ท่านปู่ไจ๋รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดขึ้นมาชั่วขณะ
ลุงแท้ ๆ ดันไปชอบภรรยาในอนาคตของหลานชาย แถมยังคิดหาทางแย่งนางมาอีก ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป...ตาแก่อย่างเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะ
พ่อลูกย่อมรู้ใจกัน ไจ๋เยว่รู้ว่าพ่อกังวลเรื่องอะไร จึงเอ่ยต่อว่า
“ไจ๋จิ่งเฉินไม่เคยชอบเสิ่นเจียวอยู่แล้ว ผมไม่ได้แย่งคนรักของใคร อย่างมากก็แค่พยายามคว้าโอกาสให้ตัวเองอย่างสมเหตุสมผล”
“ผมก็ไม่ได้ไม่เคยให้โอกาสไจ๋จิ่งเฉิน ใครใช้ให้เขาทิ้งเสิ่นเจียวแล้วหนีแต่งงานไปล่ะ”
“ถ้าจะให้โอกาสจริง ๆ แกก็รอให้เขากลับมาสิ!” ท่านปู่ไจ๋กล่าว
“เขายืนกรานว่าจะไม่กลับมา แล้วผมจะไปมัดตัวเขาไว้ได้หรือครับ” ไจ๋เยว่ตอบ
“หนังสือเลิกหมั้นเขาก็เป็นคนเขียนเอง แถมยังพูดด้วยว่าตายยังไงก็ไม่แต่งกับเสิ่นเจียว พ่อยังจะยืนกรานอะไรอยู่อีกครับ? ก็แค่เปลี่ยนคู่หมั้นคนหนึ่งเอง ทำไมถึงรับไม่ได้ขนาดนั้น?”
ท่านปู่ไจ๋ถูกย้อนถามจนชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้หลงกลเจ้าลูกชายตัวแสบ ก่อนจะสวนกลับอย่างเฉียบคมว่า
“สิ่งที่แกทำเรียกว่าขุดฐานรากคนอื่น รู้ตัวไหม? แกเป็นลุงแท้ ๆ แต่กลับไปขุดฐานรากของหลานตัวเอง คนอื่นจะมองแกยังไง?”
“แล้วทางเสิ่นเจียวก็เหมือนกัน ทั้งที่ยังมีคู่หมั้นอยู่ คนอื่นจะพูดว่านางแอบมีสัมพันธ์กับแกจนตั้งท้อง แล้วชื่อเสียงของนางจะเป็นยังไง?”
“ไม่ได้มีคนอื่นรู้เรื่องมากขนาดนั้นครับ” ไจ๋เยว่ตอบ
“ตอนเสิ่นเจียวเพิ่งมาถึงเขตทหาร เพราะไจ๋จิ่งเฉินหนีแต่งงานแถมยังใส่ร้ายนาง ทำให้นางกลายเป็นเรื่องตลกที่คนในหน่วยกับครอบครัวทหารเอาไปพูดลับหลัง
“ตอนนั้นผมบอกคนนอกว่าผมเป็นคู่หมั้นของนาง เพื่อช่วยปกป้องชื่อเสียงให้ คนส่วนใหญ่จึงไม่รู้ว่าเสิ่นเจียวเป็นคู่หมั้นของไจ๋จิ่งเฉิน”