“ทางคุณยืนกรานจะตัดสินว่าพวกเธอลงมือเองโดยพลการ เป็นการละเมิดวินัยร้ายแรง อวดอ้างผลงาน ทั้งยังต่อต้านคณะผู้บริหารทั้งหมด ถึงกับคิดจะใช้เงื่อนไขย้ายเซี่ยหรงหรง ลูกสาวของคุณกลับมาเพื่อยุติเรื่องนี้อีก”
“เดิมทีเรื่องนี้ก็ปล่อยให้ผ่านไปได้ ผมขอเตือนด้วยความจริงใจ อย่าขุดหลุมฝังตัวเองเลย”
เมื่อได้ฟังหัวหน้ากองบัญชาการกรมพูดเช่นนั้น เซี่ยเป่ากั๋วะก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายจะไม่เอาผิดเสิ่นเจียวอีก ทั้งยังไม่อนุญาตให้เขาย้ายหรงหรงกลับมาด้วย
เซี่ยเป่ากั๋วจึงมองอีกฝ่าย พลางโต้แย้งอย่างมีเหตุผลทันทีว่า
“แต่เรื่องที่เสิ่นเจียวทำผิดเป็นความจริง! ต่อให้ผมไปรายงานเบื้องบน ก็ยังมีเหตุผลรองรับ”
ถ้าเสิ่นเจียวไม่อยากถูกฟ้องร้อง ก็ให้ลูกสาวของเขาอย่างหรงหรงกลับมา แลกกันให้หายกัน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ยอมเลิกรา
“เซี่ยเป่ากั๋วะ ผมพูดชัดขนาดนี้แล้ว คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ” สีหน้าของหัวหน้ากองบัญชาการกรมมืดครึ้มลงหลายส่วน น้ำเสียงเจือแววตำหนิ
“คุณก็แค่อยากให้ผมปิดเรื่องนี้ไว้ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่เอาผิดอะไร เพื่อเห็นแก่หน้าผู้บัญชาการท่านเก่าแห่งตระกูลไจ๋ใช่ไหม” เซี่ยเป่ากั๋วะกล่าว
เห็นเขายังเถียงกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน หัวหน้ากองบัญชาการกรมจึงขึ้นเสียงเข้มอีกหลายส่วน
“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้ผู้บัญชาการท่านเก่าแห่งตระกูลไจ๋ลงมือด้วยซ้ำ ตอนนี้พลจ่ายเจิ้งโทรศัพท์มาที่กองบัญชาการกรมด้วยตัวเอง”
“ท่านกำชับอย่างจริงจังว่า ห้ามลงโทษเสิ่นเจียวกับอีกสองคนเด็ดขาด ทั้งยังต้องยกย่องพวกเธอด้วย”
“ผมให้คนเขียนหนังสือชมเชยและติดประกาศเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณยังดื้อดึงทำตามใจตัวเอง ก็เชิญไปก่อเรื่องให้ใหญ่ขึ้นเองต่อได้เลย อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน”