“คุณจะรักผมไปตลอดใช่ไหม จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ และจะไม่ทิ้งผมเพราะเรื่องอะไรก็ตาม”
เสิ่นเจียวได้ยินเขายังคงถามย้ำไม่หยุด จึงยกมือขึ้นลูบศีรษะที่ตัดผลอาบของเขา เส้นผมแข็งกระด้างจนทิ่มมือเล็กน้อย
“แน่นอนสิ ขอแค่คุณไม่เปลี่ยนใจ ฉันก็จะรักคุณตลอดไป” เสิ่นเจียวพูดเสียงอ่อนโยน
“ผมไม่มีวันเปลี่ยนใจ” ไจ๋เยว่เงยหน้ามองเธอ แล้วรีบให้คำมั่นทันที
“ชาตินี้ผมจะรักคุณคนเดียว”
“ฉันก็เหมือนกัน” เสิ่นเจียวตอบพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่ว้าวุ่นกังวลของไจ๋เยว่ก็เหมือนได้รับการปลอบประโลม จึงสงบลงได้เล็กน้อย
เขากอดเธออยู่อย่างนั้นอีกสองนาที ก่อนจะยอมปล่อยมือแล้วเดินออกไป เสิ่นเจียวเดินเคียงข้างไปส่งเขาถึงประตู
ไจ๋เยว่ยืนอยู่นอกประตูรั้ว หันกลับมามองเสิ่นเจียว แล้วบอกให้เธอเข้าไปข้างใน
เสิ่นเจียวยิ้มพลางพยักหน้า บอกว่าจะรอให้เขาหันหลังไปก่อนแล้วค่อยเข้าบ้าน
ไจ๋เยว่จ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มอันสงบนิ่งของหญิงสาว ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายวินาที ในใจยังคงลังเลและต่อสู้กับตัวเอง แต่สุดท้าย...
เขาก็ยังไม่ได้บอกความจริงกับเสิ่นเจียว ด้วยความเห็นแก่ตัวที่ซ่อนอยู่ในใจ จึงคิดจะรอให้การขออนุมัติแต่งงานผ่านก่อนแล้วค่อยบอกเธอ
“ผมไปแล้ว เจอกันพรุ่งนี้” ไจ๋เยว่เอ่ยลาเป็นครั้งสุดท้าย
“ได้” เสิ่นเจียวตอบ
เห็นในที่สุดเขาก็ “ยอม” ไปเสียที เสิ่นเจียวจึงกลับเข้าบ้านตามไปด้วย แล้วอดยิ้มมุมปากไม่ได้ รู้สึกว่าวันนี้ไจ๋เยว่ “ติดหนึบ” เป็นพิเศษ
แต่เธอก็ไม่ได้คิดมาก คิดเพียงว่าผู้ชายที่กำลังตกหลุมรักคงเป็นแบบนี้กันหมดกระมัง