ตอนนี้ทุกคนในบ้านฟังเสิ่นเจียวเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอจนจบ ต่างก็รู้สึกสงสารเธออย่างมาก แล้วพากันด่าทอพ่อที่เลวยิ่งกว่าเฉินซื่อเหมยของเธออีกยกใหญ่
อีกทั้งจากการคาดเดาของท่านปู่ไจ๋ พ่อแท้ ๆ ของเสิ่นเจียวที่ทำธุรกิจ คงอาศัยผู้หญิงคนที่สองถึงได้ร่ำรวยขึ้นมาอย่างแน่นอน
เพราะถ้าเขามีความสามารถจริง ก็คงไม่ทอดทิ้งภรรยาคนแรกกับลูกสาว คนแบบนี้ยิ่งทำให้ทุกคนดูแคลนและรังเกียจ
ด้านตรงข้าม ทางซ้ายมือแถวล่างสุด
ไจ๋จิ่งเฉินมองหญิงสาวที่ถูกลุงของเขาบังจนมิด เมื่อได้รู้ว่าเสิ่นเจียวพบเจอเรื่องเลวร้ายอะไรบ้าง และถูกบีบจนไร้หนทางถึงได้มาที่เขตทหาร
หัวใจของไจ๋จิ่งเฉินอึดอัดเจ็บปวด ความรู้สึกผิดและโทษตัวเองในตอนนี้ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นซัด เขาด่าตัวเองอยู่ในใจ อยากตบหน้าตัวเองแรง ๆ สักหลายฉาด
เขามันสารเลวจริง ๆ
เสิ่นเจียวช่างน่าสงสาร ตอนนั้นเขาคือความหวังและที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเธอ แล้วตัวเขาเองล่ะ?
ไม่เพียงแต่รังเกียจเธอ ยังหนีแต่งงาน ทิ้งหญิงสาวที่ไม่มีญาติพี่น้องและไร้ที่ไปไว้ข้างหลัง
หญิงสาวอ่อนแอที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ ญาติพี่น้องก็เสียชีวิตหมด เหลือเธอเพียงคนเดียว ยังต้องเผชิญกับสถานการณ์ยากลำบากที่พ่อสารเลวจะขายเธอให้พ่อม่ายแก่
เธอนั่งรถไฟเดินทางไกลเพียงลำพัง กอบกุมหนทางรอดสุดท้ายไว้แล้วมาหาเขา แต่เขากลับเป็นคนปิดประตูใส่เธอด้วยมือตัวเอง
ไจ๋จิ่งเฉินนึกถึงคำพูดที่เสิ่นเจียวเคยบอกเขาเมื่อหลายวันก่อน ถ้าวันที่เธอมาถึง เธอรู้ว่าทหารบนรถกำลังพูดถึงเธอ เธอคงเดินจากไปในทันทีแน่นอน