮุ่ยตอบ
“ผู้บัญชาการไจ๋ก็อยู่บ้านด้วยใช่ไหม? ถ้าเขาอยู่ ฉันจะไม่เข้าไป พวกคุณสองคนคุยกันเถอะ”
เธอแค่มาดูสักหน่อย ไม่ได้คิดจะเข้าไป แต่ทันทีที่พูดจบ ประตูรั้วก็เปิดออก เสิ่นเจียวเอ่ยว่า
“เข้ามาสิ เขาไม่อยู่”
หวังฮุ่ยได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเดินเข้าไปแล้วพูดว่า
“เขาไม่ได้มาหาเธอหรือ? พวกคุณคุยกันรู้เรื่องเร็วขนาดนั้นเลยหรือ ตอนนี้ไม่ควรกำลังหวานชื่นจนไม่อยากแยกจากกันหรอกหรือ?”
เสิ่นเจียวปิดประตูรั้ว สีหน้าเรียบเฉยราวกับผืนน้ำนิ่ง ดวงตาไร้ชีวิตชีวา ทำให้หวังฮุ่ยมองแล้วชะงักไป ก่อนถามว่า
“เขาไม่ได้มาหรือ? หรือว่าพวกคุณไม่ลงเอยกัน?”
“แต่ฉันเห็นเขาวิ่งมาทางบ้านพักครอบครัวนี่นา...”
“ขอบคุณนะที่หวังดีช่วยจับคู่ให้ ตอนนั้นฉันลืมบอกเธอไป ไม่ต้องช่วยเป็นแม่สื่อให้แล้ว” เสิ่นเจียวกล่าว
หวังฮุ่ยขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม กำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสิ่นเจียวพูดต่อว่า