จากคำพูดของจางเจิ้นกั๋วะ ยืนยันได้ว่าไจ๋เยว่ชอบเสิ่นเจียวจริง ๆ และมีใจให้นางจริง ๆ
จางเจิ้นกั๋วะยังบ่นกับท่านปู่ไจ๋ยกใหญ่ รวมถึงเรื่องที่ไจ๋เยว่พูดอย่างทำอย่าง แถมยังมีมาตรฐานสองแบบในตอนนั้นด้วย
ปากบอกว่าเป็นการดูแล “หลานสะใภ้” แต่เอาเข้าจริงกลับลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ใส่ใจอย่างยิ่ง
อีกทั้งยังยกเหตุผลว่าไจ๋จิ่งเฉินยังไม่กลับมา ภายนอกทำเหมือนไม่อยากจับคู่ต้าจวิ้นกับเสิ่นเจียว แต่ที่จริงเขาเล็งเสิ่นเจียวไว้นานแล้ว
ยิ่งบ่นไปบ่นมา จางเจิ้นกั๋วะก็ยิ่งนึกถึงรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้หมดจด
“มือเขาถูกบาดเป็นแผล ผมเอายาทากับผ้าก๊อซไปให้เขาเปลี่ยนแผลเอง แต่เขากลับยืนกรานจะไปหน่วยพยาบาลให้ได้
พอถามก็ให้คำตอบฟังดูมีเหตุผลนัก บอกว่าจะให้หมอทหารตรวจแผล อ้างว่าตอนล้างหน้าแผลโดนน้ำ”
“ตอนนั้นผมคงโดนผีเข้า ถึงได้เชื่อว่าแผลโดนน้ำจะอันตรายอะไรนักหนา ถ้าผมได้ดูแผลเขาเอง ไม่แน่ว่าเรื่องโดนน้ำอาจเป็นแค่ข้ออ้างหลอกผมก็ได้”
“ผมว่าเขาแค่หาเหตุผลดี ๆ จะได้ไปเจอเสิ่นเจียวอย่างเปิดเผยต่างหาก เมื่อก่อนผมคิดว่าเขาเป็นคนสุขุมหนักแน่น ใครจะคิดว่าเจ้าเล่ห์ไม่เบาเหมือนกัน”
ท่านปู่ไจ๋รู้ว่าไจ๋เยว่จัดให้เสิ่นเจียวอยู่หน่วยพยาบาล และเมื่อฟังจางเจิ้นกั๋วะเล่าอย่างเห็นภาพแล้ว...
ลูกชายที่ปกติเงียบขรึมเคร่งขรึมของตัวเอง กลับกลายเป็นหนุ่มน้อยหัวทึบคนหนึ่งในคำบรรยายของจางเจิ้นกั๋วะ ท่านปู่ไจ๋ส่งเสียงฮึสองที ทว่ามุมปากกลับยกขึ้น
“เสิ่นเจียวชอบไจ๋เยว่หรือเปล่า คุณรู้เรื่องของพวกเขาไหม” ท่านปู่ไจ๋ถามถึงเรื่องที่อยากรู้ที่สุด