ในใจของไจ๋เยว่กระวนกระวายไม่เป็นสุข เขาคิดว่าถ้าเสิ่นเจียวได้ยินคำพูดของจางหู่เมื่อครู่ เธอจะคิดอย่างไร
เธอจะรู้หรือเปล่าว่าแม้แต่จางหู่ก็ยังมองออกว่าเขามี “ความรู้สึกไม่สมควร” ต่อเธอ หรือว่า—
ที่จริงแล้วการเรียกว่า “คนในครอบครัวเดียวกัน” ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนัก เป็นเขาเองที่ตื่นตระหนกเกินเหตุ
เพราะเดิมทีพวกเขาก็นับว่าเป็น “คนในครอบครัวเดียวกัน” เขาเป็น “อา” ของเสิ่นเจียว
“แค่ก ๆ หัวหน้า กลับมามีสติได้แล้ว น้ำเดือดแล้วนะ ลูกตาจะติดอยู่บนตัวเขาอยู่แล้ว วิญญาณก็ลอยตามเขาไปหมดแล้ว”
จางหู่ที่กำลังก่อไฟนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก มองหัวหน้าที่ทำท่าเหมือนรอคอยคนรักจนแทบขาดใจแล้วเอ่ยแซว
ไจ๋เยว่ดึงสายตากลับมา แล้วถลึงตาใส่จางหู่ทีหนึ่งก่อนจะดุเขาที่พูดมากไม่หยุด
“หุบปากให้ดี เรื่องที่ไม่ควรพูดก็อย่าพูด ฉันให้แกมาที่นี่เพื่อกินข้าว ไม่ใช่มาพูดมาก”
จางหู่กับหัวหน้าคิดกันคนละเรื่อง เขานึกว่าหัวหน้าโดนตัวเองพูดแทงใจดำจนทั้งอายทั้งโมโห จึงมองออกแล้วยกมือปิดปาก พลางคิดในใจว่า
ให้ตายสิ ชอบเขาอยู่แท้ ๆ ทำไมวันก่อนยังให้ตัวเองเป็นคนเอาข้าวไปส่งอีก หัวหน้าก็ไม่ได้ยุ่งอะไรสักหน่อย
ในลานบ้านเล็ก ๆ
เสิ่นเจียวล้างผักส่วนหนึ่งเสร็จแล้วถือเข้าไปในครัว
ไจ๋เยว่กำลังหั่นเนื้ออยู่หน้าโต๊ะ เขาผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว สีหน้าจริงจัง ฝีมือใช้มีดคล่องแคล่ว
เสิ่นเจียวเดินเข้าไปหา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ไจ๋เยว่ก็หันข้างมา แล้วสบเข้ากับดวงตาคู่งามที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“วางผักไว้บนโต๊ะก็พอ” ไจ๋เยว่เบือนสายตาหนีแล้วพูด