เธอมองจดหมายแนะนำตัวในมือไจ๋เยว่ ได้ยินพยาบาลสาธารณสุขคนอื่นบอกว่าตามขั้นตอนปกติต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน แต่ของพวกเขากลับใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ นับว่าเร็วมากจริง ๆ
เมื่อนึกเชื่อมโยงต่อไปว่าทำไมถึงรวดเร็วขนาดนี้ เสิ่นเจียวก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ก่อนจะพูดกับไจ๋เยว่ว่า
“ตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อนแล้ว ฉันเป็นของคุณแล้ว หนีไปไหนไม่รอดหรอก”
ไจ๋เยว่ข่มใจไม่ให้รวบคนรักตรงหน้าเข้ามากอด เพราะที่นี่ยังเป็นหน่วยพยาบาล ต้องระวังคำพูดและกิริยาท่าทาง
“ตอนนี้ยังนับว่าเป็นของผมอย่างสมบูรณ์ไม่ได้ ต้องรอให้ได้ทะเบียนสมรสมาอยู่ในมือก่อน” ไจ๋เยว่พูดพร้อมรอยยิ้ม
แม้ผลลัพธ์จะถูกกำหนดไว้แล้ว และเขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก อีกไม่นานเสิ่นเจียวก็จะกลายเป็นภรรยาของเขา แต่ไจ๋เยว่ก็ยังอยากได้สมุดปกแดงคู่นั้นมาไว้ในมือเดี๋ยวนี้
“จริงสิ อีกไม่กี่วันพ่อกับพี่ชายและพี่สะใภ้จะมาเยี่ยมไจ๋จิ่งเฉิน แล้วก็จะได้พบคุณอย่างเป็นทางการ” ไจ๋เยว่บอก
พอได้ยินว่าจะต้องพบผู้ใหญ่ เสิ่นเจียวก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย จึงถามเขาว่า
“ฉันต้องเตรียมอะไรบ้างไหม”
“ไม่ต้องเตรียมอะไรเลย” ไจ๋เยว่ตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องกังวลนะ ต่อจากนี้พวกเขาก็เป็นครอบครัวของคุณเหมือนกัน” ไจ๋เยว่ปลอบเธอ
เสิ่นเจียวฟังแล้วก็ผ่อนคลายลง ก่อนจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
-
ท่านปู่ไจ๋ ลูกชายคนโต และลูกสะใภ้เดินทางมายังเขตทหาร แม้จะบอกว่าจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน แต่เพียงสามวันต่อมาก็มาถึงแล้ว
เสิ่นเจียวตั้งใจจะไปซื้อผักซื้อของมาทำอาหารล่วงหน้า แต่ไจ๋เยว่ปฏิเสธ
ข้อแรก คนเยอะเกินไป ทำข้าวกินพิเศษไม่ไหว ถึงตอนนั้นจางเก๋ากับพี่อู๋และครอบครัวก็จะมาด้วย